Küçücük parmağı ile sımsıkı kavramıştı annesinin elini… Bırakmak istemiyordu bir türlü… Endişeli bakışlarla yüzümüze bakıyor, annesine zararımız dokunacağına inanıyordu.
Dahiliye kliniğine muayeneye gelmişti genç anne. Birlikte geldikleri arkadaşına bırakmak istiyordu kızını, muayene oluncaya kadar. Ama küçük kızı ikna etmek mümkün olmuyordu. Ona göre; annesini, en güvendiği varlığını, bu tanımadığı yabancılar alıp bir yerlere götüreceklerdi.
Sonunda elini zorla çekip, kızını arkadaşına uzatınca anne, küçük kızın gözlerindeki endişe daha da büyüdü, yerini korkuya, çaresizliğe bıraktı ve ağlamaya başladı. Hem ağlıyor hem de yalvaran gözlerle etrafına bakınarak, birilerinden yardım bekliyordu.
Ne olup bittiğini farkedecek yaşda olmayan bu güzel bebeğin yüzünde, derin bir güvensizlik duygusu oluşmuştu. Gözlerindeki ifade, kendini yalnız, korumasız ve güvensiz hisseden bir insanın ya da bir canlının ifadesiydi aslında.
O henüz farkında değildi ama, yaşamı boyunca bu duyguyu sıklıkla hissedecekti.
****
İki yaşlı hanım sohbet ediyordu.
“Sakın güvenip evini çocuklarına verme!.. “dedi birisi ötekine.
“Sonra benim gibi son zamanlarında yersiz yurtsuz kalırsın. Şimdi çocuklarımın yanında kalıyorum ama nedense rahat ve güvende hissetmiyorum kendimi…”
****
Aylin, ağzına götürdüğü domatesi tam ısıracakken elini geri çekti ve bana dönerek,
“Bu domatesin zirai ilaç veya başka zararlı bir madde ihtiva etmediğine inanmıyorum… Sağlıklı beslenmemiz için bol sebze tüketmemiz öneriliyor ama tükettiğim sebzenin sağlıklı olduğuna inanmıyorum. Kısacası sağlığımız ne derece güvenli ellerde? Kasaptan aldığım etin, içtiğim sütün, manavdan aldığım meyve ve sebzenin sağlıklı olduğuna dair güven duymuyorum…” dedi.
Ona, “Haksızsın! Bu sebzeler satışa sunulmuşsa devletin konrtolünden geçmiştir ve güvenlidir…” diyebilmeyi çok isterdim ama bir şey diyemedim.
****
Gazetede yüksek sesle bir haber okuyordu arkadaşım. Kısa bir şaşkınlık geçirdi önce, sonra da,
“Oku da inanma !”dedi.
“Ne demek yani? Çok ilginç bir haber..., “dedim.
“Doğruysa dediğin gibi ilginç ama ben okuduğum çoğu habere inanmıyorum artık…,” dedi.
Ardından, yakın zamanda çıkan birkaç ciddiye aldığımız haberin, sonradan nasıl gerçek dışı çıktığını hatırlattı.
****
Yaşı seksene dayanmış Hasan Bey, televizyonda bir siyasetçiyi dinliyor, o sırada gürültü yapan torununu sessiz olması için uyarıyordu. On beş, onaltı yaşlarındaki torun,
” Boşver dedeciğim dinleme! Zaten söylediklerinin hiçbiri doğru değil… Sakın inanma ve güvenme!” dedi.
Dedesi ters ters baktı torununa, kızacaktı sonra vazgeçti, torunu haklıydı galiba, yaşadıkları ve gördükleri torununu doğruluyordu ama neye ve kime güvenecekti?
****
İki akademisyen, bir televizyon kanalında, siyasi durum değerlendirmesi yapıyorlardı. İlgiyle dinliyordu Ahmet Bey. O sırada içeriye giren arkadaşına dönerek,
“Çok ilginç şeyler tartışıyorlar… Güzel bir program!… “ dedi.
Arkadaşı bir ona, bir de ekrandakilere bakıp, burun kıvırdı,
“Zamanını harcama! Aynı akademsyenler, çok değil bundan birkaç yıl önce, şimdi savunduklarının tam tersini savunuyorlardı başka bir kanalda…”dedi.
****
Cep telefonları, baz istasyonları, zararlı magnetik alanlar yayıyorlar. Bilim adamları, beyin tümörlerine yol açtığına dair bilimsel araştırma sonuçları yayınlıyorlar ama ticari kazanç peşindeki firmalar, bu araştırmaların gerçekçi olmadığı iddiasında. Onlar her mahalleye baz istasyonları kondurmaya devam ediyorlar.
“Merak etmeyin bir şey olmaz!” diyorlar.
Hangisine güvenelim?
****
Devletin en saygı duyulması gereken kurumlarına bile kuşkuyla yaklaşıyoruz… Bireysel güvensizlik, toplumsal güvensizlik ve global güvensizlik büyük bir tehlike olarak duruyor karşımızda.
Birilerinin çıkarları doğrultusunda her geçen gün, daha da zedeleniyor bu duygu ve gittikçe ağırlaşıyor yükümüz…
Herşeye kuşkuyla yaklaşmak yordu ruhlarımızı ve yorgun düştü bedenlerimiz… Tıpkı o küçük bebek gibiyiz şimdi; şaşkın, çaresiz ve güvensiz…