Küçük bir sahil kasabasında, balık eti yiyince kuduran; ancak yemeyince de kuduran insanlar yaşarmış. Bir süreden beridir balık eti yiyemediklerinden kudurmuş vaziyette çareler üretmeye çalışıyorlarmış.
Tamam, belki tek tük yiyorlarmış ama daha fazla yemek için de çareler düşünüyorlarmış.
Kendilerince çareyi denize zehir dökmekte bulmuşlar. Bu çare öncekine göre sofralarına gelen balığı biraz artırsa da yeterli olmadığı açıkmış. Ütelik aralarından bazı arkadaşlarının ölümüne de yol açmış bu çare.
Yeterli çareyi elde edebilmek düşüncesiyle denizin içine sur örmeye çalışmışlar. İlk günlerde faydasını görmüşler. Ancak büyük dalgalar surlarda delikler açmaya başladığında balıkların kaçmaya başlaması, tüm uğraşlarının boşa gittiğini göstermiş onlara. Bunun da istedikleri çözüm olmaması yeni arayışlara zemin hazırlamış.
Kabaran iştahlarının vermiş olduğu doyumsuzluk artık onları çılgına çevirmiş. Balıklar gece rüyalarına, gündüz sohbetlerine girer olmuş. Kasabalılar, adeta balıkları yemek için yaratılmış ve balık olmadığı zaman hayatlarını başka türlü sürdüremez olduklarına inanır, hem kendilerinin, hem de herkesin balık yemeden yaşayamayacağına inanır, yaşamaması gerektiğini savunurlarmış.
Çareleri tükenmiş; ancak iştahları tükenmemiş olan kasaba halkı, dışarıdan çareler ummuş, elçiler göndermiş, elçiler getirtmişler.
Her türlü protokolü denemişler. Öyle ki destekler tümüyle tükenmesine rağmen, istek ve hevesleri bir türlü tükenmemiş.
Bu çaresizlik içinde kasabalılardan fikirleri en değersiz gördükleri bir fikir ileri sürmüşler. “Bundan sonra deniz durulmayacak. Büyük dalgalar oluşturacağız. Her ne vakit bize balık lazım olursa; hemen el birliğiyle, bulacağımız ve yapacağımız aletlerle denizi dalgalandıracağız. Büyük dalgaların sahillere vurduğu büyüklü-küçüklü balık v.s. ile hayatımızı sürdüreceğiz.”
Ve bu uygulama ilk etapta yorucu olsa da kasabalıların hoşlarına gitmiş. Memnuniyetle yaşamlarını sürdürmüşler.
***
Şimdi kasaba halkından ada halkına dönelim. Kıbrıs’ın Kuzey’indeki adalı halka bakalım…
Şu balıksızlığın kudurttuğu kasaba halkı ile ne kadar da benzer durumdayız değil mi?
Bizim aramızda kendi sorunlarımıza çözüm olabilecek fikirleri taşıyan insanlarımız varken, doyumsuzluğumuz ve arayışımız hiç bitmeksizin dışarıdan medet umarak, elçilerle, dıştan gelen görüşlerle içinden çıkılmaz olduğunu düşündüğümüz durumumuzu, daha da karmaşık hale getiriyor çözümsüzlüğü ve dertleri biraz daha zorlaştırıyoruz.
Bunu yaparken hem hepimiz aç, susuz, eğitimsiz, umutsuz kalıyoruz, hem de çaresizliğimiz bizi yoruyor ve daha fazla çaba göstermek için hiç enerjimizin kalmadığına inanıyoruz.
***
Ey bizi yönetenler!
Ey bizi yönetmeye talip olup da bu görevi bizden vekâleten alanlar!
Denizin içine denize zehir atarak kıyıya vuracak balıkları yemek bizi de zehirliyor!
Denizin içine sur kurmak hem maddi hem manevi olarak bizleri tüketiyor. Denizin diğer güzelliklerinden uzak kalmamıza neden oluyor!
Elçilerle, dıştan gelecek dayatmacı görüş ve bilgilerle, bize ait olamayan benimseyemeyeceğimiz sonuçlara maruz kalmamıza neden oluyor. Bu bizi birbirimizden koparıyor. Birlik ve beraberlik bilincimize zarar veriyor.
Oysa çözümler bizde. Bizim coğrafyamızda, bizim kültürümüzde… Gücümüzü daha fazla azaltacak, gücümüzü daha fazla devretmemize neden olacak hareketler ve kararlar üretmeyin. Şu protokolleri, şu ithal görüşleri bir süreliğine de olsa durdurun. Gözünüz içte olup bitenlere körleşmiş. Kendinize gelin. Halkı gözardı ederek hiçbir yere ulaşamazsınız.
Sizin insanlarınız, size ulaşmaya, size görüş bildirmeye çalışıyorlar. Duyun!
***
Aksi takdirde bir daha ne biz, ne de siz hiç balık yiyemeyeceğiz!
Belki de depoladığınız balıklarınıza güveniyorsunuz ama onlar da tükenir elbet…
Bizden söylemesi…