Orta dereceli okullarda çocuklar karne alamadılar. Kültürümüz gereği karne hediyesi ve/
veya karne harçlığı konusunda şanssız bir durum olarak nitelendirebileceğimiz bir durum söz
konusu…

Karne denince hep aklıma çocukluğum gelir. Çünkü üniversiteye gelene kadar başarılı bir
öğrenci değildim. Bu nedenle özellikle ortaokul ve lise yıllarımda karne almaktan nefret
ederdim. Yani öğrencilik yıllarım karne korkusuyla geçti. Zira alacağım her karne yaz
tatilimin ve/veya ara tatilimin sıkıntılı geçeceğinin habercisi olurdu…

Ben bu haldeyken başarılı komşu çocukları etrafta karneleriyle dolaşır anne ve babaları
onlarla ilgili duydukları gururu her fırsatta ve her gittikleri yerde dile getirirdi…

Oysa benim en sevmediğim muhabbet konusudur ‘karne’… Ve tabi ki “sizin oğlanın durumu
nasıl? Karne aldı mı?” soruları, derhal o mekanı terk etme zamanımın habercisi olurdu…
Maalesef annem ve babam üniversiteye kadar karne konusunda hiç benimle gurur duyamadı.
Bu nedenle karne dönemlerinde başarılı komşu çocuklarını ve onlarla gurur duyan anne ve
babalarını sevmemişimdir...

Nasıl seveyim?
Tatil döneminde haylazlık yapıp kafama göre takılmak varken ailemden ve özellikle
başarılı olan ablamdan işittiğim “çalış biraz Cem, bak Ayşe teyzenin oğlu ne kadar başarılı”
cümlelerini kim sever?

Neyse sonuç olarak sendikalara öğrenci kardeşlerimi benim halime düşürmedikleri için
teşekkür etmek gerekiyor!

Fakat sendikaya bir konuyu daha anlatayım…
Ne kadar başarısız bir öğrenci olsam da ailem karnemi elime alıp eve gelmemi umutla
beklerdi. Sizler çocuklardan ve ailelerinden bu umudu, bu anıları çaldınız…

Tekrar görüşmek ümidiyle…
Çevrenize sahip çıkın temiz tutun ve lütfen trafikte saygılı olun…