Şampiyon Melekler…

Bu ülkenin vicdanına kazınmış bir trajedinin tanımlaması…

Bir spor takımı değil yalnızca; hayalleri, emekleri, geleceği olan çocuklar.

Ve o çocuklar, 6 Şubat depremlerinde Isıas Otel’in enkazı altında kaldı.

Dünden itibaren, sadece onların bedenleri değil, bizim adalet duygumuz da o enkazın altında.

Isıas Otel davasında kamu görevlilerine verilen sözde ceza, aslında  serbest bırakılmalarının yolunu açmıştır…

Hukuki bir karar olmanın ötesinde toplumsal bir kırılma yaşıyoruz…

Ruhsatı veren, projeyi onaylayan, denetlemesi gereken ama etmeyen herkes bu zincirin bir halkasıdır.

Bu yüzden kamu görevlilerinin serbest kalmaları, sorumluluğun tek taraflı ve eksik tanımlanması anlamına gelir.

Bugün verilen “serbest bırakma” kararları, ailelerin yıllardır taşıdığı acıyı daha da ağırlaştırmıştır.

Evlatlarını, öğrencilerini, kardeşlerini toprağa verenler bir kez daha şunu sormaktadır:

“Bizim çocuklarımız kimin imzası altında öldü?”

Yau siz de biliyorsunuz…

Cezasızlık, yeni felaketlerin davetiyesidir.

Eğer kamu görevlileri yaptıkları ya da yapmadıklarıyla hesap vermeyecekse, yarın bir başka binanın enkazı altında başka çocuklar kalmayacakmıdır?

Isıas Otel davası, sadece geçmişin hesabı değil, geleceğin sigortası olabilirdi.

Ama bugün görüyoruz ki hukuk, güçlü olanı koruyan bir zırha dönüştüğünde; geriye yalnızca mezar taşları ve yarım kalan cümleler kalıyor.

Adalet, Şampiyon Meleklerin ardından dimdik ayakta durabilirdi.

Ne yazık ki bugün, adalet de enkazdan çıkarılamamıştır.