Bugün birçok yerel restoran, personel maaşlarını ödeyebilmek için büyük mücadele veriyor. Buna rağmen bazı işletmelerin, gerçek maliyetlerinin çok altında satış yapması sektörde dengeleri tamamen bozuyor. Elektrik, su, kira ve personel maliyetini tam anlamıyla taşımayan ya da farklı avantajlara sahip işletmelerin uyguladığı düşük fiyat politikaları, tüm sektörü çıkmaza sürüklüyor. Maliyetin altında satış yapmak rekabet değil, piyasayı bozmaktır.

Elektrik, su, kira, gıda, sigorta, vergi ve personel giderleri sürekli artarken, esnafın omuzlarındaki yük her geçen gün ağırlaşıyor.

Asgari ücret artışının çalışanlar için önemli olduğu tartışılmaz. Ancak bu artışların maliyeti tamamen işletmelerin sırtına yüklenirse, sonunda kaybeden yine çalışanlar olacaktır. Çünkü ayakta kalamayan bir işletme ne personel çalıştırabilir ne de istihdam yaratabilir.

Unutulmamalıdır ki bir restoran sadece yemek satmaz. Kasabından sebzecisine, süt üreticisinden temizlik malzemesi tedarikçisine kadar onlarca farklı sektöre katkı sağlar. Kapanan her işletme, yalnızca bir iş yerinin kapanması değil; üretimin, istihdamın ve ekonominin de zarar görmesi demektir.

Esnaf desteklenmeden ekonomi güçlenmez. Sadece maaşları artırarak refah sağlanamaz. İşletmelerin ayakta kalmasını sağlayacak vergi indirimi, enerji desteği ve sürdürülebilir ekonomik politikalar hayata geçirilmedikçe, kepenk kapatan işletmelerin sayısı artmaya devam edecektir.

Bugün gelinen noktada birçok esnafın ortak sorusu şudur: Bu şartlarda ayakta kalmak mı, yoksa kepenk kapatmak mı?

Bu sorunun cevabını artık esnaf değil, bu ekonomik düzeni yönetenler vermelidir.