ORTADA BÜYÜK BİR KAOS VAR. HER SABAH AYNI KEŞMEKEŞ YAŞANIYOR. KİMİN DAHA HAKLI OLDUĞUYLA İLGİLENMEMELİYİZ. STANDART VE SİSTEM İÇİN MÜCADELE ETMELİYİZ

KARGAŞANIN SONU REFAH… BU ADADA HİÇ DEĞİŞMEZ… SEKTÖRLERİN ÖNEMLİ BİR BÖLÜMÜ SANKİ KAMU ÇALIŞANI. ÜRETİME BAKMAKSIZIN KAMU MALİYESİNDEN ÖDENİYOR. KKTC GÜZEL MEMLEKET

KKTC’de yaklaşık 50 bin öğrenci var. Bunların 23 bin 175’i devlet eliyle okullara taşınıyor. Yani öğrencilerin yüzde 46,35’i… Yarısı bile değil. 2026-2027 eğitim yılı için öğrenci taşımacılığına ayrılan kaynak tam 2 milyar 200 milyon TL. Maliye ve eğitim bakanlığının rakamları böyle

Bütçeyi taşınan öğrenci sayısına böldüğünüzde, öğrenci başına yaklaşık 95 bin TL düşüyor. Ortada çok ciddi bir kamu kaynağı var. Ancak ortada bir sistem yok. Standart yok. Denetim yok. Ödeme takvimi yok. Eğitim yılı başlamadan belli olan bir fiyatlandırma modeli yok.

Toplam 776 araç. 660 otobüs ve 116 minibüs. Bu yıl, 800 sınırında bir araçtan bahsediliyor. Öğrenci sayısı zaten kontrolsüz bir artış içerisinde… Haliyle öğretmen, okul, sınıf ihtiyacı olduğu gibi; eğitime dair ne varsa sayısı artmakta…

Bir haftadır okula öğrenciler aileleriyle gidiyor. Keşmekeş büyük. Eğitim Bakanlığı kendi haklılığını ispatlamaya çalışıyor. Otobüs sahipleri ve şirketler sektörün haklılığını anlatıyor. Herkes konuşuyor. Herkes karşı tarafı suçluyor. Bu süreçte tek haklı var: Çocuklar…

Çocuklar her sabah güvenli araçlarla okullarına gitmeli. Veliler “Bugün otobüs gelecek mi?” korkusu yaşamamalı. Otobüs sahipleri ve şoförler de eğitim yılı başladıktan sonra alacaklarının peşinde koşmamalı. Devlet verdiği hizmetin bedelini zamanında ödemeli.

Bir sonraki eğitim yılının taşıma ücretleri daha önce belli olmalı. Enflasyon, akaryakıt, çalışan ücretleri, bakım, sigorta ve amortisman giderleri net katsayılara bağlanmalı. Fiyat güncelleme yöntemi eğitim yılı başlamadan açıklanmalı. Ödeme tarihleri sözleşmeye yazılmalı.

Araçlar için yaş sınırı getirilmeli. Fren, lastik, emniyet kemeri, klima, yangın tüpü, ilk yardım çantası ve acil çıkış zorunlu olmalı. Kamera ve GPS sistemi kurulmalı. Şoförlerin sağlık, sicil, ehliyet ve davranış kontrolleri düzenli yapılmalı. Denetim ve standart kötü bir şey değil..

Hangi araç hangi güzergahta? Kaç öğrenci taşıyor? Günlük kaç kilometre yapıyor? Araç gerçekten sefere çıkıyor mu? Kaç öğrenci taşıyor? Bunların tamamı dijital sistemden takip edilmeli. Kamu, neye ve kime para ödediğini bilmeli. Ne eksik, ne fazla… Ödeme tam olmalı…

Sayıştay Başkanlığı da vakit kaybetmeden harekete geçmeli. Eğitim Bakanlığı ile taşımacılık şirketleri arasındaki sözleşmeleri, ihaleleri, ödemeleri, güzergâhları ve araç uygunluğunu incelemeli. Öğrenci ve kilometre başına gerçek maliyeti ortaya koymalı.

2 milyar 200 milyon TL’nin nasıl kullanıldığını kamuoyuna açıklamalı. Her yıl aynı kavga yaşanıyor. Her yıl eğitim başlıyor, taşıma krizi çıkıyor. Her yıl taraflar birbirini suçluyor. Sonuç değişmiyor. Alan memnun, Vern memnun ama her eğitim yılı başında Çocuklar evde kalıyor.

Ne siyaset üzerine düşeni yaptı ne de sektör güven veren bir düzen kurabildi. Ortada büyük bir kaos var. Her sabah aynı keşmekeş yaşanıyor. Kimin daha haklı olduğuyla ilgilenmiyorum. Standart ve sistem istiyorum. Gargaşanın sonu refah… Bu adada hiç değişmez…