Genç kız, üniversitede tanıştığı sınıf arkadaşının doğum günü partisine gitmek için otobüs bekliyordu. Verilen adrese bakılırsa, oldukça zengin bir semtte oturuyordu arkadaşı; zaten giyim kuşamından, yaşam tarzından da varlıklı bir ailenin kızı olduğu belliydi.
Günler öncesinden hazırlanmaya başlamıştı partiye ve o gün nihayet gelmişti. Otobüs durağında beklerken, önünde yavaşlayan çok lüks bir arabanın direksiyonundaki genç adam, gideceği yere kadar götürmeyi teklfi etmişti. Hem geç kalabileceği düşüncesi hem de yakışıklı gencin oldukça kibar tavrından etkilenen genç kız, hemen kabul etmişti teklifi.
Arabaya bindikten sonra da, bu zengin ve yakışıklı gençten etkilendiğini farketmişti. Genç adam, ona nereye gideceğini sorduğu zaman da evine gideceğini söyleyerek, davetli olduğu evin adresini vermişti kendi adresi olarak.
Varlıklı ailelerin oturduğu semtteki görkemli binanın kapısına geldiklerinde, arabayı durduran genç, “Burada mı oturuyorsunuz?” diye sormuş, bu yakışıklı genci, kendince etkilemek ve kaçırmamak için tek yolun, yalanını sürdürmek olduğunu düşünen genç kız ise, “Evet! burası bizim evimiz” diye yanıtlamıştı soruyu. Oldum olası zengin bir yaşam sürme hayalini kurmuştu ve şimdi bu hedefine ulaşmaya yakındı. Bu yalanın nereye kadar süreceği, nasıl sonuçlanacağı gibi düşünceler yoktu aklında.
Arabadan inip, tekrar buluşmak üzere vedalaştıktan sonra da hayallere dalmıştı. Hayatında ilk kez bu kadar büyük ve gösterişli bir ev görüyordu. Az önce tanıştığı ‘Beyaz atlı prensi’ ile birlikte böyle bir evde yaşadığının hayalini kurmaya başlamış ve tarifsiz bir mutluluk kaplamıştı içini…
“Bak, sana abimi tanıştırayım!..” diye seslenen ev sahibinin sesi, onu bir anda hayallerinden uzaklaştırıp gerçeğe döndürmüştü. Genç kız, başını çevirdiğinde, kendisini az önce buraya getiren gençle göz göze gelmiş, adeta şok olmuştu; kalbi dışarıya fırlayacak gibiydi, yüzüne ateş bastığını, tüm bedeninin titrediğini hissetmişti… Yalanı ortaya çıkmıştı… Hedefine ulaşmak için gözünü kırpmadan söylediği yalanın ağır yükü çökmüştü şimdi omuzlarına; güçlükle ayakta durabiliyordu….
“Ne oldu sonra?” diye sormuştum heyecanla, beklemeden öykünün sonunu. Aslında eski Türk Filmlerini anımsatan bu yaşanmış öykünün sonundan ziyade, genç kızın durumunu merak etmiştim ben. O genç kızın, içine düştüğü yüz kızartıcı durumu düşünmüştüm uzun uzun… Yalanının ortaya çıkmasıyla yaşadığı ezikliğin yükünü, hangi kazanım hafifletebilecekti acaba? O gençle evlense bile, bu yalanını yüzüne vurmayacak mıydı her fırsatta? Öyküyü dinlediğim dönemde küçük bir çocuk olmanın verdiği saflıkla belki, çok etkilenmiştim.
Yaşamın içinde, hepimizin ‘beyaz yalan’, dediğimiz zararsız, belki de çoğu gönül almak için söylenmiş yalanlarımız olacaktı şüphesiz. Sadece birkaç kişiye söylenmiş, ortaya çıktığında da gülünüp geçilecek, kimseye zararı dokunmayacak küçük, masum yalanlar.
Bir de hedefe ulaşmak için, şahsi çıkar elde etmek için, birilerine yaranmak için veya iktidar uğruna kitlelere söylenen, halkın gözünün içine baka baka veya televizyon kameralarının, mikrofonların, adeta içine girerek söylenen yalanları düşündükçe… Üstelik söyledikleri yalanlara inandırıcılık katmak için kullandıkları ses tonu ve yüz mimiklerini gözlemledikçe ve hiç kızarmayan yüzleri gördükçe, kapkara bulutlar çöküyor üzerimize…
Medya önünde söylenmiş bu yalanların, yarattığı kitlesel hayal kırıklıklarını ve yıkımları düşündüğümüzde de aslında ne kadar da masum, hatta romantik geliyor sadece bir kaç kişiye söylenmiş, o küçücük, zararsız, modası geçmiş yalanlar!...