Kimi şehidinin ardından kendini yere atar.

Kimi düşmanına doğrultulmuş bir namlu gibi kararlı, ayağa kalkıp, düşmanına diklenir.

Bugüne kadar yüzlerce değil , şehit fotoğraflarının çok daha fazlasını gördüm. Kimisi yerde kanlar içindeydi, kiminin tanınacak hali kalmamıştı.

Kiminin bisitleti yanıbaşındaydı.

Kiminin üstüne bir gazete kağıdı yayılmıştı. 

Kiminin de üstüne de bayrak serilmişti.

Yıllar içinde dünyanın dört bir köşesinden, binlerce şehit fotoğrafı gördüm.

Göz yaşını içine akıtan da vardı; sessizce feryad eden de…

Son yıllarda Türkiye’de babasını kaybeden ve onun şapkasını başına geçiren gençler de gördüm. Şehit kocasının ardından asker selamı verenleri de.

Ama şehitlerle ilgili hiçbir görüntü karesi beni bu kadar sarsmadı.

Şehidini böyle yad eden hiçbir insan da görmedim.

İşte o nedenle arıyorum; kim bu ana-oğul?

Çok yakında kitapçılarda olacak Kıbrıs’ın Kadınları adlı yeni kitabımda yerlerini almalarını istiyorum, o insanların. 

O nedenle hepinizden yardım italep ediyorum.

Kimindi o askıdaki şehit kaputu?

Kimdi şehit karısı o o metin insan?

Kimdi babasının şapkasını onurla taşıyan küçük çocuk?

Biliyorum sorduğum soruların yanıtını herkes bilmiyor olabilir. Ama içimizde mutlaka birileri onları tanıyor olmalı. Lütfen bu isteğimi geri çevirmeyin. Dostlarınıza da iletin. İletin ki, belki şehidin adını öğrenebilirim. Belki de, biri “O çocuk bendim,” diyebilir. Tabii, aradığım şehit eşi anne de ortaya çıkabilir. O nedenle umutluyum. Eğer 0542 850 46 78 den Arslan Mengüç’e bu konuda bilgi verebilirseniz çok sevineceğim. Efendim, saygılarımla!..