Avukat Aslı Murat Cezaevleri Tüzüğü'nde yapılan değişiklikle ilgili değerlendirmede bulundu.

Murat, düzenlemenin cezaevlerindeki yoğunluğu azaltmayı amaçladığını ancak kalıcı çözümün adil ve öngörülebilir bir infaz sistemi oluşturmak olduğunu söyledi.

Murat, infaz sisteminin günlük siyasi ihtiyaçlara veya seçim hesaplarına göre şekillendirilemeyeceğini belirterek, cezaevine giren herkesin daha ilk günden hangi kurallara tabi olduğunu ve hangi şartlarda tahliye edileceğini bilmesi gerektiğini ifade etti.

Murat'ın açıklaması şöyle:

TAHLİYELER BUGÜN BAŞLIYOR: CEZAEVİNİ BOŞALTMAK BAŞKA, ADİL BİR İNFAZ SİSTEMİ KURMAK BAŞKA
Cezaevleri Tüzüğü’nde yapılan değişiklikle 1/6 kuralının yanına 1/3 oranında indirim imkânı da eklendi ve tahliyeler bugün başlıyor.
Bugünkü değişikliğin arkasında dolup taşan cezaevini boşaltma ihtiyacının bulunduğu açıktır. 
Bunun seçim öncesinde siyasi faydaya çevrilmek istendiği yönündeki tartışmalar da boşuna değildir. 
Ancak infaz sistemi günlük siyasi ihtiyaçlara veya oy hesabına göre şekillendirilemez.
Cezaevinde bulunan herkes, daha ilk günden neyle karşılaşacağını bilmelidir. Aynı durumda olanlara aynı kurallar uygulanmalıdır. 
Aksi hâlde “ona neden uygulandı, bana neden uygulanmadı?” sorusu büyür, cezaevi içinde adalet duygusu zedelenir ve yeni sorunlar ortaya çıkar.
İhtiyacımız olan şey dönemsel tahliyeler değildir. Siyasi müdahaleye kapalı, ölçülebilir, denetlenebilir ve herkese eşit uygulanan yeni bir infaz sistemidir.
Elbette insanların cezaevinde gereğinden fazla tutulmasını savunacak değiliz. Ancak burada mesele yalnızca kaç kişinin tahliye edileceği değildir. 
Asıl mesele, kimin hangi şartlarda, hangi ölçütlere göre ve kimin kararıyla tahliye edileceğidir.
Mevcut sistem cezaevi müdürüne oldukça geniş yetkiler veriyor. Müdür, cezaevinin yönetimini yürütüyor, disiplin süreçlerinde karar veriyor, iyi hâli değerlendiriyor ve kişinin ne zaman özgürlüğüne kavuşacağını etkileyebiliyor.
Bu kadar önemli yetkilerin tek bir makamda toplanması doğru değildir. Ayrıca bu gibi yetkilerin tüzükle değil yasa ile belirlenmesi gerekir. 
Üstelik 1/6 ile 1/3 arasında nasıl bir tercih yapılacağı da yeterince açık değildir. Hangi davranışın hangi indirimi sağlayacağı, kararın hangi raporlara dayanacağı, olumsuz bir karara nasıl itiraz edileceği ve herkes için aynı ölçütlerin uygulanıp uygulanmayacağı belli olmalıdır.
Cezaevi içindeki disiplin sistemi de aynı anlayışla yeniden ele alınmalıdır. Soruşturmayı yapan, cezayı veren ve iyi hâli değerlendiren kişilerin aynı idari yapı içinde olması adalet duygusunu zedeler. 
Hükümlünün kendisini savunabileceği, kararı öğrenebileceği ve bağımsız bir yere başvurabileceği açık bir sistem kurulmalıdır.
Evet, müdüre bu yetkilerin bir kısmı çok uzun yıllar önce de verilmişti. Ancak gerek Cezaevi Disiplin Yasası gerekse ona bağlı çıkarılan tüzüklere ilişkin düzenlemeler çok eski bir anlayışın ürünüdür. 
Yıllar içinde değişiklikler yapılmış olsa da aynı zihniyetle devam etmek artık mümkün değildir.
Cezayı takdir eden mahkemenin kararı da infaz sürecinde yol gösterici olmalıdır. 
Mahkemenin belirlediği cezanın ne kadarının, hangi şartlarla ve hangi denetim altında infaz edileceği açık, öngörülebilir ve herkes için eşit kurallara bağlanmalıdır.