ÜLKEMİZİ KARANLIĞA GÖMMEK İSTEYENLERE İNAT… DÜNYANIN EN ADİL, EN SAF, EN TEMİZ YERİ YAPABİLİRİZ… BAŞARANLAR VAR… ÜLKEMİZ İÇİN EN İYİSİNİ İSTEMEK VE ONUN İÇİN MÜCADELE ETMEK BOYNUMUZUN BORCU

NE ÖĞRETİYORUZ GENÇLERE? SAHTECİLİK… UYUŞTURUCU… ŞİDDET… OKULDA ÖMÜR TÖRPÜLEYEN GENÇLERE İNAT, SAHTE DİPLOMALI YÜZSÜZLER… NEDEN? KAMUDA DAHA YÜKSEK MAKAM; DAHA YÜKSEK MAAŞ… AMA ÜLKEYE SIFIR KATKI… USANDIK..

Dünya, büyük bir sınav veriyor. Bu sınav en zor sınav. Barışmak yerine, savaşmak… Barışın yerine savaşı koyanlar, aynı zamanda Ortadoğu’da yüzlerce masum insanı da öldürüyor. Saçma sapan gerekçelerle masumlar ölmeye devam ediyor, elimiz kolumuz bağlı

Ve o kadar bencil ki insanoğlu, 250 kilometre ötede yüzlerce insan ölürken… Daha kaç masumun daha öleceğinden şüphe ederken… Adadaki İngiliz üslerine düşen bir dronu, dünyanın tüm sorunlarının önüne koyduk. Önemsiz demiyorum ama, yaşananlara bakınca, en önemli değil

Biz Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nde neyi tartışıyoruz? İhale süreçlerini. Kurumsal yozlaşmayı. Meclisin iradesini. Yargının konumunu. Kamu maliyesinin sürdürülebilirliğini. Telekom’dan enerjiye, sağlıktan eğitime kadar her başlıkta aslında tek bir soruyla karşı karşıyayız:

Devlet kurallarla mı yönetilecek, kişilerle mi? Laik ve demokratik cumhuriyet tam da burada hayati önem taşır. Bu topraklarda farklı dünya görüşleri var. Ama hiçbir farklı görüş, iktidarlara yandaş yaratma, haksızlığı besleme, adaleti ayaklar altına alma hakkı vermez

İktidarların görevi taraf olmak değil; adil olmaktır… Vatandaş normal ülkelerde projelere oy verir. Demokrasi kıymetlidir. Demokrasi; ihale yasasına sadakat demektir. Şeffaflık demektir. Meclisin iradesinin korunması demektir. Bağımsız yargıya sonsuz güven ve destek demektir

Bir de Cumhuriyet vardı değil mi? Ağzımız dolu dolu… Cumhuriyet egemenliğin kayıtsız şartsız millete ait olmasıdır. Bir zümreye, bir ideolojiye, bir merkez iradeye değil. Küçük bir ülkeyiz. Ekonomik kırılganlığımız var. Türkiye ile güçlü bağlarımız var. Ama güçlü bağlar, güçlü kurumların alternatifi değil.

Tam tersine; kurumlar ne kadar sağlam olursa ilişkiler de o kadar sağlıklı yürür. İşte biz bunu doğru yapamadık. Kurumları ülkeyi değil, kendini düşünen, kendi cebini düşünen liyakatsız insanlara emanet ettik. Hiç ses çıkarmadık. Bu ülkede kavga hiç bitmedi ama, doğru için kavgalar verilmedi

Siyasi partiler böyle de… İşin bir de sendikal popülizm yanı var. Kavganın tamamı kamudan daha fazla maaş koparmak için. Peki sosyal adalet için kavga? Sokaktaki her kavga, zümresel çıkarlar artınca bitti. Haliyle bencilce biten her kavga, ülkenin geleceğinden bir şeyler çaldı…

Bugün en büyük ayıbımız nedir biliyor musunuz? Kurumları zayıflatıp günü kurtarma alışkanlığı. Oysa kalıcı istikrar, kurumsal kamu yapısıyla mümkündür. Adalet herkese eşit uygulanmadıkça hep eksik. Şeffaflık sağlanmadıkça güven oluşmaz. Adalet sadece mahkeme avlusunda değil…

KKTC’nin ihtiyacı ideolojik kamplaşma değil; kurumsal güçlenme. Laik, demokratik ve hukuk devleti niteliği güçlü bir cumhuriyet; hem içeride toplumsal barışı sağlar hem nesiller arası bağlantıyı güçlendirir. Bu coğrafyada ayakta kalmanın yolu, kurallı yaşamadan geçer…

Devleti değil, devleti yönetmeyi, iktidar olmayı değil, iktidarın nimetlerinden faydalanmayı öne koyan siyaset anlayışı… Bugün yaşadığımız yozlaşmanın da ana sahibi… Bu düzene destek veren evlatlar da bugün hak etmediği makamlara ve duvara asılı sahte diplomalara sahip…

Bir tarafta gecesini gündüzüne katan, araya hasreti koyarak üniversite mezunu olmak için ömründen ömür gidenler, diğer yanda sahte diplomaları ile gurur duyup, utanmadan tedavüle sürenler… İki sokum makam, 3 kuruş daha fazla maaş için değer mi?

Sahte diploma bir sonuç… Bizi sahte diplomaya götüren süreç de aslında yukarıda anlattıklarım… Kolay yoldan her istediğini elde etme histerisi ile… Yozlaşan yeni bir topluluğun her şeyi elde edebileceğini hak görmesi… Ülkemiz için tek yapmamız gereken bu karanlığa savaş açmak…