Farkında mısınız bu bir deyim haline geliverdi.

İltifat, yergi, gıpta dolu yorumlarda sıklıkla bunu duymaya başladım. Gerek entelektüel noktaları gerekse toplumsal nabzı temsil eden bazı kişiler, hem benzerlerini hem de bizim gibi sıradanları iki sözcük ile kategorize ediveriyorlar: Günümüz insanı.

Ve ben bir süredir bunu düşünüyorum. Günümüz insanı, benmerkezci mi mesela? Benmerkezci en kısa anlatımıyla, kendi bakış açısını doğru kabul eden ve başkalarının farklı bakış açılarını anlamayan veya anlamsız bulan kişiler. Elbette aklınıza hemen empati yoksunluğu gelebilir. Gerçekten de benmerkezci kişiler, görüş ve değerlerine sarsılmaz bir inançla bağlıdırlar ve dünyaya bu gözlüklerle bakarlar. Aslında başkalarını sadece yanlış bulurlar; çünkü kendileri gibi düşünmemekte veya yaşamamaktadırlar. Günümüzde benmerkezci kişiliklerin arttığını gözlemlerimize dayanarak dahi anlayabiliriz.

Ancak, günümüz insanı, yalnız. Kalabalıklar içinde bile yalnız. İçinden gelmeyen veya onaylamadığı pek çok davranışı icra ediyor. Düşüncedeki yalnızlığı ve kendine yönelik inkârı had safhaya ulaştığında ruhsal acıları dayanılmaz olabiliyor. Bu kişiler benmerkezci değil. Yaşamlarını bir tiyatro sahnesinde verilen rollere göre oynamaya çalışan kişiler. Uyumsuzluğun getirdiği dışlanmışlıklar, ötekileştirmeler de günümüz insanının taşıdığı yükler.

İnsanın duygusal ve düşünsel derinliği bilimin, felsefenin, edebiyatın ve nice disiplinin esas konusudur. Değişen insan mı yoksa yaşadığı dünya mı? Değerlerin erozyonu ve kâr güdüsünün önlenemez yükselişi, günümüz insanını çocuk çoluk demeden yok etme kararına nasıl sürüklüyor? Vahşi hayvanlar evcilleşirken; insan nasıl oluyor da vahşileşiyor?

Ve kurbanlar. Onlar da günümüz insanı.

Çağımız karanlık bir çağ mı? İnsanın insana zulmü, çıkmaz bir sokağa mı yığdı bizi?