Bir süredir anneleri ve kızlarını düşündüğümü fark ettim. 
Bilirsiniz bütün araştırmalarda, psikolojideki testler, hatta terapi yöntemlerinde anne ile olan ilişki sorgulanır. Travma, kaygı-endişe bozuklukları vesaire anne ile ilişkilendirilir.
Enteresan bulduğum pek çok ayrıntı var. Danışanınızın annesi ile ilgili duygu ve düşüncelerini kabul eder ve hareket noktası yaparsınız belki. Pek çok ölçek de buna uygundur, aslında. Belki hayatta bile olmayan anneler kategorize edilen ölçeklerde değerlendirilir ve evlatlarının gözünden yargılanırlar.
Elbette sağlam bir anne-kız ilişkisinin amillerini anlamak gerek. Nasıl oluyor bu işler? Annesinden şikâyet etmeyen ve olgunluk çağında dostça ilişkiler kurmayı başaran kız evlatların sırrı ne?  Ve anneler… kendilerini “iyi bir anne” olarak bilirken nasıl oluyor da çocuklarının yaşadıkları karmaşanın müsebbibi oluyorlar? 
Annelerin çocukları için önemli olduğunu biliriz. Aralarındaki ilişki sert veya yumuşak olsun fark etmez; anneyi tanıdığınızda çocuğunu anlarsınız gibi hissedersiniz.
 Peki çocuğu tanıdığınızda anneyi anlar mısınız? 
Sanırım bu konu çok da önemli değildir. Terapi odaları danışan merkezlidir çünkü. Orada doğrular, yanlışlardan ziyade danışanın kendini ifadesi baş rol oynar. 
Bildiğiniz gibi bilim; ebeveynlik biçimlerini kategorilere ayırmıştır. Otoriter, demokrat, her şeye izin veren, yasakçı, baskıcı, özgürlükçü vesaire… iş böyle olunca, kategorilerin yöntem olamadığı insan ilişkilerine çözümleyici bir bakış getirmek zor olur.
Kime veya nelere göre anlamaya çalışacaksınız ve anlarken yargılamamayı nasıl başaracaksınız?
 Küçük bir ipucu: aynı takımdaki oyuncuları anlamak için takımı bütün tutmanız gerekir. Yani dağıtmayın. Taşlar yerinde dursun. Düşünmek ve karar vermek için bu gereklidir. 
Anneler ve kızlarına da böyle bakmanızı öneririm. Ayrı yollarda yürüseler bile bir takımın aktif oyuncularıdırlar. Ve en önemlisi annelik rolünü nasıl oynarsak oynayalım, kızlarımız bebeklikten yetişkinliğe, orta yaşa ve sonrasına yol alırlar. An gelir anne-kız akran gibi oluveririz. Yani geleneksel bakışın annelere yönelik otoritesi; kızlarımız ile ilişkilerimizde olumlu bir etken değildir. Aksine, ters teper. Anneler yaşlanır, kızları büyür. Dünün çocuğu bugünün yetişkin kadını olur. onları eleştirmeyelim, övgü veya yergilerimiz ile manipüle etmeyelim. İstemedikleri takdirde akıl vermeyelim ve kendi tecrübelerimizi aktarmayalım. 
Yazması kolay yapması zor dediğinizi duyar gibiyim. Denemenizi öneririm.