Siyaset üç şey için yapılır:
1. Komisyon için.
2. Vizyon için.
3. Misyon için.
Misyonsuz siyaset yapanlar, genellikle siyaseti komisyon için yaparlar. Yap siyasetini al avantanı cinsinden.
Bu memleketin başına öteden beri tebelleş olan mebzul miktarda siyaset komisyoncusu vardır. Siz komisyoncu siyasetçiyi çok iyi tanırsınız. O, milletin malını babasının malı sanır. Pişkindir. “Verdimse ben verdim” diyen bir tiptir mesela.
Siyaseti komisyon için yapar. Onun için de hiçbir misyonu yoktur. Hiçbir sabitesi yoktur. Önderi Makyavelli’dir. Tek ilkesi vardır: Çıkar. Siyasetinin ekseni yoktur. Aslında kendisinin ekseni yoktur. Onun için tek eksen vardır: Dün dündür bugün bugündür.
Komisyoncu siyasetçi, kendisini “düdükçü” yerine koyar. İşi, parayı verene düdüğü çaldırmaktır. Hepsi bu.
İkincisi vizyon için yapar. Siyaseti vizyon için yapanlar, onun “havasına” tav olurlar. Görenler önünde düğme iliklesinler, “vekilim” desinler, “başkanım” desinler, “efendim” desinler, “bakanım” desinler de, canını alsınlar.
Dedik ya, onun siyaset yapma gerekçesi “vizyon” içindir. Siyaset kendisine albenili bir vitrin sağladığı için siyasete soyunmuştur. Her şey gösterişe ayarlıdır. Siyasete kattığı en ufak değer olamaz böylelerinin. Aksine kendileri siyasete “değer almak” için girerler. Çünkü kendi başlarına her hangi bir değerleri, her hangi bir kıymetleri yoktur.
Oturdukları koltuğa değer katmazlar. Aksine tüm değerleri o koltuktan aldıklarıdır.
Bazen öylesine değer yoksunu olurlar ki, sırf bir vitrine dönüşürler. Böylesi durumlarda sırtlarındaki elbise içindekinden daha fiyatlı olabilir.
Siyaseti komisyon için yapanlar siyasetin “eşek arısıysalar”, siyaseti vizyon için yapanlar da siyasetin “yalancı peteğidirler”. İçlerinde bal olmaz. Balsız petek olmak onları pek de rahatsız etmez. Geriden petek gibi görünmelerini kârdan sayarlar.
Üçüncüsüne gelince…
Bunlar siyaseti misyon için yaparlar. Ne komisyon için yapmaya, ne de vizyona tav olmaya tenezzül etmezler.
Misyonları bittiğinde siyasette onları kimse tutamaz. Onlar bal tuttukları parmakları bile yalamak yerine yıkamayı tercih ederler. Elleri yapış yapıl değildir. Siyasetin katma değeridirler.
İyi de, bir şeyi misyon için yapmak, ancak belli bir “iddia”, bir “dava”, bir “ideal” sahibi olmakla mümkündür.
İdeali olmayanın misyonu mu olurmuş? Davası, iddiası olmayanın misyonu ne ola ki? Bizim memlekette, bu misyon, Kıbrıs davası ve anlaşma çerçevesinde olabilir. Sağ ve sol siyasette temel amaç, ideal ve ilkere uygun politika üretemediler. Bu yüzdendir ki, her iktidara gelen, gideni aratıyor.
Yani olaya hangi taraftan bakarsanız bakın, partizanlık, ön plana çıkmıştır. İdealler ve ülküler ortadan kalkmış ve siyaset dar çerçeve içerisinde,ü kendini yenileyememiştir. Halk bir çok kez iktidar değiştirmesine rağmen, hayal kırıklığına uğramış ve siyasetçiye olan güven, diplere vurmuştur. Siyaset kurumu, yeni heyecanlar ortaya çıkartmalıdır. Bunun da partisi olmaz. Kitleleri arkasına alacak, hizmeti “amaç” olarak ortaya koyacak, ilkeli ve tutarlı lidere ihtiyaç vardır. Bu saydığımız kriterlere uyacak biri var mıdır sizce şu anda?