Kim ne derse desin, Sayın Erdoğan yeni bir seçimi daha kazandı. AK Parti 6 genek seçim, iki referandum ve biri de cumhurbaşkanlığı olmak üzere dokuzuncu kez seçim kazandı. Üstelik Erdoğan AKP’nin yerel seçimlerde aldığı oylara çok yakın bir seçmen desdteği kazandı. HDP dışında diğer muhalefet partileri tek çatı altında toplanmasına rağmen, 14 siyasi parti bir Erdoğan etmedi.

Bu seçim öncelikle Türkiye’de tek partinin ülkenin her köşesinde seçmenine ulaştığını gösteriyor. Kürtlerin adayı Selahattin Demirtaş’ın ısrarla sürdürdüğü “Barış” temasının Türkiye’nin batısında da memnuniyetle karşılandığını anlaşılıyor.

Buna karşılık CHP ve MHP liderliği sadece “Çatı Aday” formülünün yıkıntıya uğramasının asıl sorumluları olarak ortaya çıkıyor.

Türkiye referanduma gidip 12. Cumhurbaşkanı’nı doğrudan halkın oylarıyla seçeceğini CHP ve kurmayları bilmiyor muydu? Neden bunca yıl boşuna beklendi de, daha geniş kitleleri kucaklayabilecek bir Cumhurbaşkanı aranmasına gidilmedi?

Yoksa yeni Kılıçdaroğlu bulunacak adayın kendisini CHP Genel Başkanlığı koltuğundan yoksun bırakacağından korktuğu için mi son ana kadar çatı adayı göstermedi?

Şimdi Kılıçdaroğlu ve Bahçeli’nin hangi yüzle seçmeninin karşısına çıkacağını, parti meclislerinde kendilerini nasıl savunacağını çok merak ediyorum.

Ama asıl merak ettiğim konu ana muhalefet partisi liderinin, “Ben bunca yıldır seçimlere girip kaybediyorum. Galiba yerimi bir genç politikacıya bırakmalıyım,” diyecek kadar siyasi olgunluğa erişip erişmediği.

Seks kasetleriyle iktidara gelen Kılıçdaroğlu ile seks kasetleri sayesinde parti içindeki birikimli kadroların saf dışı edildiği MHP’nin çatı adayı 10 Ağustos seçimini kazanamadı.

Acaba bu yenilgiden sonra MHP lideri Bahçeli ikide bir sağ elini havaya kaldırıp bağırmasıyla oylarını arttıramayacağını anlaması gerekmez mi? Üstelik Bahçeli ne yeterli karizmaya sahip, ne başarılı biir hatip ne de enerji dolu bir lider. Türk milliyetçiliğinin, başkanlığını seks kasetlerine borçlu bir liderle daha ileri gidemeyeceğini anlaması gerek.

***

Bundan üç gün önce oyumu Sayın Erdoğan’dan yana kullanacağımı açıkladığımda, demokrasiye ve düşünce özgürlüğüne inandıklarını sandığım bir takım arkadaşlarım bana internet üzerinden saldırmakta hiç sakınca görmedi. Kimi Türkiye’yi yeterince tanımadığımı, kimi Erdoğan’a oy vererek Türkiye’de cumhuriyet rejminin kaldırılıp padişahlığa geçilmesine katkı koyduğumu ileri sürecek kadar çizgiyi aştı.

Benim İsveç’te kalan arkadaşlarımdan bazıları da ABD/Yahudi lobisi’nin güdümünde olan İsveç medyasından çok etkilenmiş olmalı ki, “Ondaki yani Arslan Mengüç bu değişikliği anlamakta zorluk çekiyorum” diye yorumlara kalktılar.

Yurt dışında kalanlar Türkiye’ye her gelişlerinde ülkemizin nasıl değiştiğine, AB ülkeleriyle arasındaki farkı nasıl azalttığına tanık oluyorlar. Gene de sıkma başlı kadınların kent dokusunda daha fazla görülmesini, devlet televizyonunda türbanlı bir spikerin haber okuması, onları Türkiye’de yaşananları doğru değerlendirmesine engel oluyor.

***

Efendim bir gazeteci olarak gençliğimdeki TİP ve TKP üyeliği dışında Türkiye’de hiçbir siyasi partinin üyesi olmamıştım; İsveç’te de VPK ve Miljöpartiet.

Siyasi birikimim, benim vatandaşlık görevini yaparken, bir X partiye oy vermemi engellememişti. Şimdi de aynı durum yaşandı. Tek farkla, o da bu kez hangi partiye oy vereceğimi iki gün öncesinden açıkladım.

Türkiye’nin ve Ortadoğu’nun geleceğinin şekilleneceği önümüzdeki yıllarda Türkiye’nin yönetiminde güçlü bir Cumhurbaşkanı’nın bulunmasını istiyordum. Ayrıca, Kürt Meselesi’nin bir sorun olmaktan çıkıp Türkiye’nin güzelliği haline dönüşme sürecinde Sayın Erdoğan’ın çok daha büyük katkı koyabileceğine inanıyordum. İnşallah yanılmam.

Türkiye Cumhuriyeti’nin gelecenin, başörtüsü, içki ruhsatı, kılık-kıyafet ve benzeri sorunlardan çok daha önemli olduğuna inanıyorum.

Sonuç olarak Türkiye insanı ciddi bir muhalefete ve kucaklayıcı bir cumhurbaşkanına ihtiyacı var.

Sayın Recep Tayip Erdoğan’ı Türkiye’nin 12. Cumhurbaşkanı olarak yürekten kutlarım.

Saygılarımla!..