1974 öncesi Rumun bizlere uyguladığı insafsız baskı ve tahriklere rağmen Anavatan Türkiye’nin de yardımı ile liderlerimiz müthiş bir başarıya imza atmış ve devlet statüsü olmasa bile işlevsellik açısından bir devlet mekanizması yaratmışlardı. Başta Dr. Fazıl Küçük ve Rauf Denktaş olmak üzere niteliği, becerisi ve en önemlisi cesareti olan Kıbrıslı Türkler vazifeye koşmuşlar ve en alttan en üste işleyen, bölük pörçük yerleşim yapısına rağmen “bir bütün” olarak yaşayan, fonksiyonel ve halkını doğru yöneten, yönlendiren ama bundan da öte halkına gerçek hizmet veren bir “Geçici Türk Yönetimi” yapısını hayata geçirmiş ve Barış Harekatına kadar da başarıyla yaşatmışlardı. Bugünün “Bakanlar Kurulu”, o günlerin “Yürütme Kurulu” üyesi olan babam İsmet Kotak TMT içerisindeki görevlerinin yanında 1968’den başlayarak “Yürütme Kurulu Üyesi” görevini 1974’e kadar kesintisiz sürdürdüğünden ve annem Şermin Kotak’ın da eğitim kadrolarında görev yapmasından dolayı o günlerle ilgili birinci elden dinlediğim sayısız acı-tatlı anılar var. Ancak o dönemin yokluklar içerisinden yaratılan başarı öyküleri var ya, insanın bunları dinleyip de gelecek için umutlanmaması olası değildir. Çünkü Kıbrıs Türkü imkansız olanı başarmış bir halksa bugün var olan devletimizi yüceltmek becerisine de sahiptir.

1974 öncesi günleri ve yapıyı neden irdeledim biliyor musunuz? Çünkü bugün devletimizin içerisinde bulunduğu duruma bakan halkımız epey umutsuzdur. Yönetimdeki yanlışları, nemalanmaları, adam kayırmaları, peşkeş çekilen devlet mallarını örnek gösterip umutsuzca haykırmaktadırlar. Demokrat Parti – Ulusal Güçler Lefkoşa Milletvekili adayı olalı elimden geldiğince halkımızla bire bir sohbet etmeye çalışmaktayım. Kimisi oluşturduğumuz katımcı hareketi görerek coşkuyla destek beyan etmekte ancak bir o kadarı da devletimizin yönetiminde olan yanlışları işaret edip bunların değiştirilmesinin mümkün olup olmayacağını sorgulamaktadır. İşte bundan dolayı hepimiz 1974 öncesine bakıp o yokluklarla dolu, o bizi yok etmek için saldırılarla dolu günlerde bile halkımızın nasıl doğru liderleri bağrından çıkarabildiğini hatırlamaları ve Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyetini el birliği ile daha iyi günlere götürebileceğimize inanmaları gerekmektedir.

Bunu yaparken de halkımızın kendilerini de sorgulaması ve geçmiş seçimlerde oylarını nasıl kullandıklarını ve bunun getirdiği sonucu da iyi analiz etmelidirler. Çünkü siyasiler size ne söylerse söylesin gerçek güç halkın elindedir ve bu da oy olarak sandığa yansımaktadır.

Sizlere değişim olamaz diyen siyasiler veya sivil toplum örgütleri varsa sizin bu gücünüzü fark etmenizi istiyorlar demektir. Sizleri korkutarak kötü yönetime razı olmaya zorlamaya çalışmaktadırlar.

“Kime oy verirseniz verin hiçbir şey değişmez” diyenler de bu ülkenin iyi yönetilmesini değil kendi çevrelerinin kazanıp “nemalanma sisteminin” devam etmesini istiyorlar demektir.

Size “geçmişte de alternatif partiler ortaya çıktı ama yine biz kazandık, bu defa da biz kazanacağız ona göre ha!” diyenler de sizleri korkutmaya çalışarak esas gücün sizde olmadığını vurgulamaya çalışanlardır. Çünkü siz bu gücün elinizde olduğunu fark ettiğiniz an o kişiler bir daha seçim kazanamaz.

Ben Amerika’daki başarılı şirketimi bırakıp çoluğumla çocuğumla KKTC’ye dönerken aklımda tek bir hedef vardı. Ülkemin geleceğine, gelişmesine katkı koymak. Bunu başarmak için de halkımıza uzanıp onlara bu kötü yönetimleri hak etmediğimizi anlatmak gerekiyordu. Kaleme sarılıp köşe yazılarıma başladım. Davet aldıkça televizyonlara çıkıp örnekler vererek daha iyi yönetimin olabileceği vizyonunu halkımızla paylaştım. Kötü yönetimi kabul etmememiz gerektiğini haykırdım. 28 Temmuz işte bu hedeflerin gerçekleşmeye başlayacağı gündür. Halkımız artık gerçekten doğru yönetime, adil ve işlevsel bir KKTC’ye kavuşmak hedefiyle oylarını kullanmalı.

Neden mi yenilenme gerekiyor? Çünkü kötü yönetim kader değildir. Çünkü ülkemizde doğru yönetimi başaracak nitelikte insanımız vardır. Çünkü 1974 öncesi devlet içinde devlet kurarak kendi kendimizi onurlu bir şekilde yönetmişsek bugün de bunu başarabiliriz.

Çünkü biz bunu hakediyoruz!