Bugün Adıyaman’da bir dava görülüyor.

Takvim yapraklarında sıradan bir gün gibi durabilir.

Ama kamu vicdanı için, bizler sıradan bir gün değil.

Bugün, 6 Şubat’ta Adıyaman’da enkaz altında kalan Şampiyon Meleklerimiz için, kamu görevlileri bir kez daha hâkim karşısına çıkıyor.

O çocuklar yalnızca bir depremde hayatını kaybetmedi.

Onlar, ihmalin, denetimsizliğin, “bir şey olmaz” cümlesinin, imzaların ve görmezden gelmelerin altında kaldı.

Şampiyon Melekler bir spor takımından fazlasıydı.

Disiplinin, emeğin, hayallerin ve tertemiz bir geleceğin adıydı.

O hayaller, betonla birlikte çöktü.

Ama asıl yıkım, enkaz kaldırıldıktan sonra başladı…

Bugün Adıyaman mahkeme salonunda karar bekleniyor…

Bugün;

                •             Denetim görevini kâğıt üzerinde yapan sistem,

                •             İmza atıp arkasını dönmeyi alışkanlık haline getiren anlayış,

                •             “Yetkim yoktu” cümlesinin arkasına saklanan bürokrasi yargılanıyor.

Çünkü bu dava, bir binanın neden yıkıldığından daha fazlasını soruyor.

Bu dava, neden önlenmediğini soruyor.

Adalet, yalnızca, otel sahibine müteahhide uzanan bir el olursa eksik kalır.

Gerçek adalet, yetki sahibi olanın da sorumluluk taşıdığını kabul ettiğimiz gün başlar.

Anne babalar bugün yine mahkeme salonunda.

Yine çocuklarının fotoğrafları ellerinde.

Yine “unutmayacağız” demek zorunda kalıyorlar.

Çünkü bu ülkede acıyı diri tutmak, adalet arayışının bir parçası hâline geldi.

Şampiyon Melekler geri gelmeyecek.

Ama bu dava, yarın başka çocukların aynı kaderi yaşamaması için bir eşik olabilir.

Hukuk konuşsun, adalet haykırsın…

Bugün Adıyaman’da görülen dava, yalnızca geçmişin hesabı değil; geleceğin de teminatı olmalı.