Fikret Demirağ’ın ani ölümü, pek çok kişi gibi beni de şok etti.

Bir önceki yazımda değindiğim gibi, ölümünden önceki hafta İstanbul’daydım. Anlamsız olacağını bile bile insan, ister istemez “İstanbul’da iken keşke onunla ölmeden görüşseydim” diye düşünmeden edemiyor.

Kesinlikle Kıbrıs Türk Edebiyatı’nın önde gelenlerindendi.

Ruhu şad olsun!

AH ŞU VEFASIZLIK VE DEĞERBİLMEZLİK

Fikret Demirağ’ın ölümü, sözlü ve yazılı medyada geniş yankı buldu. Kıbrıs Türk Sanatçı Ve Yazarlar Birliği ile Lefkoşa Belediye Tiyatrosu, ona sahip çıkıp vefa borçlarını ödemeye çalıştılar.

Takdir ederim. Bu vefa borcu ödenmeliydi. Bunun için bir şeyler yapılmalıydı.

Amma ve lâkin insan, “bu vefa borcunun, ödenmesi için neden Fikret Demirağ’ın ölümünün beklendiğini, neden o hayatta iken, onun görüp yaşayacağı biçimde ödenmesi için çalışma yapılmadığını” sormadan edemiyor.

Aslında bunun toplumumuzun bir hastalığı olduğunu, vefasızlık ve değerbilmezliğin diz boyu olduğunu biliyoruz.

Fikret Demirağ’ın ölümü, bunları aşmak için vesile olur mu?

Göreceğiz.

DEMİRAĞ’I GELECEK KUŞAKLAR DA BİLECEK
Fikret Demirağla aynı yıl (1940) doğduk. Aynı kuşağın çocuklarıyız. Buna karşın, ben liseyi Mağusa Namık Kemal’de okuduğumuz için tanışıklığımız olmadı.

Yüksek öğrenimimizi ikimiz de Ankara’da yapmamıza karşın, orada da yaşamlarımızda bir kesişme olmadı.

Tanışmamız için 1980’li yıllara gelmemiz gerekti. Bunca geç tanışmamıza karşın, zaman zaman tartışmalarımız olsa da, uzun yıllar sıkı, dostça, karşılıklı saygıya dayalı bir ilişkimiz oldu.

Fikret Demirağ’ın, her insan gibi elbette ki insancıl zaafları da vardı, ancak kolay uzlaşan, çocuksu denebilecek bir yaradılışta olduğunu da vurgulama gerekir.

Türkçeyi ustaca kullanma becerisi tartışılmaz. Kıbrıs Türk Edebiyatı’nın güçlü, iz bırakan bir şairiydi.

Bir sohbette “edebiyatta kalıcılık” tartışılıyordu.

“Bu tartışmanın anlamı pek yok” demişti. “Her bir şey karalayan şair değil! Şair sanılanların çoğu bile, öldüğü gün unutulacak. Yakınları ya da yakın arkadaşlarının sahip çıktığı bazı kişilerin adı belki bir süre yaşayacak. Ama bu, bir tür ‘suni teneffüsle zorla yaşatma’ gibi bir şey olacak. Bir yazarın/şairin adının yaşayacağı en az bir yüzyıl sonra belli olabilir.” (Ondan aktardıklarım, sözcük sözcük belki tam öyle değildi ama anlam olarak söyledikleri buydu.)

İçten inancım odur ki, Fikret Demirağ kuşaklar sonra da bilinecek!

TOPLUMUN DEĞERLERİNE SAHİP ÇIKMAK
Toplumları toplum, halkları halk, ulusları ulus yapan değerler vardır. Bu değerler, toplum/halk/ulus yapısında harç görevi de görür. Bu değerler arasında, alanlarında başarı kazanan kişiler de vardır.

Biz Kıbrıs Türkleri olarak, içimizden çıkan değerleri görmezlikten gelme eğilimindeyiz. Oya bu gün bir varlık olarak ortadaysak, bizi bu günlere getiren, edebiyatçısından araştırmacısına, politikacısından direnişçisine, gazetecisinden çok değişik alanlarda çalışmalar yapanlara kadar, çok insanımız vardır.

Fikret Demirağ’ı da toplumun değerlerinden biri olarak kabul etmek gerekir. Türk dilini kullanmaktaki beceri ve başarısı ile Türkiye çapında bile değerlendirilebilecek bir değerdir.

İşin bu yönüne baktığımda, Devlet’in Fikret Demirağ konusundaki duyarsızlığının bende burukluk yarattığını söylemeliyim.

Parlamentonun kapısından içeri girebilmiş herkes, ölümünden sonra parlamento önünde “onurlandırılıyor” da, edebiyatçılar ya da alanında başarılı olmuş, iz bırakmış insanlarımız için neden benzer bir “onurlandırma platformu” oluşturulmuyor?

SON OLARAK

Fikret Demirağ’la, yukarıda da değindiğim gibi epeyce birlikteliğimiz, yaşanmışlığımız vardır. Bunları, kaleme almakta olduğum anılarımda, bir gün sizinle paylaşmak isterim.

Bir değerini yitiren toplumumuza, ailesine, yakınlarına, dostlarına ve edebiyat dünyasına başsağlığı ve sabır diler; anısı önünde saygıyla eğilirim.

Ruhu şad olsun!