Bir Yeni Yıl yazısına nasıl başlanır? O yazı nasıl tamamlanır? Belki anılardan yola çıkarak, sonra  size neler hissettirdiğini yazarak ve belki de yeni yıldan beklentilerle bitirerek.
Yeni Yılla ilgili anılarım, en fazla zorlasam, 8-9 yaşıma kadar gider. Daha fazla değil. Güçlü bir hafızam yok elimde değil. Türk uyarlaması Noel'den başka bir şey değil ki bizde zaten Yeni Yıl. Yeni bir yılın gelişini kutladığımızı sanarken aslında Noel'i hristiyanlıktan sıyırıp ona aidiyet kazandırıyoruz.
İşte bu yüzden ben artık "Yeni Yıl"ı değil "Noel"i kutluyorum. Sebebine birazdan değineceğim, anılardan başlamaya niyetlenmiştim çünkü.
Her çocuk gibi, biz de Noel Baba'ya ve diş perisine inandırıldık. Yastığın altına koyduğum dişimi ertesi sabah bulduğumda ve hediyelerimizi aslında ihtiyaçlarımıza göre annemin aldığını anladığımda bir gariplik olduğunu hissetmeye başlamıştım.
Yeni yıllar benim çocukluğumda, hep filmlerde anlatıldığı gibi mutlu aile tabloları yerine, çocukların "çocuk masası"nda yemek yediği, eğlenceye katılma heveslerinin kırıldığı resimler gibiydi. Hediyeler gittikçe heyecansızlaşmaya başlar ve yeni yıl, ruhu benimsenmeyen içi boş bir hal alırdı. Çünkü, Yeni yıl'ı Noel gibi giydirerek kutlayamazsınız.
Büyüdükçe ve ayrılaştıkça aileden, işler değişti. Okumaya, gözlemlemeye ve öğrenmeye başlayınca farklı bir boyut kazandı. Noel'i dışlayıp, Yeni Yıl'ı kutlamak ikicilik ve yalancılık oldu gözümde.
En son, iki yıl önce İngiltere'deyken gerçek bir Noel yaşadım. Hayatımda böyle güzel bir şey gelmemişti başıma. Nasıl da anlatsam bilmem ki. Nihayetinde o filmlerde gördüğünüz gibi bir resim çıkmıştı ortaya. Çocuklardan yaşlılara bir heyecan, bir umut ve bir sıcaklık vardı. Ve içtendi. Kollarını size sonuna kadar açan bir içtenlik.
"Din" öğesini karıştırmamaya özen gösteriyorum dikkat ederseniz. Şahsen ben, öyle manipülatif bir öğeye doğrudan yer açmıyorum hayatımda. Zaten Noel benim gözlemlediğim kadarıyla dinselliğinden çok tinselliğiyle ön plana çıkan bir gün halini aldı. Ben de bu yüzden artık Noel'i kutluyorum. O günün o sıcak, samimi havasını seviyorum.
Ve bizim yaptığımızı da Noel'den kaçarken Yeni Yıl'a tutulmak olarak görüyorum. Noel'in ruhu, etkileyiciliği o kadar güçlü ki onu benimsemek isteyince bu görüntü ortaya çıkıyor.
Başından beri "Batı'nın oyunu bunlar!", "Para düzeni" diye mırıldanıyorsunuz. Haklı olduğunuz bir nokta var. O da farklı bir argüman. Mesela, şunu biliyor musunuz emin değilim; Gerçek Noel Baba'nın Viktorian ve Tudor döneminde kıyafetlerinin yeşil olduğunu, kapitalizmin sihirli eli değdikten sonra kırmızı giyen, çocukları sevindiren ton ton bir dedeye dönüştüğünü.
Söylemek istediğim, sistemin içinde akıntıya zaten kapılmışken "Ben Noel'i kutlamıyorum, o hristiyanların dini bayramı" diye kendinizi kandırmayın. Siz de Noel elbisesi giyen bir yeni yılı kutluyorsunuz. Ha, bunların tümünü reddeden ve yeni seneye sessiz sedasız girenler de var. Amacım herkesi aynı kefeye koymak değil.
Ben Noel'i seviyorum. Noel geldiğinde Noel şarkıları dinlemeyi, ağacı süslemeyi ve Noel'e özgü yemekler ve tatlılar yemeyi de. Çünkü Noel'i doğru sebeplerden seviyor ve benimsiyorum. Onu, verdiği mesajlardan ötürü kucaklıyorum.
Yeni Yıl'a gelince, "Yeni Yıl" için yeni liste yapılması adettendir. Bir yıl boyunca tıklamak istediğiniz kutucukları sıralarsınız. Kendinize hedefler belirler, ilerlemek için nedenler verirsiniz. Umut fenerini senenin sonuna diker ve gitmeye devam edersiniz. Benim yeni yıl listeme gelecek hafta bakalım. O zamana kadar size en sevdiğim Noel şarkısını bırakıyorum. Bing Crosby versiyonuyla "It's beginning to look a lot like Christmas"....
Mutlu Noeller...