Güzel bir sözcüktür “belki,” içinde umut barındırır… Şu an durumlar pek iyi gözükmüyor ama, henüz her şey bitmemiştir anlamındadır. Hiç beklemediğiniz bir anda, bir sevinç çığlığına dönmesidir karamsarlığın, o ‘belki’ gerçekleştiğinde… “Üzülme evlâdım, mutsuz etme kendini; belki de…” diyen annelerimizin sesi kulaklarımızdadır.
“Durun bakalım, bu yanlış karar alındı ama henüz her şey bitmiş değil, belki de geri adım atarlar” der birisi, umutsuzlukla umudu harmanlayarak…
“Hiçbir şey olacağı yok! Görmüyor musunuz olan biteni…” der, bir genç umutsuzca.
“Herşey düzelir, bizler çok çektik , çok acılar gördük, büyük sıkıntılar yaşadık; sizler için, iyi bir gelecek için, var olmak için… Şimdi sizleri böyle umutsuz görmek… Yok , yok kabul edemeyiz biz bu durumu, gözlerimiz açık gider sonra!… Üzerinize düşen görevler var; bir tanesi bu yurdu sevmek, diğeri ise birbirinizi sevmek ve kenetlenmek geleceğiniz için… Sevmek üretmektir, sevmek uğraş vermektir ve sevmek asla vaz geçmemektir!…Belki de yarın farklı bir gün olarak doğacak..” der, bir baba çocuklarına.

***

Belki, bir güzel yağmur yağar yurduma… Her damla bir huzur, her damla bir sevinç, her damla bir umut olur… Sırılsıklam oluruz bu yağan yağmurla. İçimize işleyen tüm kederler, umutsuzluklar, hüzünler akar gider, ırmak olur, boşalır denizlere.. Dipdiri oluruz, canlanırız, silkiniriz, kendimize geliriz, kaybettiğimiz güvenimizi tekrar kazanırız. Sorgularız kendimizi bir kez daha ve tek yürek oluruz sonra… Masallardaki gibi hani, yıllarca uyuyan ve
uyutulan masal kahramanlarının uyanışı gibi…

Belki, bir büyük fırtına kopar yurdumda… Uçurur, götürür tüm kötülükleri, ne şiddet kalır ne hırsızlık ne cinayet ne tecavüz.. Sokakları temizlenir şehrimin, ne çöp kalır ne de kir … Alır götürür rüzgar yerdeki ve havadaki tüm kirliliği; ne yüzümüz kirlenir ne ruhumuz ne de ciğerlerimiz.. Doyasıya soluk alırız, kirlenmemiş sokaklarında Şeher’in… Hapishane, otel olur, müze olur belki…

Belki, buz gibi bir soğuk gelir yurduma… Donup kalır ağızlardaki henüz söylenmemiş yalanlar, sözcük olup karartmadan içimizi… Mürekkebi donar yanlışlara imza atan kalemlerin … Kötülük yapanlar, kötülük düşünenler, içten pazarlıkçılar, sadece kendini hep kendini düşünenler, yurdunu hiçe sayanlar öylece donup kalakalırlar belki… Buzlar erirken, eritir içlerindeki, beyinlerindeki kötülüğü ve belki de yeniden doğarlar dünyaya güzellikler içinde…

Belki, sımsıcak bir yaz gelir yurduma… Masmavi denizlerimize koşarız el ele hep birlikte.. Mavi sular, bembeyaz köpüklerle vururken sahile, geri getirir yurdumuzdan göç eden gençleri, gözü arkada kalanları… Gençler, pırıl pırıl, ışık saçan gözleriyle selam verirler bizlere, kucaklaşırız, sevinç çığlıkları atarız ve el ele tutuşarak döneriz köylerimize, kasabalarımıza…

Belki, bahar gelir yurduma… Umut dolar yüreklerimiz.. . Bahar çiçekleri açar her yanda… Yasemin çiçeklerinden kolyeler , bilezikler yaparız yine.. Belki, ortak duygularımızın şarkısını söyleriz hep birlikte.. Hiç beklemediğimiz bir anda sevinç dolar yüreklerimize, sokaklara dökülürüz neşe içinde… Sarılırız , kutlarız birbirimizi … En mutlu günümüz belki de o henüz kutlamadığımız gündür ve ansızın getirir onu bahar bizlere…

“Belki, şehre bir film gelir…” der, Sezen Aksu o güzel şarkısında… O film, renk katar şehrin durgun yaşamına, güzellik getirir, tekdüzelik kaybolur, canlılık gelir, hareket gelir…

Belki, bir güzel filme dönüşür, şu sıralar öfkeyle, hüzünle , endişeyle izlediğimiz filmi yurdumuzun… Belki, kötü giden senaryo değişir birden, güzelleşir… O kadar çok ihtiyacımız var ki şimdilerde ‘belki’lere…