Elinde tuttuğu küçük bir bavul ile içeriye girdi…

“Buyurun… Muayeneye mi geldiniz? “ diye sordum. Bir an terddüt etti, sonra “Hayır muayeneye değil, ben bu hastahaneye yatıp, tedavi olmaya geldim..” dedi.

Hastahanede gece nöbetçisiydim. “Peki sizi kim gönderdi? “ diye sordum. Cebinden bir zarf çıkarıp uzattı. Zarfta, hastanın doktorundan getirdiği bir sevk yazısı olabileceğini düşünmüştüm. Fakat zarfı açtığımda, İstanbul Valisinin imzasıyla yazılmış kısa bir notla karşılaştım; hastanın, kendisinin bir yakını olduğunu yazıyor ve nöbetçi doktordan, onu yatırmasını rica ediyordu.

Hastaya dönerek kendisini bu saatte yatırmam için, şikayetlerini dinleyip muayene edeceğimi, tıbbi gereklilik varsa yatırabileceğimi söyledim. “Ama nasıl olur…? Size Vali Beyin notunu getirdim… “ dedi. Hastahaneye yatacağı konusunda kendisine kesin güvence verildiği belliydi. Zaten elinde taşıdığı bavuldan da hazırlıklı geldiği anlaşılıyordu.

İstanbul’daki Tübrküloz Hastalıkları Hastahanesi’nde staj yapıyordum. Yatak sayımız sınırlıydı ve ancak gerçekten yatarak tedavi görmesi gereken acil vakaları veya enfeksiyon bulaştırma riski taşıyan hastaları yatırabiliyorduk. Bunun dışındakilere ilaç tedavisi uyguluyor, evde istirahat vererek tedavilerini sürdürüyorduk. Hocamız, bu kurallara uymamız konusunda bizi sık sık uyarıyordu.

Karşımda duran hasta, İstanbul dışından geliyordu ve bir süredir Tüberkloz tedavisi görmekteydi. Genel durumu oldukça iyi olmasına rağmen, belli ki bir de İstanbul’da muayene olmak istemişti. Bu konuyu, yakını olan Vali’ye açmış, o da muhtemelen kendisini, İstanbul’daki bir hastahaneye yatırarak kontrol ettirebileceği sözünü vermişti.

Hastaya, yatmasını gerektiren acil bir durumu olmadığını uygun bir dille izah ederek, ertesi gün polikliniğe gelmesini önerdim… Hiç itiraz etmedi; teşekkür ederek ayrıldı.

Ertesi sabah hastahanedeki asistan odasına girdiğim zaman, tüm arkadaşlarımın gözlerinin bana çevrildiğini farkettim. Endişeli gözlerle bana bakıyorlardı. Bir tuhaflık olduğunun farkındaydım. “Dün akşam nöbetçi sen miydin?” diye sordu bir arkadaşım. “Hoca seni odasında bekliyor… Çok sinirli!…”

Hocanın odasına doğru ilerlerken, bir taraftan da onu bu kadar kızdıran sebebin ne olabileceğini düşünüyordum. İçeriye girdiğimde, bizlere karşı her zaman kibar ve güleryüzlü olan Hoca’yı adeta tanıyamamıştım.

Oldukça öfkeli ve sinirli bir ses tonuyla “ Dün akşam nöbetçi sen miydin? “ dedi. “Evet Hocam…” der demez “Tahmin etmiştim zaten…”, dedi. “Senden başkası böyle bir davranışta bulunmaya cesaret edemezdi…” Hala ne olduğunu anlamış değildim. “Evladım, sen Vali ne demek biliyor musun?” diye sordu, sonra hemen ”Nereden bileceksin, sizde Vali yok ki!” diye ilave etti. “Koskoca İstanbul Vali’si senden bir şey rica ediyor ve yapmıyorsun… Bu cesareti nereden buluyorsun?”

Ben çok şaşırmıştım. Hem şaşırmış hem de hocanın bu kadar öfkelenmesine anlam verememiştim, çünkü yanlış bir şey yaptığıma inanmıyordum. Valinin ricasını yerine getirmediğim için, hocamın benim yüzünden bir yerlerden azar işittiğini sonradan öğrenecektim.

Hocanın sözlerini bitirmesini bekledikten sonra, “Hasta yatırma kurallarını siz koydunuz hocam ve ben de bu kurallara uydum… Vali’nin yakını için bu kuralları bozabileceğimi bilmiyordum… Özür dilerim!..” dedim.

Hocanın yüzü bir anda değişti, öfkesi gitmişti; düşünceli bir şekilde gözlerini bir noktaya dikerek gülümsedi. Bu gülümseyişin anlamını tam kestirememiştim, bana hak verdiği için mi güümsemişti, yoksa

“Bazı kurallar, herkes için geçerli değildir…Bunu ileride öğreneceksin, daha toysun!” mu demek istemişti.
Halihazırda, kimler kimlerden, kural dışı veya yasa dışı neler talep ediyor ve bu talepler, yasa ve kuralları çiğnemek pahasına, kimler tarafından yerine getiriliyor.

Devlet işleyişinin bugünkü yürekler acısı duruma düşmesinde, bu istek ve ricaların rolünü düşünüyorum sık sık…Ve, her seferinde, nedense hocamın o anlamlı gülümseyişi canlanıyor gözümde..