ÇARESİZLİK VE İNTİHAR OLGUSU

“olur mu gecemi yeşile çalmak

yıldız çivilemek parmak uçlarıma

ölüm kadar çabuksa eğer yaşamak

hiç doğmamayı isterdim ama

bir kere doğmuşum ölmek yasak” Atilla İLHAN

Günümüzde basından ve bilimsel araştırmalardan takip ettiğimiz kadarıyla, -çocuklar dahil- her yaş grubundaki intiharlarda ve intihar girişimlerinde artış gözlenmektedir.

Ne yazık ki çaresizlik; intihara giden yolun can alıcı noktasıdır. Ve intihar girişimi; toplumsal bir olgu olarak ele alınsa da kişisel bir girişimdir.

Yaşamak için geçerli olan her neden; hayattan kopmak için de bir nedendir.

İntihar girişiminde bulunan kişinin, genellikle en son düşüncesi ölmektir.

Öncelikli ihtiyacı, içinde bulunduğu incinmişlik ve çaresizlik durumundan kurtulmak ve kaçmaktır. Yaşadığı umutsuzluk ve onu inciten, canını yakan, hayatını karartan her şeyden kaçma düşüncesi; ölüme kadar gidebilecek bir yolculuğun başlangıçtaki adımlarıdır.

İntihar girişiminde bulunan kişi ya önceden de denemiş ya da yakın çevresine çeşitli sinyaller vermiştir. Bu yüzden, her intihar girişimi, bir yardım çığlığıdır. Bu yardım çığlığı zamanında duyulmadığında, sonuç trajik olur.

İntihar eğilimi gösteren kişi, önce yaşamla olan ilişkisini sürdürmede zorluk çekmeye başlar. Günlük hayatta ona mutluluk veren ya da yaşam enerjisini sürdürmesini sağlayan etkinliklerden uzaklaşır. Olay ve durumlara önceden gösterdiği tepkileri göstermez. Örneğin, çok sevdiği bir yemek çeşidi sofraya getirildiğinde, farkında bile olmaz. Okula giden bir genç ise, sınav ve ödevlerine ilgisiz, sevdiklerine umarsız davranmaya başlar. Takımının son maçının sonucunu bilmez. Genç ve bakımlı bir kadın olarak tanıdığınız kişi; özensiz, cansız, kederli bir görünüme bürünür. Aslında bütün bunlar, kişinin çevresine verdiği sinyalleridir: “İmdat! Yardım edin!”

Nasıl yardım edilir? İlk durak belki de Atilla İlhan’ın dediği gibidir: Bir kere doğmuşum, ölmek yasak…

Haftaya bu konuya devam edelim. Sizlerin çözümleyici önerilerinizi bekleyeceğim.