Devlet kolejleri ülkemizde kapatıldıktan sonra, özel kolejler açığı kapatmak için çoğalmış ve pastadan pay almak isteyenler rekabete girişmişti. Rekabet, öğrenci sayısına göre giderek kızıştı ve bu yetmezmiş gibi, Türkiye’de olan özel kolejler de KKTC’deki bu pastadan pay almak istedi. Yakın Doğu Üniversitesi’ne tanınan imkanlar ve imtiyazlar, diğer rakiplerine tanınmamıştır. Vakıf arsaları 99 yıllığına cüzi bir rakamla neredeyse hibe edilmişti. Hem üniversite, hem tıp fakültesi hem kolej, hem de okul öncesi eğitim bölümü vs. bir arada bulunma şansına sahip oldu. Kurdukları cumhuriyetle de bir çok insana ekmek kapısı olmaya başladı, ancak bu büyüme olağandan hızlı geliştiğinden, sanırım biraz burnumuz da büyüdü.

Beyaz gömlek, beyaz kravat takmakla ayrıcalıklı kişi olamayız. Eğer KKTC’de bir marka yaratmak istiyorsanız kalitenin yanı sıra, nereden geldiğimizi, kim olduğumuzu ve vefayı da unutmamamız gerekiyor. Kıbrıslı bir iş adamı olarak ülkeye yapmış olduğu yatırım takdir edilecek durumdadır, övgüyü de hak etmektedir.

Son zamanlarda bazı iş adamlarını örnek aldığından mıdır bilinmez, siyasette taraf tutar nitelikte bir izlenim uyandırmaktadır. Profesyonel anlamda güçlü iş adamları, böyle küçük bir ülkede hiçbir şeyin saklı kalmayacağının da farkında olmalıdır.

Hepimiz aslında özel kolejlerin kaliteli olduğunu düşünür ve çocuklarımızı da bu yüzden paralı eğitime göndeririz. Ayrıca kolej eğitiminin tüm gün olması da ebeveynler için tercih edilen bir avantajdır. Çocuğumuz yemeğini de orada yiyebilir, ebeveynler de gönül rahatlığı ile işlerine gidebilir. Dışarıdan görünüş böyledir ve her şey toz pembedir.

Peki okulun amacı nedir aslında? Çocuklarımıza bakıcılık yapmak mı, yoksa kaliteli eğitim vermek midir? Beklentimiz aslında her ikisinin de olmasıdır. Peki size özel kolejlerde lise mezunu öğretmenlerinin de sekreter kadrosu adı altında çalıştırıldığını söylesem, ne düşünürdünüz bu okulun amacına dair? Binlerce üniversite mezunu öğretmen adayımız iş beklerken, torpilleri olmadığı için mi yerine lise mezunları alınmakta acaba?

Gözümüzde büyüttüğümüz Yakın Doğu Koleji’ne yakından baktığımızda, KKTC’deki sistemin daha küçük bir örneği olduğundan başka bir şey göremiyoruz. Amaç çocuklara kaliteli eğitim vermek değil, torpilli kişileri çalıştırmaktır.

Elbette son derece kaliteli ve özverili öğretmenler de bu kurumda çalışmaktadır, ancak araya çürük yumurtalar da sıkıştırılıyor. Okulun açılacağı dönemlerde bazı ağa ve paşaların telefon görüşmeleriyle işe başlayan torpilli öğretmenlerin olduğunu da bilmekteyim. Bu öğretmenler daha sonra torpilli olduklarından, çocuklarımızı gerçek anlamda aşağılayarak sınıfta sessizliği sağlamaya çalışmakta, çocukların özgüvenini yerle bir etmektedirler. Bunun dışında bilhassa bazı bayan öğretmenler de öğrencilerin dikkatini dağıtacak biçimde teşhir edici şekilde giyinip, okulda değil de, mankenlik ajansında çalışır gibi davranmakta olduklarını da biliyorum.

Şimdi birileri çıkacak ve bu kurumda hiç lise mezunu kişilerin öğretmen olarak çalıştırılmadığını iddia edecektir. Arzu ederlerse ben bu kişileri, isimleri ve çalıştıkları tarihleri ile birlikte sunabilirim.

Üniversitede dönen dolaplara gelince, onda da ayrı bir makaleye konu olacak kadar malzeme mevcuttur. Suat Günsel gibi eğitimci ve iş adamının hangi akla hizmetle kurumunu bu şekilde aşağıya çektiğine anlam vermekte zorlanmaktayım. Gelecek nesillerimize daha itinalı davranmasını beklediğimi belirtirim.

Yukarıdan baktığınız zaman aşağıdakilerin yerini nasıl gördüğünüz, çok önemli değildir. Mesele aşağıdakilerin yukarı baktıklarında neler gördüğüdür.