9 Aralık 2010 günü, oğlum Orkun Bozkurt ile Aysan Özcezarlı’nın ortaklaşa çıkardığı “Bana Bir Çiçek Koparsana” adlı kitabın tanıtım kokteyli yapıldı. Epeyce ses veren ve daha da vereceğine inandığım bu kitap hakkında yazmamak olmaz.

Kitaba “Önsöz” de yazmıştım zaten!

Sizinle paylaşmak suretiyle kitapla ilgili düşüncelerimi yansıtabileceğime inandığımdan yazdığım Önsöz’ü aktarıyorum:

Aynı evde yaşarız ama Orkun, yazınsal çalışmalarından hiç söz etmez. Sessiz ve derinden çalışır durur. Neler yaptığını, son aşamaya geldiğinde öğreniriz.

Bu kez de öyle oldu.

Orkun ile Aysan’ın, ortak bir çalışma içinde olduklarını, birlikte bir şeyler kaynattıklarını görmemek, hissetmemek, anlamamak mümkün değildi. Telefonlaşmalarını izleme olanağım yoktu, ancak sık sık bir araya gelip uzun uzun konuşmaları ipuçları veriyordu.

Aylar önce, onlar bir şey söylemeden ben sordum “ne kaynatıyorsunuz” diye!

“Bir çalışmamız var da…” dediler.

“Nasıl bir çalışma” diye sordum bu kez!

“Olgunlaşsın da sonra söyleriz” diye yanıtladılar.

Neden sonra, özürlülerin yaşam öyküleriyle ilgili bir çalışmadan söz ettiler. İşin doğrusu, bunu bir tür söyleşi/röportaj dizisi gibi algıladığımı itiraf edeyim.

Sonuçta, “göz atmam” ve “önsöz” yazmam için bana kaç zamandır yaptıkları çalışmayı verdiler.

Okudukça okumak geldi içimden! Hem duygulandım, hem heyecanlandım. Kıbrıs Türk Edebiyatı’nın özel ve özgün bir eserle karşı kaşıya olduğunu görmemek, anlamamak mümkün değildi.

Orkun ile Aysan, dokuz ortopedik özürlü ile uzun uzun konuşarak, yaşamlarındaki püf noktalarını yakalamışlar. Sonra algıladıklarını öyküleştirerek, edebiyatta “uzun öykü” olanak bilinen türde kaleme almışlar.

“Birlikte nasıl kaleme aldınız bu öyküleri” soruma, “birimiz (bazen birimiz, bazen diğerimiz anlamında) kaleme aldı, e posta ile karşılıklı gidip gelişlerle eklemeler çıkarmalar yaparak sonlandırdık” açıklamasını yaptılar.

Edebiyatta ortak eser yok değil, ama çok azdır. Orkun ile Aysan’ın bunu başarması hoşuma gitti. İnternetin güzel bir işlevi de kanıtlanmış oldu böylece!

Söyleyeceklerim, Orkun’dan dolayı duygusallığıma yorumlanabilir, ama hiç de öyle değil! Gerçekten, ama gerçekten güzel bir eser yarattı Orkun le Aysan! Kalıcı bir eser! Toplumun içinden çıkmış dokuz “kırık hayatın,” kırıklıklarını nasıl aştıklarını, “sakatların” başarıyı nasıl yakaladıklarını akıcı bir dille anlatıyorlar. Yer yer, mizah unsurunu ustaca kullanarak ve hem yaşamın kendisi ile, hem de özürlülükle dalga geçerek!

Orkun dolayısıyla özürlülerin nasıl kendileriyle dalga geçtiğini iyi bilirim. Eserde bunun yansımalarını görüyorsunuz.

Öyküleme çok gerçekçi! Kurgular başarılı ve etkileyici! Orkun ile Aysan, ortak yazınsal özelliklerini, başarılı biçimde harmanlayıp bu ortak eserlerinde yansıtabildiler.

“Edebiyatın uzun öykü” türünde yazılmış olsalar da, dokuz insanın gerçek yaşamlarından kesitlere dayalı bu uzun öyküleri, “sözlü tarih” açısından çok iyi birer kaynak olarak gördüğümü söylemeliyim.

Kıbrıs Türk Folkloru/Halk Kültürü için de iyi bir kaynak söz konusu! Sosyolojik ve psikolojik olgular için de!

Ve edebiyatımızın çok da zengin olmayan “uzun öykü” türü için, ciddi bir katkı söz konusu olduğunu da söylemek gerekir.

Sözün kısası bir edebiyat eseri söz konusu ama içinde Varoluş Mücadelemiz’den, yakın tarihimizden, Kıbrıs Türk Folkloru’ndan, halkımızın sosyolojik ve psikolojik geçmişinden izler var.

Önsöz çok uzun olmaz. Bu bakımdan kısa keseyim.

Orkun ile Aysan’ı bütün içtenliğimle kutlarım. Çok yönlü bir iş başardılar. Hem bir edebiyat eseri; hem de özel, özgün ve (bir çok bilim dalı alanında) kaynak olabilecek bir eser yarattılar.

Kendilerinden daha nice eserler eklemek hakkımızdır diye düşünüyorum.