Nihai hedef ülkemizdeki her spor alanında gençlerimizin kendi bayrağımızı altında, kendi ülkesi için mücadele ermesidir.

Gelinen sürecin sorumlusu gençlerimiz değil ama, mağduru oldukları kesin. Nesiller geçiyor ama, bizlere uygulanan haksız spor ambargosu bir türlü ortadan kalkmıyor, kaldırılamıyor.

İtalya’dayız.

Neden? Çünkü, uluslararası siyaset ancak bu imkanlara olanak tanıyor.

Dünyada etnik kimliğini koruyan topluluklarla maçlar yapıyoruz. Doğru. Ama daha güçlü bir imkanımız da maalesef yok.

Niyazi Okutan federasyonu denemedi mi?

Hasan Sertoğlu federasyonu ne kadar ileri gidilebilirse, o kadar ileri gitti… Çok eleştirilmesine, kendi mahallesinde linç edilmesine rağmen “Neyik biz Evrodoyuk” demedi mi? Çabası inanılmazdı.

Olmadı.

Şimdi, nereye layık olduğumuzu bilerek, dört dörtlük profesyonel kamp imkanları ve saha organizasyonu ile biz, gençlerimize yakışan şekilde, bayrağımızla ülkemizi temsil ediyoruz.

Küçümseyen olabilir, dalga geçen olabilir, gençlerimizin hocalarımızın çabasını, aidiyeti ve coşkusunu önemsemeden aşağılayanlar da olabilir.

Takımımız bunları önemsemiyor inanın. Ama bir şeyi önemsiyorlar, ülkelerini en iyi şekilde temsil ederek; KKTC’ye kupayla, şampiyonlukla dönmek…

Hepsiyle ki ayrı ayrı gurur duyuyorum; 120 saattir beraberiz; inanın hepinizin gurur duyacağı uyum, mücadele, arkadaşlık ve ay- yıldıza aidiyet…

Unutmayın. Nereye layık olduğumuzu biliyoruz.

Şimdilik, mümkün olanı, en iyi şekilde değerlendiriyoruz, ülkemiz için mücadele ediyoruz…

Zor değil:

“BAŞARILAR ÇOCUKLAR; BAŞARILAR MİLLİ TAKIM”

Söyleyin yüksek sesle, inanın zarar görmezsiniz…