Yeni yılı, insanlar sevinerek, eğlenerek, mutlu olmaya çalışarak geçirirler.

Kıbrıs Türk insanı da bireysel/ailesel anlamda öyle yapmaya çalışır. Çalışır da kamusal /toplumsal /ulusal gaileler onu rahat bırakmaz. Yılbaşı sohbetlerinde bile, “bu Kıbrıs konusu…” diye başlanılır, havanda su dövülüp durulur... Tabii ki eksik olmayan başka sorunlar da dile getirilir.

Bu yıl da böyle olacak! Sohbetlerde, Kıbrıs’ın yanına büyük olasılıkla “emeklilere atılan kazık,” “yeni vergiler,” “pahalılık” gibi konular eklenecek!

Kıbrıs konusu, Kıbrıs Türk insanının peşinden hiç ayrılmayan bulanık bir gölgedir. Ne yazık ki bu gölge hiç yalnız kalmaz. Yanına başkaları da eklenir.

2011’e girerken de öyle olacak!

Bu arada, atılıp tutulacak, kesilip biçilecek... Umutlar pompalanacak!

Aslında kesip biçenlerin yalnız yılbaşılarda değil, tüm bayramlarda söyledikleri, tıpkısının aynısıdır ya!

Her neyse!

Yukarıda sözünü ettiğim o “bulanık gölge” beni de rahat bırakmıyor. Bu bakımdan bu yılbaşı yazısında bile Kıbrıs sorunundan söz edeceğim.

Merak etmeyin. Yazım kısa olacak!

Bir öngörüm ya da ümidimden başlayayım:

Ben 2011’in 1968’den beri süregelen görüşme sürecinin artık sonlanacağını düşünüyorum. Dahası, sonlanması gerektiğini de!

Ve bunu canı gönülden, içtenlikle, şiddetle istiyor ve ümit ediyorum. Bunu halkım için, çocuklarım torunlarım için, hepimizin çocukları torunları için istiyorum.

Artık bu oyun bitmeli! Eşitlikçi yeni ortaklık devleti oluşacaksa oluşmalı! Oluşamayacaksa, oluşamayacağı saptanıp bu sevdadan vazgeçilmeli! Herkes kendi yoluna gitmeli!

Bunu yanız ben söylemiyorum.

1968’den beri süregelen görüşmelerden artık sonuç çıkmayacağı ve iki halkın kendi yollarına gideceği yönünde çok değişik ortamlarda değerlendirmeler yapıldığını artık Mısır’daki Sağır Sultan bile biliyor.

Bu değerlendirme Rumlar arasında da yapılıyor. Anketlerde Rum halkının bu yöndeki eğiliminin %20’lere yükseldiğinin saptanması da konunun gidişi hakkında fikir yürütme olanağı vermektedir.

Bu duruma karşın, 42 yıl önce başlayıp süregiden bir süreç var. Ve koşullar, bazan istemeseniz de sizi o sürecin sonunu beklemek zorunda bırakır.

Bana öyle geliyor ki, dış çıkarların etkisi + baskısı altında yeniden yapay ve sözde “çözüm” formülasyonları ile karşı karşıya kalma olasılığı ortadan kalktığı; ya da bunlar karşısında dimdik durulduğu zaman, işin sonuna gelmiş ya da yeni bir başlangıca başlamış olacağız.

Mutlu, sağlıklı, başarılı nice yeni yıllar dilerim