“Televizyonda konuşurlarken dinledim, bir amca Girne’ye ‘gökdelen’ yapılacağını söylüyordu. O nasıl bir şey anne?”diye, sordu küçük çocuk.
 Annenin bir anda yüzü değişti; bakışları sertleşti: “Girne’nin kalbine, gökdelen denilen bir bina yapmayı tasarlıyorlar oğlum;  gökleri değil belki, ama kalbini delecekler Girne’nin…” dedi annesi öfkeyle. Hiçbir şey anlayamamıştı çocuk, “Kalbi delinirse ölür, değil mi anne?”diyerek baktı annesinin gözlerinin derinliklerine.  Anne, yavrusunu kucağına aldı, sarıldı ona… Bakışlarındaki o sertlik gitmiş, yerini çaresizlikle karışık bir hüzün almıştı… 
Çok sevdiğiniz, kaybetmek istemediğiniz bir ‘değer’, göz göre göre birileri tarafından yok edilmeye çalışılıyorsa ve siz bunun farkındaysanız; ama, önüne geçmek için yapacak çok fazla birşeyiniz yoksa… İşte, o ruh halindeydi anne.
“Evet yavrum ölür… Ruhu gider, yaşasa da anlamı kalmaz. Diğer ruhsuz şehirler, kasabalar gibi donuk, cansız kalakalır… Orada yaşayanlar da zaten, şehirlerine ihanet ettikleri için hiç mutlu olamazlar… Birbirlerine küskün yaşarlar; şehirlerini öldüren tüm diğer insanlar gibi…
Bunca yıl, kayalarını, dağlarını, toprağını oyarak ruhundan birşeyler alıp götürürken, canı acıdı: ‘Yapmayın!... Bana kıymayın!... Doğama, ruhuma bu kadar aykırı davranmayın, beni sevin, sizlere sunduğum güzellikleri koruyun; gelecek kuşaklar da görebilsenler... Bencil olmayın’ demek istedi, ama sesini duyuramadı... Şehirler konuşmaz, konuşamaz biliyorsun, sadece anlaşılmayı bekler. ‘Ben bir mirasım sizlere; tarihten gelen
bir miras, gelecektekilere de sizlerin mirası olarak kalmak istiyorum… Bana ruhunuzu katın, güzellikler verin ki daha da güzelleşeyim… Gurur duysun torunlarınız sizlerle…’ diyor, bize Girne, her yeni doğan günle..”
“Peki, anne, niye ille de Gökdelen yapmak istiyorlar? ” diye sordu çocuk, büyük bir hayretle.
“Gökdelenler tabii ki yapılabilir uygun bölgelere, eğer ihtiyaç varsa oğlum; yalnız, Girne’nin kalbi olamaz gökdelenlerin yeri… Bu güzelliği, bu mirası yok etmemek lazım… Bu duyarlılığı göstermeyenlerin nasıl bir ruh halinde olduğunu bilmiyorum. Belki çok zengin olacaklar, çok paraları olacak; ama, o paralar karşılığında, bir şehrin ruhunu yok edecekler!…
‘Ruhsuz Girne,’ ne demek biliyor musun?... Lefkoşa’dan Girne’ye giderken, dağı döner dönmez karşımıza çıkan o güzelliği görememek demek…  O “mavi güzellik” yerine göklere doğru uzanmış çirkin betonlar görmek demek… Bulutlarla denizin, bazen iç içe geçmiş hali var ya, sanki bir ressamın elinden çıkmış gibi; işte onun silinmesi demek… Uzaktan gelen bir yelkenlinin, o maviliklerde süzülüşünü izleyememek demek…Girne limanındaki dalgakırandan görünen, o eşşiz manzaraya, o güzel fotoğraf karesine, beton yığınlarının görüntüsünün karışması demek… Tarihten günümüze kadar gelen esintilerin, önünün kesilmesi demek… ” dedi, anne; sonra derin bir nefes alarak, devam etti sözlerine: “Şehirlerin karakterleri vardır yavrum. Gelişigüzel yüksek binalar dikerek, o şehirlerin karakterini yok edersek, hem tarih , hem gelecek bizi yargılar… Girne, bir dünya mirasıdır bizlere ve bu güzel mirasa sahip olduğumuz için çok şanslıyız…
Girne’nin kalbine hançer saplayarak, kazanacağını zannedenler de büyük bir günah işleyecekler…  İnsanlık bir güzelliği daha yitirecek... Doğasıyla, tarihiyle korunmuş, daha da güzelleşmiş, başka diyarlardaki şehirleri, kasabaları gezerken; kaybettiklerimizin acısı daha bir çöreklenecek yüreklerimize… Koruyamadıklarımızı hatırlayacağız ister istemez… Kahrolacağız; ama, hiçbir pişmanlık geri getiremeyecek kaybedilenleri…”
“Engel olmalıyız anneciğim!...” dedi küçük çocuk, yalvaran gözleriyle bakarak annesine. Anne, kararlı bir ses tonuyla onayladı yavrusunu: “Evet, engel olacağız yavrum; yoksa ne sizler ne gelecek ne de Girne, bizleri hiç affetmeyecek!...”