Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri’nin Kıbrıs Özel Temsilcisi Colin Stewart, son açıklamalarında, aslında adanın geleceğine dair en yalın gerçeği dile getirmeye çalıştı:

Kıbrıs’ta federal çözüm gerekli, ama yakın vadede olmayacak.

Sözlerinin satır aralarında hem diplomatik soğukkanlılık hem de umutsuz bir realizm göze çarpıyor.

Stewart, yıllardır tekrarlanan “çözüm umutları” klişesinden sıyrılıp, taraflar arasındaki derin güven bunalımına, siyasi irade eksikliğine ve uluslararası gündemin Kıbrıs’ı ikinci plana itmesine dikkat çekti kanımca.

Bu, alışıldık iyimser diplomatik dilden farklıydı; neredeyse “Artık kendinizi kandırmayın” diyen bir anlam taşıyor…

Ne yazık ki bu tespit, sadece bugünün değil, son on yılların gerçeği.

1977’den  bu yana masaya oturan her lider, kendi seçmenine “haklı” görünmek adına ortak paydadan uzak durdu.

Müzakereler, iyi niyet fotoğraflarının ötesine geçemedi.

Stewart’ın sözleri, bu döngünün kırılmadığı sürece ne federasyonun ne de başka bir modelin hayata geçemeyeceğini gösteriyor.

Asıl soru şu: Çözümün gerekli olduğunu herkes biliyor ama kim bedelini ödemeye hazır?

Karşılıklı tavizler olmadan “herkes kazansın” formülü, bir masal olmaktan öteye gitmiyor.

Stewart’ın bu kadar açık konuşması, belki de sürecin artık daha dürüst bir zeminde tartışılması gerektiğini işaret ediyor.

Kıbrıs’ta gerçek çözüm, diplomatik metinlerde değil, halkın zihninde ve kalbinde başlar.

Fakat bugün görünen o ki, ne Lefkoşa’nın kuzeyinde ne de güneyinde bu değişimi yaratacak sosyolojik bir ortam var.

Stewart’ın sözleri tam da bu yüzden değerli…

Gerçek, bazen umut etmekten daha öğretici olabiliyor.