2-3 yıl önce bir gün bakan ve kaymakam gazetecilerin önünde poz veriyor. Arka planda iş araçları ve devam eden kazı çalışmaları var. Dudaklar oynuyor, aralarından kesin mi kesin söylemler dökülüyor: “Lefkoşa’nın sanayi bölgesinin yağmur sularından kaynaklanan sorununu çözdük”. Hepimize anlatılan martaval kazılan bir bölge ve yığılan toprak ile her yağmur yağdığında Venedik kanallarını andıran o bölgede bu manzaraların artık yaşanmayacağı idi.

Ekim ayı ile yağmurlar da başlayınca anladık ki bırakın Lefkoşa’daki sanayi bölgesini, hastanenin önündeki yol tam bir felaket. Yenikent de ayni. Ayni film başka bölgelerde de izleniyor…

Yurt dışından misafirlerle Lefkoşa’da idik. Arasta’da alış veriş ve Büyük Han’da öğle yemeğinden sonra başlayan yağmurla Girne’ye dönelim dedik. Yağmur sıklaştıkça arabayı sürdüğümüz yolların yavaş yavaş suyla dolmaya başladığını gözlemledik. Ardından ağır yağmur başlayınca hastanenin önünde kendimizi sel suları içerisinde buluverdik.

Gönyeli çemberine yaklaşırken trafik tamamen tıkandı ve artık hareket edemiyorduk. Böyle olunca da etrafı inceleme fırsatı buluyorsunuz. Yol sadece suyu kanal gibi biriktirip akıtıyor. Drenaj diye bir şey yok. Akacak bir yer de olmayınca göle dönüşüyor. Yolu tasarlayıp inşa eden arkadaş ülkemizde hiç yağmur yağmayacağını düşünmüş herhalde…

Sola bakıyorum, binalar ve arazileri yoldan daha yüksek. Binanın park yerinde drenaja ne gerek var ki? Nasıl olsa burada yağmur yağmaz. Park yeri göl gibi suyla dolunca su bordür taşlarının üzerinden şelale gibi akıyor ve daha alçakta olan arazi nehire dönüşüyor. Kızgınca akan nehir de tabi ki daha alçakta olan yola akıyor. Yol zaten Venedik kanalı, bir de yukarıdan gelen şelale ekleniyor.

Bozulan arabalar yolu tıkamış. Sıkışan trafik karınca hızıyla tam 15 dakikada hastanenin önünden Gönyeli çemberine yaklaşıyor. Çembere bakıyorsunuz, o da sular altında. Su o kadar derin ki etraf motoru sönen arabalarla dolu. “Acaba becerip de geçermiyiz?” diye sessizce düşünürken yanımda oturan misafirim yağmurun çok uzun bir süre yağmamasına rağmen etrafın nasıl bu kadar su dolabileceğine ve yolların tıkanabileceğine hayretini gizlemiyor. O an içimi öyle bir utanç kaplıyor ki size anlatamam. Şöyle böyle durumu idare etmeye çalışıyorum ama nafile. Yollar adamın gözü önünde 20 dakikada sele dönüşmüş, ne desem işe yaramaz zaten. Başımı önüme eğip konuyu değiştirmeye çalışıyorum…

Gazete haberlerinde önce Lefkoşa’nın sular altındaki görüntüsü var. Ancak bir gün sonra ayni resimler Mağusa için haber yapılıyor. Sonra tekrara Lefkoşa. Yağmur nereye düşerse sel alıp götürüyor. Yağmurdan korkan bir ülke…

Biraz seyahat etmişseniz bir noktada başka bir ülkede yağmura yakalanmışsınızdır. Venedik dışında yolları kanal olan başka bir yere rastlamamışsınızdır diye düşünüyorum. Peki neden onlarda yağmur bereket getirirken bizim şehirlerimizde felaket getiriyor? Çünkü kendimizi iyi yollara, iyi planlanmış yerleşim bölgelerine, alt yapısı düşünülmüş şehirlere layık görmüyoruz. Bunun başka bir açıklaması olabilir mi?

Bu kadar mı zor yol yapılırken yağacak yağmur suyunun kontrollü bir şekilde yolun dışına akıtılmasının gerekeceği öngörüsüne sahip olmak? O şartnameyi yazan ekip bunu düşünemiyor mu? Peki onların yöneticisi? O da mı bunu öngöremiyor? Şartnameyi alıp ihaleye girip kazanan firma da mı yapacağı yolun ileride yağmur suyuna yenik düşeceğini bilmiyor? Yoksa herkes biliyor ama bilmezden mi geliyor? Nasılsa Kıbrıs’ta yağmur yağmaz…

Bu kadar mı zor doğru dürüst yol ve yerleşim bölgesi inşa etmek? Değil ama böyle yapmışız işte. Peki bu günden sonra? Lütfen “nasıl olsa bir şey olmaz” saçmalığına artık inanmayınız. Sonuçları zorlayınız. Bu konulardan sorumlu makamlara gelenleri sorgulayınız ki sonuç alınabilsin. O yapamıyorsa da yapabilecek olan gelsin ve yapsın.

Bu kadar mı zor?