Zaman…

Akıp gidiyor derler. Halbuki akan zaman değil. İnsan hayatı.

Nasıl diyordu üstad Tanpınar? “Saatin kendisi mekân, yürüyüşü zaman, ayarı insandır.” Ardından ekliyordu: Demek ki “zaman ve mekân insanla mevcuttur!”

Zaman bir illüzyon. Gözden ziyade beyin yanılması. Gözün beyni aldatması yani adeta. Belki de beynin, gözü aldatması. Sorsanız bana “dört gün önce Dr. Fazıl Küçük Endüstri Meslek Lisesi’nden çıktım” derdim. Takvimler kırk yılı işaret ediyor oysa. Ben dünya kendi ekseninde 4 kere dönmüş sanırken, dünya 40 tur atmış güneşin etrafında.

Aynı sıva mıydı acaba gençlerin üzerine dökülen geçenlerde. Maarif ilgilenmedi. Muhalefet de “mış” gibi yaptı. E, dün onlar da “maarif”. Onlardı “bakan” ama “göremeyen” yani… Garadır bizde bakan Mercedesleri. Camları da koyu. Dışardan içerisi görünmesin diye mi sanırsınız? Yok! İçerden dışarısı görünmesin diyedir o koyu koyu camlar.

Yaşlılarımız, mahkûm edilmiş bir azap-haneye. Kırk kadarmış sayıları. Anamız, babamız sayılır hepsi de. Vermişlerdir değil mi bir oycuk zamanında onlar da UBP’sine, CTP’sine ve bilumum ötekisine. Basmışlardır değil mi bir mühürcük? Kim bilir onlara ne sözler verilmiştir? UBP korumuştur kırk sene önce de mesela vatanı. CTP kollamıştır demokrasi ve insan haklarını kırk sene öncesinden de. Söz alanlar gönderilmiş azap-haneye. Dünyada yaşatmışlar gariban insanımıza cehennemi.

Söz verenler nerde? Rahattır çoğu. Ne de olsa soktular evlatlarını Meclise. Çoğunun oğlu, kızı değil mi son seçimlerin meşhur galipleri? İngilizce’de “junior” derler. Kısaltması JR. Biz “Ceyar” biliriz. Hani şu Dallasın meşhur ceyarı yok muydu? Bizim gibi dünyayla birlikte güneşin etrafında dönenler iyi bilir o karakteri. Entrikacıdır. Yeri gelir anasını bile satar çıkarları için. Bizim meclise doluşmuş ceyarlar anlayacağınız. Yanlış anlaşılmasın. Hepsi bir junior yani. Eh, memleket de bir Dallas değil mi zaten?

Yeniler de var siyasetimizde. Parti başkanı hocalar. Hükümet kurulacakmış, ama hocalardan “okey” yok. Hocalığı bırakıp iyice siyasete soyunmuşlar korkarım. Akıllarında hep bir sonraki seçim. Öyle değil miydi meşhur ifade? Neydi devlet adamlığı ile siyasetçi arasındaki fark? Devlet adamı bir sonraki nesli, siyasetçi bir sonraki seçimi düşünürmüş. Hangisinin aklında var genç kuşaklar? Yarın? Gelecek? Onlar oy hesabında şimdi. Yerel seçimlerde alacaklar amiral gemisi Lefkoşa’yı. Sonra ver elini Cumhurbaşkanlığı. Arada olmaz mı başka seçim? Olur, niye olmasın. Nasılsa halk iradesi sandığa yansısa da sonuca yansımaz. Stalin mi demişti acaba? Siz, oyu atana değil sayana bakın diye? Bizimkisi o hesap işte…

Ben de girdim bu seçimlere. Bu ikinci tecrübemdi. İlkinde Avrupa Parlamentosu’na aday olmuştum. Girdim mi Meclise? Hayır. Pekiyi, kayıp mı ettim seçimleri? Hayır, asla ve kata! Seçimin en büyük galiplerinden görürüm kendimi. Ben, gidip insanlara propaganda falan yapmadım. Bol bol gezdim, insanımızı dinledim. Her şeyin çözümü var insanımızda. Kiminin deneyimi paha biçilmez, kiminin ateşi. Eksik olan tek şey siyasi irade. Seçim sisteminin yarattığı prangalar sizin anlayacağınız.

Ve siyasete devam kararı aldım. Sizin yoğun taleplerinizle. Ama öyle hariçten gazel okuyarak değil. Haftada bir buluşacağız sizinle bu köşede. Sohbetlerimize buradan devam edeceğiz. Siz anlatacaksınız, ben dinleyeceğim. Siz söyleyeceksiniz, ben yazacağım. Hasbıhal edeceğiz bol bol bu köşeden. Birlikte yürüyeceğiz zamanı.

Siyasetçiler? Boş verin siz onları. Hasbaları çıksın. Bizi kurtaracak olan kendi kollarımızdır. Kıbrıs Türkünün ilk esareti değil bu yaşananlar. Birlikte kırmıştık zamanında esaret zincirini. Yine birlikte kıracağız!