Onu yazmak kolay değil… Soğuktur çünkü… Adını anmak istemez kimse, ondan söz etmek istemez. Ama ne yazık ki, yokmuş gibi farzetsek de gerçek… Üstelik yaşam kadar gerçek ve doğum kadar doğal..

“Niçin bu kadar ardı ardına, daha birinin acısı tazeyken bir diğeri… Sonsuza kadar veda etmek için bu acele niye…? Gittikçe çoğalıyor kaybettiklerimiz…Bana mı öyle geliyor yoksa…?”

“Bizim dönemdekileri kaybediyoruz, yani aynı zaman dilimi içinde yaşadıklarımızı, ortak anılarımız olanları; bu nedenle farklı çöküyor yüreğimize kaybedilenlerin acısı…” dedi bir dostum, sonsuz yolculuğuna uğurlarken bir sevdiğimizi daha…

***
Dereboyu’nda inşaatı yeni bitmiş bir apartmana taşınmışız… Henüz diğer apartman sakinleri taşınmamış. 20 Temmuz 1974 sabahı, kapının hızlı hızlı vurulmasıyla uyanıyoruz. Babam 15 Temmuz’da askere çağrıldığı için, evde annem ve küçük kardeşim var sadece. Apartmana mücahitler doluşmuş. Sınırdaki bu apartman dairesinde iki küçük çocuk ve genç bir anneyle karşılaşmak şaşırtıyor mücahitleri. Komutan, henüz ne olup bittiğinden habersiz olan anneme, nasıl olur da buradan ayrılmadığımızı soruyor ve hemen daha güvenli bir yere götürülmemiz gerektiğini söylüyor.

Mahalleye bir hafta önce taşındığımız için kimseyi tanımıyoruz, nereye gidebileceğimizi bilmiyoruz. “Hemen hazırlanın, bir sokak ötede bodrumu olan bir ev var, sizleri oraya götüreceğiz” diyorlar. Annem telaşla hazırlıyor bizi, yanına ufak tefek birşeyler alıyor ve genç bir mücahitle birlikte koşarak yolun karşısına geçiyoruz. O sırada, Ledra Palas Hotel’den ateş açılıyor ama biz kurşunlara hedef olmadan sağ salim karşıya geçiyoruz.

Bir sokak ötede, Demirağ’ların evine götürüyorlar bizi. Evin bodrumuna iniyoruz. Neredeyse tüm mahalle halkı bodrumda… Hava sıcaklığı kırk derecenin üzerinde ve küçücük yerde dip dipe oturmuş otuzdan fazla kişi. Herkes birbirini tanıyor, sadece biz kimseyi tanımıyoruz. Ev sahipleri Fatma Abla ile Mustafa Abi sevgiyle yer açıyorlar bize bodrumlarında, çekingenliğimiz kayboluyor..

Herkeste korku, endişe ve panik hakim… Ve , bir çocuk, henüz 15- 16 yaşlarında; elinde gitarıyla bize bakıyor, “Hoşgeldiniz” diyor müzipçe. Silah sesleri gittikçe artıyor, korkuyorum; babamı merak ediyorum, “bu kurşunlardan biri babamı elimden alır mı?” diye endişe içindeyim. Midemin kasıldığını, bulantılarımın başladığını hatırlıyorum…“Gitar çalayım mı?” diyor . Annesi Fatma Abla, “Sırası değil oğlum, çalma!” diyor. O ise hiç oralı olmuyor, gülen gözleri ve elinden henüz alamadıkları çocuk neşesiyle, gitarının tellerine dokunuyor..

Ahmet, sonraki günlerde, o bodrum yaşamına renk katıyor. O bilinmezlikte, o silah seslerinin korkunç gürültüsünde, o korkuda, sevdiklerinin endişesini taşıyanları, gitarıyla ve esprileriyle biraz olsun ortamın kasvetinden uzaklaştırıyor… “Ahmet Demirağ aramızdan ayrıldı…” dediklerinde bu anılar canlandı tekrar gözlerimde… Birçok veda gibi onunku da çok erken bir veda idi ve acıttı yüreklerimizi…

Rüya Güneyli, bir yetenek, bir ressam, bir güzellik, bir zarafet…Adı gibi çok güzel bir rüya… Paris’te dizaynını kendi yaptığı ve bana hediye ettiği, her giydiğimde, herkesin nereden aldığımı merak ettiği o güzel blıızu hep saklayacağım. Geride bıraktığın güzellikler seni hep yaşatacak sevgili Rüya…

Sevgili Pembe Abla, (Pembe Turgud) o güzel masmavi gözlerinle hep kalbimizde yaşayacaksın. Olaylara espriyle yaklaşmasını bilen, alçakgönüllü, sevgi dolu yüreğinle…Bir evlat, bir kardeş, bir anne, bir anneanne ama herşeyden önce güzel bir insandın ve hep öyle kalacaksın.

Yücel Köseoğlu değerli sanatçı, güzel insan, kalbi bu ülke sevgisiyle çarpan bir değer…Çok güzel anılar bırakarak veda ettiniz bize…
…Ve veda edilen tüm diğer sevdiklerimiz, hepiniz, rahat uyuyun…
Sizler, bu ülkenin güzel insanları, sizleri hep özleyeceğiz ve unutmayacağız…