Güzel bir halk olduğumuzu bir kez daha ispatladık son mitingimizle… Genciyle, yaşlısıyla, kadınıyla, erkeğiyle güzel insanlar topluluğu…Farklı siyasi görüşlerden olan veya bir siyasi görüşü olmayan, siyasi parti üyesi olan veya hiçbir siyasi partiye üye olmayan, sendiakalı, sendikasız insanlarımız birlikte yürüdüler, kalpleri aynı şey için attı, ortak payda, ülke, yurt sevgisiydi.
‘74 öncesi Kıbrıslı Türkler’ ve ‘74 sonrası Kıbrıslı Türkler’, kendini bu ülkeye ait hisseden, kendisinin, çocuklarının geleceğini bu ülkede gören, ülkesi için güzel uımutlar besleyen tüm güzel insanlarımız oradaydı… Çeşitli nedenlerle bu mitinge katılamamış birçok kişi de kalben, duygularıyla oradaydı… Birbirlerinden manevi güç alan bu topluluk, tek ses, tek vücut olarak, ülkeleri için duydukları endişe, gaile ve hassasiyet için oradaydı.
On binlerce insanı bu meydana toplayan gücün izahı, ne ”Ekonomik paket”, ne geçim derdi, ne de maaşlardan yapılan kesinti olarak açıklanamazdı. İnsanlarımızı, İnönü Meydanı’nı hıncahınç doldurmaya iten güç, ülkesi ve varlığı için duyduğu endişeydi.
Siyasetçisinin onu göz göre göre kandırmasına tepkiliydi, iktidar uğruna her türlü yalanın söylenmesine tepkiliydi; beş asırdır bu topraklarda verdiği onurlu mücadelenin unutturulmak istenmesine tepkiliydi; “Maddi çıkar peşinde koşan bir halk” imajı yaratılarak aşağılanmak istenmesine tepkiliydi; en üst düzeydeki hükümet yetkililerinin dolayısyle devletinin saygınlığına hassasiyet gösterilmemesine tepkiliydi…
Ülkesinin nüfusunun, hükümeti tarafından dahi bilinmemesine ve bu konunun hafife alınmasına tepkiliydi… Ülkesinin“Sorma gir hanı” gibi görülmesine tepkiliydi; gazete sayfalarında görmeye alışık olmadığı suç haberlerine, şiddete ve şiddetin git gide olağanlaşmasına tepkiliydi… Gelecek belirsizliğinden ve işsizlikten dolayı, her türlü fedakarlığı yaparak yetiştirdiği evlatlarının uzak diyarlara göç ediyor olmasına tepkiliydi; popülizme, insanlarımızı ‘benden olanlar’ ve ‘benden olmayanlar’ diye niteleyerek değerlendiren siyasetçilere ve partizanlığa tepkiliydi…
Verdiği sözleri tutmayan, limanlarından ticaret yapılmasına engel olan Avrupa Birliği’ne, bir türlü sonuçlandırılamayan Kıbrıs müzakerelerine, çözüm umutlarının sonu gelmez ertelemelerine, izolasyonlar altında yaşamaya, ambargolara tepkiliydi… İnsani nedenlerle bile olsa Uluslararası alanda, her adımda önüne zorluklar çıkarılmasına, kısacası varlığının inkar edilip, “Hiç” sayılmasına tepkiliydi.
O yüzden öfkesini birktirdi ve 28 Ocak tarihinde, tarihi İnönü Meydanı’nda “Toplumsal Varoluş Mitingi” adını verdiği mitingini gerçekleştirdi.
Tepkisini, maksatlı bir şekilde başka yönlere çekmeye çalışanlar oldu… Küçük bir grubun, tamamen kendi görüşlerini yansıtan pankartları açmaları rahatsız ediciydi belki ama daha da rahatsız edici olan, halkımızın vermek istediği mesaj ortadayken, bu pankartları ısrarla ön plana çıkarıp, verilmek istenen gerçek mesaja gölge düşürme gayretiydi.
Bu güzel halk, demokrasiyi özümsemiş bu halk, öfkesini şiddette çevirmeyerek, kendine yakışır bir şekilde toplandı meydanda; birbiriyle selamlaştı, kucaklaştı, tokalaştı, birbirinden güç aldı…“Bizler ilelebet bu topraklarda yaşayacağız, bu dayanışmamız ve birlikteliğimiz olduğu sürece, bizi hiçbir güç yok edemez!” ortak duygusunu paylaştı ve haykıdı tüm dünyaya, UBP’lisi, TDP’lisi, DP’lisi, CTP’lisi, partilisi, bağımsızı, sendikalısı, sendikasızı, genci, emeklisi hep bir ağızdan.
Coşku vardı, kin yoktu… Öfke, kin doğurmaz bu adada yaşayan insanlarda…Şiddete dönmez hiçbir zaman öfkesi, bu toprağın insanının… Provakasyon olmadıkça, polisimize iş düşmez mitinglerde…Hısım akraba, eş dosttur bu toplum.
Eğer iyi gitmeyen birşeyler varsa, rahatsızsa olan bitenden ve ülkesini yönetenler farkında değilse bunun, tepkisini koyar, uyarır, bekler… Artık top iktidardadır, ya toplumunun verdiği mesajı anlar, tepkisinin iyi değerlendirir, çözüm üretme yoluna gider, ya da toplum, demokrasi kuralları çerçevesinde üzerine düşeni yapar.