Anne babaların çocukları için en doğrusunu yapmaya çalışırken ne kadar çok yıprandıklarına tanık olmuşsunuzdur. Hata yapmamak, doğru kararları vermek için didinen, yorulan, yıpranan anne babalar; herhangi bir olumsuzluk durumunda “nerede yanlış yaptım” tedirginliği ile kendi kendilerini sınarlar.

Elbette her çocuk biriciktir ve hiçbir çocuğa yönelik ezberci yaklaşımlar işe yaramaz. Çocuk gelişimi ile ilgili tonla kitap okumak, sizin çocuğunuz için geçerli ve hazır bir yöntem de sunmaz. Genel geçer bilgiler ışığında çocukluğu anlamak mümkün olsa da kendi çocuğunuzu anlamak farklıdır çünkü. Elbette buradaki bir başka çıkmaz da aklımızdaki çocuk ile dünyaya gelen çocuk arasındaki farklılıktır ve ebeveynin belki de öncelikli adımı bu farklılığı anlamaya çalışmaktır.

Bu nedenlerle yazımızın başlığındaki sorunun bir tek yanıtı vardır: Evet, mükemmel ebeveynlik, bir hayaldir.

Peki o zaman, mükemmel ebeveyn olmak için çırpınan anne babalar, kendilerini hatalı, suçlu, yetersiz hissettiklerinde; bu duygularla nasıl baş edebilecek?

“Yanlış yaptık” duygusu ebeveynin sırtında bir yüktür. Özellikle annelik-babalık sanatını çok önemseyen ebeveyn için, hata yapmış olmanın düşüncesi bile yeniklik olabilir. Bu nedenle belki de ilk adımımızı, hata yapmaktan kaçınamayacağımızı, çocuğumuzu yetiştirirken, yanlış yapma olasılığımızın olduğunu kabul etmekle işe başlamalıyız.

Hangi eğitimi almış olursak olalım, çocuğumuz ile olan ilişkimizde hata yapma olasılığımız hep olacaktır. Çocuk yetiştirmek, gerçekten zorlu ve bazen örseleyici deneyimleri barındıran önemli bir sorumluluktur. Bazen doğru yapmanın huzuru ve doygunluğunu yaşarken bazen de kendimizi “yanlış yaptım” durağında bulabiliriz. Mükemmeliyetçi ebeveynler ne yazık ki kendilerini çok eleştirebilirler ve suçlayabilirler. Bunun yanında gerçeklikten uzak beklentilerinin etkileriyle savaşırken, ebeveyn-çocuk ilişkisini zora sokabilirler.

Ebeveynlik aslında bir yolculuk gibidir. Kaç çocuğunuz olursa olsun, her defasında farklı deneyimler yaşarsınız. Ebeveynin ustalık belgesi yoktur. Gözyaşı, umut hayal kırıklığı sonucunda varılan yeni duraklar vardır. Her çocukta analığı, babalığı bir daha öğrenir ve deneyimlerinizi çoğaltırsınız. Ancak her doğan yavrunuzda, tekrar baştan alırsınız ve önceki yöntemlerin işe yaramadığını çok çabuk fark edersiniz.

Yani hata yapmak kaçınılmazdır ve bir başarısızlığa işaret etmez. Aksine yaşamın akışı içinde hatalarımız sayesinde doğruları öğrenme fırsatımız olur. Bu geliştirici bir süreçtir ve içinde hatayı kabul etme, özür dileme, iyileştirme gayretini de taşır. Ebeveyn, bunu çocuğuna aktardığında, hataların bozucu etkisi yapıcı davranışlara dönüşüverir. Hatayı kabul etmek ve onarmak samimiyetle gerçekleşir. “Kusursuzluk” denilen zararlının yaşattığı gerilimden kurtulmak mümkün olur. elbette yanlışı düzeltmenin verdiği haz da önemlidir. Hem ebeveyn hem de çocuk için.

Hepinize barış içinde geçecek nice bayramlar dileğimle…