Üniversitede öğretim üyesi olan çift, biricik kızları Aslı’nın üzerine titriyorlardı. İyi yetişmesi için her türlü maddi ve manevi fedakarlığı yapmışlar, çok iyi okullarda okutmuşlar, üniversite eğitimi için de Amerika’ya göndermişlerdi.
Postacı, kızlarından gelen mektubu uzattığında, karı koca heyecanla açtılar zarfı. Müjdeli haberler bekliyorlardı kızlarından.
“ Mektıubu yüksek sesle okurum, dinlersin “, dedi kadın kocasına heyecanla.
Mektup, anne babaya, sevgi sözleriyle başlıyor ve şöyle devam ediyordu. “ Arkadaşlarımla her zaman gittiğimiz diskoteğin, “bodyguard”ına aşık oldum… Çok iyi bir insan… Geçmişte uyuşturucu tedavisi görmüş, ama şimdi kullandığını zannetmiyorum… ”
Annenin elleri titremeye başlamıştı. Sesi kısılmıştı ama okumaya devam ediyordu,
“Anneciğim sen bir kadın olarak duygularımı anlıyorsun sanırım. Aşk öyle bir şey ki, hep sevdiğinin yanında olmak istiyor insan. Bu nedenle okulu bıraktım, onunla beraber kalıyorum artık…”
Anne, elindeki mektubu bir köşeye bıraktı “Artık dayanamayacağım, daha fazla okumaya gücüm kalmadı…”, dedi sesi titreyerek.
Eşi ise, oturduğu sandalyede gözlerini bir noktaya dikmiş, öylece bakıyordu. Adeta şoktaydı.
Kadın, elleri titreyerek mektubu tekrar eline aldı, gözlerinden akan yaşları silmeye çalışarak, okumaya başladı yine kısık sesle.
“ Ayrıca sevinecek misiniz, üzülecek misiniz bilmiyorum ama, hamileyim!…”
Anne hıçkırıklarla gömülmüştü. “Bunu bize nasıl yaparsın?... Bu bir kabus olmalı!… “ diyerek odanın içinde bir aşağı, bir yukarı gidip geliyordu.
Baba, donuk gözlerle, eşine bakıyordu. “Yazıklar olsun!…” diye mırıldandı sadece. Annenin elindeki mektup, akan gözyaşlarından sırılsıklam olmuştu.
“Anneciğim, babacığım, üzüleceğinizi tahmin edebiliyorum ama beni anlamaya çalışın. Onunla evlenip çok uzaklara gitmeyi düşlüyorum… Neyse, şimdi sayfanın arkasını çevirin lütfen! “ diyordu.
Anne, daha fazla şok yaşamak istemiyordu ama, yine de sayfayı çevirdi. Kocaman iri puntolarla yazılmış bir not vardı arka sayfada.
“Hepsi şaka,!...Sadece sınıfta kaldım o kadar!..” Annenin bir anda yüzü aydınlandı; kocasına baktı sevinçle “Şakaymş !..“, dedi “Hepsi şakaymış, sadece sınıfta kalmış o kadar”.
Karı, koca sevinçle birbirlerine sarıldılar. Mutluluktan ıuçuyorlardı. Normalde, kızlarının sınıfta kalmasına çok üzülecekken, şimdi kutlama yapıyorlardı. Ev adeta bayram havasına dönmüştü.
Bir emekli aradı geçenlerde. “Doğru mu ?” dedi heyecanla. “Emekli maaşları, zaman içinde asgari ücret seviyesine çekilecekmiş.”
O an aklıma geldi bu hikaye. Bu moral bozucu , insanımızı depresyona sokan olumsuzluklar karşısında, bir çıkış yolu olabilir belki hükümet edenlere, anlattığım örnek diye düşündüm.
Önce kötü bir senaryonun dedikodusunu yayacaksınız etrafa, ima edeceksiniz olabilecek felaketi, sonra daha az kötü bir uygulamaya razı edeceksiniz toplumu. Herkes mutlu olacak bu durumda.
” Beterin de beteri varmış, halimize şükredelim!”, diyecek halkımız.
Örneğin, emekli maaşlarındaki kesintilerin daha da artabileceğini ima edici konuşmalar yapacaksınız, daha sonra da yeni bir kesinti olmayacağının müjdesini vereceksiniz. Sevinecek insanımız, inanın.
Ya da bir milyona kadar yabancı göç kabul edebileceğimize dair, istatistiki bir bilgi yayınlayacaksınız, sonra da bu sayının yarıya indirildiği müjdesini vereceksiniz.
Emeklilik ikramiyesi yerine, devlet bonosu vereceğinizi söyleyeceksiniz, daha sonra ikramiye vereceğinizi ama, kesinti yapacağınızı söyleyeceksiniz. Kızmayacaklar o zaman.
KKTC limanlarının, Türkiye iç hat limanları gibi kabul edilip, giriş - çıkıştaki kontrollerin tamamen kalkabileceği haberini yayacaksınız, şu anki uygulmanın devamından şikayetçi olmayacak o zaman insanımız.
Bence şu anda hükümet için en iyi çözüm, felaket senaryolarının yayılmasını desteklemektir ki, ardından daha az kötüsü uygulamaya konduğunda, kimse tepki koymasın. Yani, tepki almamak için halktan, eskilerin değişiyle, “Ölümü gösterip, sıtma’ya razı etmeli”.