İnsanoğlu içini boşaltmak, rahatlamak ister zaman zaman… Bazen yazarak, bazen konuşarak paylaşır duygularını... Paylaşılan bir öfke de olabilir, bir keder de, bir sevinç de, mutluluk da…

Anlatmak ister içindeki duygu selini; çağlayana dönüşürse bu sel, ya gözyaşına boğulur ya kahkahaları çınlatır her yanı ya da boğazına bir şeyler düğümlenir, zorlukla çıkar sözcükler ağzından... Dinleyeni dostudur, güvendiği biridir çoğu kez … Belki hak verir, belki onaylamaz; ama, yine de dinler ve paylaşır…

Konuşabilmesi, insanoğlunun en önemli ayrıcalığıdır diğer canlılara göre… Konuşarak, sevgisini, acısını, özlemlerini, kızgınlığını, dertlerini anlatır. “Ben bunu demek istememiştim, yanlış anladın” der, ağzından çıkan bir sözcükten rahatsız olmuşsa karşısındaki veya “beni affet!...” der, hata yapmışsa veya “hadi gel geçmişi unutalım, barışalım…” der, dostluk ve barış arzusu duyarsa yüreğinde..

İşte, bu dil “Yılanı deliğinden çıkaran bu dil” bazen onarılmaz yaralar da açar ruhlarda. Onu, her zaman her koşulda doğru kullanabilmek hiç de kolay değildir şüphesiz…Sinir sistemi diye bir sistemi var ayrıca insanın. O, işte bazen kontrolümüzün dışına çıkarır bizi; kaşlarımız çatılır, yüzümüzü ateş basar, sesimiz titrer, göz bebeklerimiz büyür ve ağzımızdan çıkanları kontrol edememiş oluruz. “Öfke anında söylenmiş sözler” olur bunun da adı. Bazen pişmanlık duyarız ama söylenmiştir bir kere o sözler…

Yazmak daha farklı… Yazarak duyguları ifade etmek… Hem çok daha zor hem çok daha kolay. Ağızdan çıkan sözcükler gibi değildir. Kontrolü kolaydır. Yanlış mı anlaşılacak, hemen değiştirirsiniz. Öfke anında mı yazdınız, hemen silersiniz, yenisini yazarsınız. Defalarca kontrol edebilir ve sizi en iyi ifade edebilecek cümleleri kullanırsınız.

Bazı yazılar sadece kendiniz içindir, bazıları ise paylaşmak için. Birktirdiklerini paylaşmak… Sizi duygulandıran an’larınızı, anılarınızı, paylaşmak, ya da ürettiğiniz düşünceleri, hayallerinizi paylaşmak… Paylaştığınız zaman yazınızı, sadece size ait olmaktan çıkar, paylaşanların da olur aynı zamanda… Onlar da ortak olurlar duygularınıza, ya katılırlar düşüncelerinize ya da eleştiriler…Ama artık yazılarınız, ortak paylaşımlarınızdır…

Paylaşmak istedim ben de… Biriktirdiğim anıları, düşleri, düşünceleri paylaşmak istedim… Kah çocukluğumun anıları oldu bunlar, kah gençliğimin; ama, ille de hayata dair, insana dair, insan olmaya dair olanlar etkiledi beni en çok yaşamda…

Bazen annesine sıkı sıkı sarılmış bir çocuğun ağlayan gözleri, yaşamın hep kötü yüzünü görmüş birinin hüzün dolu bakışları, bazen ülkemin insanın yaşadıkları, bazen de şiddete uğrayan bir kadının ürkek tavırları… Gençliğimizin umutları, saf halleri, gelecek rüyaları… Yazıya döküldüler birer birer…

Çok öfkelendiğimde ve öfkemi döktüğümde yazıya, kaşlarını çatarak baktı makalem bana, silmek istedim; ama, bu öfke de paylaşılmalı dedim sonra…

Yüreğimi acıtan bir olayı yazdığımda, gözyaşları süzüldü yanaklarımdan, kimseyi üzmek istemedim, silmeyi düşündüm; ama, vaz geçtim; çünkü, hepsi de bizdik, bizlerdik, yaşadıklarımızdı…

Paylaşırsak belki engel oluruz bu yaşanan olumsuzluklara , belki engel oluruz yapılan yanlışlara, belki güzelliklere ulaşmanın yolunu buluruz hep birlikte diye düşündüm…

Daha çok şeyler paylaşmak istiyorum siz sevgili okuyucularımla, ama güzellikler de olsun, ortak keyifler, mutluluklar da olsun istiyorum … Son zamanlarda maalesef hep hüzün, hep göz yaşı…

Güzellikler biriktirme umuduyla ara veriyorum bir süre, sonra tekrar birlikte olacağız… Gelecek güzel günlerde buluşmak üzere… Sevgiyle kalın!..