Yerel seçimlerin hem galibi hem de maluplarından biriydi Serdar Denktaş. Herhalde seçim süreci ve seçim sonrasının getirdiği yorgunluk biraz çok oldu. Bugün DP Genel Başkanı ve Başbakan Yardımcısı Serdar Denktaş Cumhuriyet Meclisi’nde birden ağırlaştı. Derhal hastaneye kaldırıldı ve kendisine anjio yapıldı. Tıkanık damarı genişletildi. Denktaş’ın sağlık durumu iyiye gidiyor. Kendisine, ailesine, partisine ve yakınlarına büyük geçmiş olsun.

***

Değerli hukuk adamlarımızdan Hakkı Celal Önen içinde bulunduğumuz durumu tek kelime ile özetliyor: İtimatsızlık

Evet, halkımızın artık politikacılara itimadı yok. Bu duruma bir günde gelmedik. İpek böceğinin kozasını örmesi gibi uzun bir uğraşı gerekti.

Aslında kokuşmuşluk, paranın parmaklara teması ile başlıyor.

Bizim savaş sonrasının özel durumumuzdan dolayı, Rumlardan kalan malları paylaşımı da bu süreci hızlandırdı. Uzun yıllar haksız yere ve kolaydan mal-mülk edinme girişimleri için verilen mücadele, zaman içinde para-pul meselesine dönüştü.

Siyaset çevrelerinde çekmeceye bırakılan paralar ile çekmecede unutulan paraların dedikodusu sürdü gitti.

Paranın musluğu kısılınca politikacılar gece kulüplerinin önce ruhsatlarını iptal etti. Ardından da, tam seçim arifesi yeniden ruhsatlar verildi. Tabi rauhsatları yenileme süreci, kamuoyunda seçim kasasını doldurma operasyonu olarak algılandı.

Dikkatli bir gözlemci, bu kadar kolaylıkla yangın çıkması gerçekleşebilen ülkemizde üç önemli yangın arasında ne gibi ilişki olabileceğini düşündü.

Önce İskan Dairesi’nin arşivinde yangın çıktı.

Kimin devlete neyi göstererek, karşılığında nasıl ve ne kadar mal aldığının kanıtları bir anda yok oldu.

Yardım Heyeti’in kimlere ne ödendiğiyle ilgili arşivi de bir gece ansızın yandı, kül oldu, bitti.

Nedense ucu paraya dokunan kamu kuruluşlarının arşivinde çok şüpheli yangınlar çıktı.

80’li ve 90’lı yılların büyük yatırımcısı DAÜ’nün satınalma binasındaki arşivde de yangın çıktı. Tabii, faturalar da uçtu gitti.

Sonuç:

Göstermelik araştırma ve unutulup giden kamu çıkarları, halkın politikacılara olan ilgisini ve saygısını azalttı.

***

Zaman içinde siyaset sahnesinde para ile ilintili yerlerde görev yapanlar, kokuşmanın lokomotifi oldular. Bu bağlamda sağlık bakanlığı önemli bir başlangıcı oldu. Çünkü hastalara ilaç veriliyor, o ilaçlar satın alınıyordu.

Sağlık Bakanlığı, doktorların tam gün maaş alıp yarım gün çalışması, çok uzun yıllar randevulu sisteme geçilememesi, doktor-hasta ilişkisinde Hasta Hakları kavramının bize uzun yıllar yabancı olması, Sağlık Bakanlığı’ndaki yetkililerin maddi konulara ilgisi ile yorumlandı.

Bir başka kokuşma noktası Turizm Bakanlığı’nda gözlendi. Denilen o ki, bakanlığın bünyesinde bulunan turizm fonu tek imza ile harcama yapabiliyordu. Bu durum bir çok kez koalisyonun küçük ortağı tarafından ilgiyle karşılandı. Bir yerde koalisyonu oluşturabilmenin temel unsuru oldu. Turizm Fonu’nda oluşan paraların değerlendirilmesi, gazete ve dergilerde güzel güzel röportajların yayınlanması söz konusu fonun kullanımı sayesinde gerçekleşti.

Öte yandan uluslararası fuarlara katılmak, bakanlık görevlileriyle birlikte çok yıldızlı otellerde kalıp, bol harcırahlı gezilere katılabilmek, Turizm Bakanlığı yetkilileri için önemli bir cazibe kaynağı sayıldı.

***

Derken Ulaştırma Bakanlığı, Tarım Bakanlığı, diğer bakanlıklar, öteki bakanlıklar…

Hepsi politikacıların çıkar sağlamak için bakan olmak istediği yerler oldu. Hatta, İrsen Küçük döneminde bazı bakanların hükümet dışında kalması ile oralardan duyulan pis kokuların taa, Ankara’ya kadar ulaşmasında payı büyük oldu.

Son olarak gerçekleştirirlmek istenilen anayasa değişikliğinde Milletvekillerinin servet beyanında bulma zorunluluğunun kaldırılması, bir yerde milletvekillerine verilen rüşvet olarak algılandı.

Sonuç ortada.

Halkımızın siyasetçilere karşı itimatsızlığı var. Bu düzelir mi? Hiç sanmıyorum.

Politikacılar, siyaseti bir “meslek” haline getirdiği sürece herkesin bakan olup avucuna bal bulaştırmak isteyeceğini düşünüyorum.

Efendim, saygılarımla!..