Yeni zamanda aile kurumunun dinamiklerindeki hızlı değişim; alışılmışın dışında soru ve sorunları günlük yaşamımıza ekleyiverdi.

Evlilik ve çocuk sahibi olma yaşının yükseldiğinin hepimiz farkındayız. Bunu anlamakta güçlük de çekmiyoruz. Gençler okuyorlar, iş-meslek sahibi oluyorlar, hayatı tanımak, doğru insanı bulmak falan derken, alıştığımız döngüsel çerçeveden uzaklaşıveriyorlar.

İlk çocuğuna 40lı yaşlarda kavuşan ebeveyn var. Bu durumda tek çocukla yetinmek, akılcı bir karar gibi görünüyor. Üstelik, çocuk büyütmek, yetiştirmek, okutmak, meslek sahibi olması için uğraşmak ve yeteneklerine göre hobiler, beceriler elde etmesini sağlamak hiçbir devirde bu kadar önemli ve pahalı olmamıştır her halde.

Evcil hayvanlarına bağlanıp çocuk sahibi olmaktan kaçınan çiftler de artık hayrete düşürmüyor biz eskileri. Alıştık. Hatta gençler tatile giderken evcil dostlarını, annelerinin babalarının bakımına, ilgisine emanet ediyorlar. Evcil dostlarımız bir şekilde ailenin üyesi, nene dedelerin de torunu gibi. Neyse konumuz bu tatlı varlıkları yerlerinden etmek, rahatlarını bozmak değil.

Farkındaysanız tek ebeveynli çocuklar da çoğalmış durumda. Suni döllenme ile anneliği, babalığı tek başına sürdüren pek çok kişi ile karşılaşmaktayız. Tek çocuklu aileler yükselişte. Çocuksuz aileler de öyle. Boşanmalardaki artışı dikkate aldığınızda, iki evli, iki çift ebeveynli tek çocuklar da var. Çocuk bazen babasının yeni ailesiyle bazen annesinin yeni ailesiyle değişken koşullar içinde gidip geliyor. Tek çocuk için oldukça karmaşık bir aile bağları trafiği söz konusu gibi.

Bir şekilde “tek çocuk” olmanın sakıncası v ar mı yok mu diye düşünen oldukça fazla ebeveyn olduğunu fark ettim. Kardeş yapmak, aile ortamında, çocukların sosyal yaşama alışma eksersizi yapmalarını sağlamak öncelikle ekonomik nedenlerden ve yaşam biçimindeki değişikliklerden dolayı zor bir karar. Ancak ebeveyn, yanlış mı yapıyorum duygusundan kurtulamıyor. Devir “doğur, Allah rızkını verir” devri değil.

O zaman tek çocuklu ebeveyn endişelenmeli mi?

Tek ebeveyn ile büyüyen suni döllenmeden dolayı anne veya babası olmayan çocuk için hayat zor mu?

Bunlar çıkmaz sorunlar veya sorular değil. Çocuk odaklı düşündüğümüzde, günümüzde çocukların ebeveynden bekledikleri değişmedi. Koşulsuz sevgi ve kabul ediş. “Benlik algısının ve değerinin” tehlikeye düşmeden gelişebileceği, zamana uygun koşullar. Şartsız sevgi ve güven. İyi bakım ve koruma. Çocuğun bir birey olduğunu kabul ederek ona yaklaşma. Ve bildiğiniz çok kıymetli çocuk- ebeveyn bağındaki koşulsuz kabul ediş.

Bir şekilde bütün çocuklar için geçerli olan riskler, tek çocuklar veya tek ebeveynle büyüyen çocuklar için de geçerli. Yanlış arkadaşlar, alışkanlıklar, istismara uğrama olasılığı… çocukluk çağındaki ruhsal ve duygusal sorunlar…

Tek çocuk çok çocuk; tek ebeveyn çift ebeveyn fark etmez. Mesele çocuğa yaklaşımdaki özende, korumada, doğru sevebilmekte yatmaktadır. Bencil bir sevgi zarar vericidir. Üstünlük taslamak çocuğun uçmaya hazırlanan kanatlarını kırabilir. Kafanıza göre değil, çocuğunuza göre davranmanız gerekir.

Ve her çocuk sorun yaşar, çıkmaza düşer. Tıpkı biz yetişkinler gibi. Mesele, onların, kendilerine özgü olduklarını unutmamaktır. Onları tanımak, anlamak ve buna göre davranmak; hangi koşula doğarsa doğsun bütün çocukların gelişimini olumlu etkileyecektir.