Bu yazıda, 28 Ocak (2011) ve sonrası üzerinde durmayı tasarlamıştım.

                    Bu gülerin, dehşet verici tehlike ve potansiyel çatışmalara gebe vahim bir durum olmasında sorumluluğu olan siyasal erkin, siyasal partilerin, sosyo-ekonomik muhalefetin, sivil toplumun, medyanın ve ne de anavatanımız Türkiye’nin bazı yönetici ve bürokratları ile medyasının, hoşgörü, empati, diyalog ve uzlaşma arayışına girmediği, hâlâ daha sağduyu ile sağgörüden/basiretten yoksun davranış ve söylemlerin süregittiği konuları üzerinde duracaktım.

               Elbette ki 28 Ocak günü miting alanındaki densiz pankartlar, sonrasındaki karşı densizlik, bir hatanın başka bir hata ile düzeltilemeyeceği ve bu gibi karşılıklı densizliklerin potansiyel tehlikesi üzerinde de duracaktım. 

               Ne var ki son günlerde okumakta olduğum, Veysel Dikmen’in Osmanlı İmparatorluğu’nun son yüzyılını anlatan “Kayıp Ruhlar Cenneti” ^* romanında rastladığım Tevfik Fikret’in (A. Kadir tarafından bu günkü Türkçe’ye uyarlanmış) “Sis” şiiri fikrimi değiştirdi ve sizinle o şiiri paylaşmayı yeğledim.

               Benim kuşağımdakiler, özellikle:

               Bir zulmet-i beyzâ ki peyâpey mütezâyid” diye başlayan “Sis” şiiri anımsayacaklardır.

               Gelin, şiirin, A. Kadir tarafından bu günkü Türkçe’ye uyarlanmış biçimini birlikte okuyalım:

               Gene bir sis kaplamış ufuklarını, inatçı bir sis,

               git gide büyüyen bir ak karanlık,

               Ağırlığı altında ne varsa sanki yok olup gitmiş,

               kalmış ortada kala kala bir tozlu yığın,

               o tozlu, korkunç yığına bakan göz,

               şaşırır titrer, ilerisine gidemez.

               Ama sen hak ettin bu karanlık, kalın örtüyü,

               bu örtü tıpa tıp sana uydu, ey karanlık toprak,

               ey zulümler meydanı, ey yaldızlı ülke,

               döktüğü kanla, çektirdiği acıyla çalım satan!

               Ey gösterişin, şatafatın beşiği ve mezarı,

               oldum olası imrenilen kraliçesi Doğu’nun!

               Ey kanlı sevgileri, kılı kıpırdamadan

               Zevk ve sefaya susamış bağrında emziren!

               Ey Marmara’nın mavi kucağında

               ölüm uykusuna dalmış diri,

               ey köhne Bizans, büyücü kocakarı,

               ey bin kocadan kalan el değmemiş dul!

               Ne kadar tatlı, ne kadar cana yakınsın, ne kadar,

               süzgün, mavi gözlerinle sen uzaktan!  

               Oysa ne farkın var kirli kadınlardan senin,

               hiçbir şey umurunda değil, belli,

               ne bunca acı türkü, ne bunca kan ağlayan!

               Sen kurulurken katmış olmasın bir hain el,

               senin temeline zehirli suyunu kötülüğün.

               İşte her yanda ikiyüzlülüğün kiri,

               nereye baksan çekememezlik, nereye baksan çıkarcılık,

               nereye baksan hergelelik, yalan dolan.

               Demek yükselmek yalnız bunlarla oluyor,

               Koynunda barınan nice yaratık arasında

               kaç tanesinin alnı açık, yüzü ak?

               Örtün, ey İstanbul, kanlı toprak,

               örtün, kart orospu, örtün, hiç uyanma!

               Aslında şiirin devamı var, ama Veysel Dikmen’in romanına aldığı kısımlar bunlar!

               Sizi bilmem ama bu şiirin (Doğu, Marmara, Bizans, İstanbul gibi özel isimler bir yana bırakılırsa), çoğu kısmı bana epeyce tanıdık geldi.

               Onun için sizinle paylaşmak istedim zaten!

               Takdir sizlerin!

*Veysel DİKMEN, Kayıp Ruhlar Cenneti, Cem Yayınevi, İstanbul, Kasım 2010.