Son günlerde gazete okumuyor, haberleri izlemiyorum… Gazete okumak ve haberleri izlemek konusunda kendime izin verdim diyebilirim. Hani bir söz vardır “cehalet mutluluktur” diye, tamda o modtaydım, yani haber konusunda cahilim ve mutluyum…
İnsanın mutlu olmak için yaptığı onca şeyi düşününce, bu hem basit hem de etkili bir yöntem sanırım.
Ayrıca bu ruh halim bana Kıbrıs’ı yaşama fırsatı verdi. Evimin balkonundan ufukta batan güneşi görür oldum… Kuşların ötmeyi unuttuklarını zannederdim, oysa ben onları uzun zamandır dinlemiyor muşum…
Yaşadığım ülkenin “aslında ne kadar da tarihi zenginlikleri var” diyerek, o hiç gitmediğim yerler hakkında kulaktan duyma şeylerle konuştuğumu fark ettim… Oysa tarihi eserlerimizin övünmek için ülkemizde olmadığını anlamaya başladım. Bu başlangıçla, kendi kendimi ayıplar oldum…
Kendimi, kendime affettirmek için, beş yaşında ki oğlumla Kıbrıs’ın tarihi yerlerini keşfetmeye başladım… Onu, ‘peşinen’ bu duygudan kurtarmak, kendimi affetmeme bir adım daha yaklaştırıyor beni…
Şimdi merak ediyorum;
En son ne zaman güneşin batışını doya doya izledim?
En son ne zaman kuşların özgürce öttüklerine şahit oldum?
En son ne zaman tarihi yerleri gezdim?
En son ne zaman …?
Cevap bulamıyorum…

Sizin cevabınız ne?