Dün YDÜ’deki bir konserde bir meslektaşımız saldırıya uğradı.

Demet Akalın’ın konserinde “Bize her yer Diyarbakır” sloganı atan bazı gençler, sanatçının Diyarbakır’daki konserinde çıkarttığı tartışmaları gündeme getirerek olay çıkarttı.

Gençler, adı üstünde “Deli-kanlı”dır. Ancak, görevi, o etkinliği çekmek olan bir televizyon kameramanı Demet Akalın’ın orkestrasındaki küstah bir müzisyen/koruma tarafından saldırıya uğrayınca işin rengi değişiyor.

Büyük bir olasılıkla gözaltına alınan gençler serbest bırakılacak, kavgacı müzisyen attığı dayakla haklı bir üne kavuşacak. Kameramanlar, bundan böyle Demet Hanım’ın konserini izlemek durumunda kalırsa, akıllarında hep o dayakçı müzisyen olacak!

Dayak yiyen, kamerası parçalanan da, meslektaşlarından gelecek cılız bir destek ve yediği darbelerle baş başa kalacak.

Bizim bu coğrafyada dayak atanlar, nedense güçlerini hep çalışmakta olan kameramanlara geçirecek.

Bu kural, ister polis, ister koruma, ister ünlü olsun, hiç değişmeyecek.

Ünlü olana kadar medya ile iyi geçinen, daha sonraları yoksul kameramanlara destek atan, ünün zirvesine çıktıktan sonra da, istediğini dövdürmeyi hak bilen ünlüler dünyasıyla iç içeyiz.

Sonuç, medya dayak yiyecek, ünlüler paçayı sıyıracak, olan “Basın özgürlüğü” denen ne olduğu pek belirsiz kavrama olacak.

Ne demokratız, değil mi?

***

Bakü’de Azeri kardeşlerimiz inanılması güç bir başarı sergilediler.

Ben şahsen Bakü’nün bu kadar kısa bir zaman içinde çok güzelleşmiş olmasını sevinçle ve gururla karşıladım.

Ancak, bu fırsattan yararlanarak bir konunun altını çizmek istiyorum.

Kanımca, Azerbaycan gerek müzik, gerekse plastik sanatlarda Türkiye’ye şapka çıkarttıracak kadar güçlü birikimi olan bir ülke. O nedenle, onların Erovizyon Şarkı Yarışmalarında kazandıkları başarıyı bir rastlantı sanmamak gerek.

Aslında, Erovizyon yarışmasını Sertap Erener gibi çok güçlü bir sanatçı ile temsil edildiğimiz için kazanmıştık. Yoksa, solistin yanındaki arkadaşların vokalleri veya cambazlıkları puan getirmeye yetmiyor.

Bir ikincisi de, Türkiye’ye söz konusu yarışmalarda puan getiren bir başka unsur da yurt dışındaki Türklerin çabası olması.

Yoksa ne Almanya, ne İsveç bize tek puan bile vermezdi. Nitekim, eskiden vermediler de!..

Yurtdışındaki Türkler cep telefonlarını iyi kullanınca EBU (Avrupa Yayın Birliği) zaten yarışma kurallarını değiştirerek, bu konuda elimizdeki kozun gücünü büyük çapta azalttı.

Artık, körlerin bile gördüğü bir gerçek var. Daha birkaç yıl öncesine kadar birbirlerine soykırım yapan eski Yugoslavya ülkelerinin birbirlerini puana boğduğu.

Eski Sovyet ülkeleri de öyle… İskandinav ülkeleri de birbirlerine destek oldu. Ama, bu siyasi oylamayı başlatan komşumuz Lefkosia ve Atina idi. Biz de, Türkiyeli ve Azerbaycanlılar olarak, aynı milletten olduğumuzu dün bütün dünyaya yeniden gösterme fırsatı bulduk.

***

Efendim, UBP içindeki iktidar kavgası giderek çirkinleşiyor.

Kimse, nasıl olsa başka şansları yok, diye düşünmesin.

Halk politikacıların çıkar kavgasından o kadar bıktı ki, aklı başında, ağzı laf yapabilen, temsil yeteneği yüksek, dinleyen ve dinletebilme yeteneğine sahip bir avuç 35-45 yaş arasında “Temiz” politikacı arıyor. Yani aranan, politikacı olmayan, ama ülke sorunlarını bilen yeni tip bir siyasetçi.

Eğer halk siyaset dışarıdan gelme birini bulursa, diğer bütün partilere kırmızı kart göstererek onu başa geçirmesi işten bile değil, diye düşünüyorum.

Çünkü, var olan yapıda halka güven verebilecek hemen hiç kimse kalmadı.

Var olan birkaç iyi unsurun da, neden kendi partilerinin girdabından kurtaramadıkları ayrıca merak konusu.

Halkın aklına, acaba “Onlarda mı virüs kaptı?” sorusu geliyor.

Efendim, ne UBP ne de CTP yönetiminin sorunları hasıraltı etmekle bir yere varılamayacağını bilmesi gerekir, diye düşünüyorum.

Çünkü, Kıbrıs Türkü de değişen dünyanın bir parçası. Ama, dikkat edelim de, Araplardan gelen bahar nezlesine biz de kapılmayalım. Çünkü, o zaman hiçbir güç, bu bozuk düzeni koruyamaz.

Saygılarımla!