Her şeyin suçlusu Türkiye’dir masalı.

Bence bu analiz değil.

Bu kaçıştır.

Çünkü hakikat bu değil:

Bizi sadece başkaları bu hale getirmedi.

Biz de kendimize bunu yaptık.

Aidiyet yaratmadık

Kurum kurmadık.

Üretmedik.

Vizyon koymadık.

Büyüyen bir ekonomi inşa etmedik.

Gençlere gelecek anlatmadık.

Toplumsal faydayı örgütlemedik.

Dahası toplumsal fayda peşinde koşmadık

Ama bunu kabul etmek zordur.

Çünkü kabul edersen sorumluluk almak zorundasın.

Çalışmak zorundasın.

Emek vermek zorundasın.

Proje üretmek zorundasın.

O yüzden en kolayı nedir?

Türkiye’ye bağır.

Suçlu dışarıda olsun.

Sen de tertemiz kal.

Türkiye bu coğrafyadaki en eski ve en güçlü devletlerden biridir.

tatbiki kendi çıkarını koruyacak ve ona göre stratejiler güdecektir.

Biz de olsak biz de ayni şekilde davranırdık.

Peki sen kendi çıkarını korudun mu?

Kıbrıs Türkleri için hangi vizyonu ortaya koyduk?

Federasyon ezberi dışında bu halka ne söyledik?

Ekonomik büyüme için hangi projeyi ürettik?

Ayaklarımızın üstünde durmak için hangi modeli geliştirdik?

40 yıldır aynı sanal gerçeğin içinde hapsolduk.

“Federasyon olmazsa olmaz”

Ama hakikati görmezden geldik.

Türkiye’yi eleştirmek mümkündür ve bazı açılardan doğrudur da

Ama bütün siyasi aklı Türkiye karşıtlığına indirgemek düşünmek değildir.

Aslında sorunun biz olduğumuzu ve çözümün de bizden gelmesi gerektiği gerçeğini ıskalıyoruz.

“Türki’yedir suçlu” kolaycılığı bizim kendimizin farkında olmamızı engelliyor. Gelişmiyoruz, dönüşmüyoruz çünkü suçlu belli.

Bu toplumun artık mazerete değil, vizyona ihtiyacı var.

Ne federasyon mazerettir ve tanınma, sorulması gereken soru :

“Biz yapmamız gerekeni yapıyormuyuz?”

En büyük yıkımın her zaman dışarıdan değil içerden geldiğini unutuyoruz.

Kendi potansiyelimizi inkâr ve ret ediyoruz.