Hayattan bezmiş, bitkin ve bakımsız bir hali vardı genç kadının. Hiçbir duygu ifadesi olmayan bakışlarla, içeriye doğru ürkekçe birkaç adım attı. Adeta rüyada gibiydi. Arkasından eşi olduğunu tahmin ettiğim, koyu renk takım elbiseli, oldukça iri yarı bir adam göründü. Genç kadının perişan görünümünün yanında o, oldukça dinç ve sağlıklı görünüyordu.

İçeriye girer girmez, başıyla beni selamladı; sonra karısına dönerek sert bir ifadeyle, “Yürüsene!”, diyerek onu oturduğum masanın önüne doğru adeta itti. Kadın sendeledi, düşecek gibi oldu; zaten ayakta durmakta güçlük çekiyordu. Gözlerinde en ufak bir yaşam pırıltısı yoktu. Ağız köşesindeki kıvrımlar aşağıya doğru sarkmıştı. Uzun zamandır hiç gülmediği veya gülmeyi unuttuğu belliydi.

Kocası sinirli bir ifadeyle “Geç otur ve anlat derdini! “, dedi eşine, sonra bana dönerek, “Bunu, doktor doktor gezdiriyorum, ama kimse çaresini bulamıyor, bu kadın bir türlü iyileşmiyor… “, diye devam etti.

Kadın, suskunluğunu bozmadan bakışlarını kocasına doğru çevirdi.

”Niye bakıyorsun?”, dedi kocası küfreder gibi, “Anlatsana!..”

Müdahale etmek zorunda kaldım. “Sakin olun beyefendi, anlatacak… ,“ dedim “Ama isterseniz siz dışarıya çıkın, bir süre bizi yalnız bırakın…”

“Niye dışarıya çıkayım ki?...”, dedi adam ayni kızgınlıkla, “O, derdini doğru dürüst anlatamaz… Onu, hergün hasta görmekten bıktım… O yüzden ben burada kalıp, size ne anlatacağını dinlemek istiyorum...”

Genç kadın yavaşça başını kaldırıp, gözlerimin içine baktı. O yalvaran bakışlarda, “Onu bu odadan dışarıya çıkarın, çıkarın ki bana neler yaptığını size anlatabileyim… Beni her gün nasıl dövdüğünü, nasıl aşağıladığını, her türlü şiddete nasıl maruz kaldığımı anlatayım… Anlatayım ki bana yardımcı olabilesiniz… “, ifadelerini okudum.

Hislerimin beni yanıltmadığından emindim. Bu genç kadın, şiddet mağduruydu. İyileşmemesinin, doktor doktor gezdiği halde kendini hep hasta hissetmesinin nedeni buydu.

“Beyefendi, lütfen dışarıya çıkar mısınız ?“ dye rica ettim bir kez daha.

“Hayır çıkmayacağım!.. O benim karım… Benden gizlisi saklısı yok.. “ dedi. Sinirlenmemeye çalışarak ve ses tonumu yumuşatarak, “Bazen kadınların, eşlerinin yanında anlatamayacakları bir takım sorunları olabilir. O yüzden bir süreliğine bizi yalnız bırakmanızı rica ediyorum… “, dedim.

O anda hiç beklemediğim bir tepkiyle karşılaştım. Karısını kolundan tutup, kendine doğru çekti ve “Haydi kalk gidiyoruz!… “ dedi, sonra bana dönerek “Benim karımın sana anlatacak hiçbir derdi yok!” diye ilave etti.

Dayanamadım, ayağa kalktım, kadına dönerek, “ Eşiniz, size şiddet uyguluyor değil mi?” diye sordum. Kadının, o andaki bakışlarını hiç unutamayacağım. O bakışlar, “Evet doktor hanım, ben şiddet mağduruyum, lütfen beni kurtarın, beni bu adamla eve göndermeyin! “ diyordu.

Söylemek istediklerini seslendirmesini bekledim. Hafifçe dudakları kıpırdadı, fakat hiçbir şey söyleyemedi. “Haydi konuş… Korkma! “ dedim. Fakat konuşacak cesareti kendinde bulamadı. Konuşursa, başına gelebileceklerden korktuğu için belki de, susmayı tercih etmişti.

Kocası onu hızla dışarıya itti. Dışarıdan gelen tartışmayı, adamın küfürlü konuşmalarını duyabiliyordum. Kadına hakaretler yağdırıyor, bir daha onu hiçbir doktora götürmeyeceğini söylüyor, tehditler savuruyordu.

*****

Hergün binlerce, yüzbinlerce kadın şiddete maruz kalıyor. Çoğunlukla da ekonomik bağımsızlığı veya sosyal güvencesi olmayan kadınlar suskun, çaresiz boyun eğiyorlar şiddete.

Yasal düzenlemeler veya “Kadın sığınma evleri “çözüm olabilir belki, ama şu bir gerçek ki, şiddet, öğrenilen ve kanıksanan bir eylem. Şiddet ortamında büyüyen veya aile içi şiddete maruz kalanlarda zaman içinde şiddet kültürü gelişebiliyor ve bu sonraki nesillere aktarılabliyor. Çare ise, eğitim temelli, çok yönlü ve uzun soluklu bir mücadele…