CONIFA nedir diye soranlar oldu. Küçümseyenler, hatta işi "GOLİFA turnuvası" demeye kadar vardıranlar da çıktı.

Evet, CONIFA FIFA değil. Dünya Kupası da değil. Bunu zaten kimse iddia etmiyor. Ama buradan hareketle kazanılan bir şampiyonluğu anlamsızlaştırmaya çalışmak da meseleyi hiç anlamamaktır.

Öncelikle Kıbrıslı Türk futbolunun uluslararası izolasyonu sanıldığı gibi 1983'te başlamadı. Mesele devlet ilanıyla da ilgili değildir. Kıbrıslı Türk kulüpleri, toplumlararası gerilimin yükseldiği dönemde, 1955 yılında Kıbrıs futbol sisteminin dışına itildi. O tarihten itibaren Kıbrıslı Türk futbolu uluslararası futbolun kıyısında yaşamaya başladı. Bugün yaşanan izolasyonun tarihi yetmiş yılı aşmaktadır.

Aslında bunun dünyada başka örnekleri de vardır. Bugün FIFA ve UEFA'nın tam üyesi olan Kosova da uzun yıllar uluslararası futbol sisteminin dışında kaldı. Tanınma sorunları nedeniyle alternatif organizasyonlarda ve gayriresmi maçlarda görünür olmaya çalıştı. Sonunda FIFA ve UEFA üyeliği elde ederek dünya futboluna dahil oldu.

Zaten FIFA sistemi yalnızca egemen devletlerden oluşmaz. İngiltere, İskoçya, Galler ve Kuzey İrlanda ayrı üyedir. Faroe Adaları üyedir. Guam üyedir. Porto Riko üyedir. Hong Kong üyedir. Cebelitarık üyedir. Yani futbolun uluslararası örgütlenmesi her zaman siyasetle iç içe olmuş, her zaman eşit ve tutarlı kurallarla işlememiştir.

CONIFA tam da bu boşlukta ortaya çıktı. FIFA dışında kalan halklara, bölgelere ve topluluklara uluslararası bir görünürlük alanı açtı. Elbette Dünya Kupası ile aynı şey değildir. Ama zaten amacı da o değildir.

Kuzey Kıbrıs'ın bu turnuvadaki şampiyonluğunu doğru yere koymak gerekir. Kimse bunun Arjantin'in Dünya Kupası zaferiyle aynı şey olduğunu söylemiyor. Ancak sahaya çıkan gençler kendi kategorilerinde mücadele etti, emek verdi ve kupayı kazandı.

Bazı toplumlar için spor sadece spor değildir. Özellikle uzun süre uluslararası izolasyon yaşamış toplumlarda spor, görünür olmanın, varlığını hatırlatmanın ve dünyaya "biz de buradayız" diyebilmenin araçlarından biri hâline gelir.

Bu yüzden insanların sevincini küçümsemek yerine anlamaya çalışmak gerekir.

Her kupanın bir hikâyesi vardır.

Bu kupanın hikâyesi ise bir futbol hikâyesinden çok daha fazlasıdır. Yetmiş yıldır süren bir görünür olma arzusunun hikâyesidir.

Ve her şeyden önce, bu başarı o sahaya çıkan genç futbolcuların başarısıdır. Kısıtlı imkânlarla, yıllardır uluslararası sistemin dışında bırakılmış bir futbol ortamında mücadele ederek kupayı kazandılar. Bunun için onları gönülden kutlamak gerekir. Kupanın büyüklüğü tartışılabilir; ama emeğin, alın terinin ve kazanmanın değeri tartışılmaz.

Gençleri kutluyorum. Sevinsinler, gurur duysunlar. Bunu hak ettiler.