İnsanoğlu, yaşam boyu, hep hedeflerinin, ideallerinin peşinde koşar… Eğer çırak ise, bir an önce usta olmak ister. Akademik bir ortamda ise, profesör olmaktır ideali. Oyuncu ise, başrol oyuncusu olmayı hedefler… Yaşamın her alanında devam eder gider bu yarış, ta beden enerjisi tükeninceye kadar… Şüphesiz, herkes başarılı olamaz bu acımasız yarışta. Bazen hüzündür bu yarışın sonu bazen ise hedefe ulaşmanın verdiği tatmin duygusu. Tatmin duygusu, farklı bir duygudur, ne tam anlamıyla mutluluktur ne sevinçtir ne de huzurdur, “ haz” denebilir belki adına…

Yaşamın her alanında gözlenen insanoğlunun bu içgüdüsel yarışının, siyaset dünyasına yansımalarına bakacak olursak, neler görürüz acaba?... Son günlerde, gündemi meşgül eden haberlerin çoğu, milletvekillerinin, bakanlık yarışını yansıtmakta. “Bakan olmanın dayanılmaz cazibesi!” şeklinde özetlenebilir tüm bu yaşananlar ve medyaya yansıyanlar.

Bir milletvekili olarak yorumlamaya çalışıyorum ben de olan biteni. Böylesine büyük bir bakan olma arzusunun altında yatan, vatana hizmet aşkı olabilir mi? Yoksa, milletvekilinin, bir insani zaafı mıdır bu istek ya da hakkı mıdır acaba?

“Her milletvekili, kendisini bir gün bakan olarak görmek ister” demişti eski bir siyasetçi bir sohbetimiz sırasında.

“Her milletvekili bakanlık yapabilecek birikime ve özelliklere sahip midir?” diye sorduğumda ise,

“ Halk seçtiğine göre…” demişti.

Benim görüşüme göre, halkımız milletvekili adaylarına oy verirken, kendilerini temsil etmeleri için oy vermiştir. Yani, halkın çıkarları doğrultusunda uğraş vermek, daha güzele ulaşma yolunda çözümler üretmek, yaşam kalitesini yükseltici yasaların hazırlanmasında katkıda bulunmak, onları dürüstçe her platformda temsil etmek… Yoksa sanırım, her milletvekiline bir gün bakan olsunlar diye oy vermemiştir halkımız…

Halka hizmet etmek ise esas gaye, onun yolu sadece bakan olmaktan mı geçiyor? Bugünlerde yaşadığımız bakanlık yarışı ve hatta kavgası, siyasetin, halk için olduğuna dair inandırıcılığını iyice yitirmesine sebep oluyor… Şu anda, bir kısım milletvkilin verdiği görüntü, maalesef şu düşünceyi barındırıyor:

“Siyasetçi, kendi kişisel hırslarını ön planda tutuyor ve onun için kıyasıya mücadele ediyor”

Milletvekillerimiz, bakanlığı, sırf halkımıza daha iyi hizmet vermek için talep ediyorlarsa, o zaman, o bakanlıkta yapacağı çalışmalarla ilgili projelerini, bilgi birikimini, bu konunun uzmanlarıyla yaptıkları ekip çalışmalarını, kısacası vizyonunu, hem kendi hükümetine hem de halkına inandırıcı bir şekilde anlatabilmelidir.

Yani, eğer amaç görev aşkıysa bu konuda yaptığı ön çalışmalar veya yapmayı hedefledikleri bilnmelidir. Aksi halde, “Sayın Bakan’ım” diye hitap edilmesinin verdiği kişisel tatmin ve “bakanlık koltuğunun sağlayacağı imkanların cazibesi ağır basmıştır.” şekinde bir düşünce oluşmasını önleyemezsiniz.

Bir tanıdığım anlattı geçenlerde, bakanlık arzusundaki bir milletvekiline, hangi bakanlığı istediği sorulmuş ve milletvekili de yanıt olarak, “hangi bakanlık olursa kabülümdür, benim için farketmez” demiş. Buna ekleyecek fazla bir söz yok herhalde!..

Konusunda bilgi, birikim ve vizyon gerektiren bakanlık görevi, milletvekilliği görevinden farklıdır. “Milletvekili seçildim, o zaman bakan olmak hakkımdır” düşüncesinden uzaklaşıp, önce bakanlık için gerekli kendi birikimini sorgulaması gerekiyor milletvekillerinin.

Bir de bakanların, ille de milletvekilleri arasından değil de, sahalarında uzman olan kişilerden seçilmesi, verimliliği artıracaktır. Bakanlara, daha objektif ve popülizmden uzak çalışabilmeleri için, bir sonraki seçimde aday olmama şartı getirilebilir, eğer başarılıysalar sonraki dönemde de bakanlık yapma şansları yine olabilecektir…Kısacası, kişilerin ego’sunun kontrolündeki sistemlere değil, iyi işleyen sistemlerin kontrolüne ihtiyacımız var.