Biz bu cümbüşü daha önce de gördük.

Herkes sokaklara dökülecek ve yeni bir Annan Planı’nın ne denli faydalı olduğunu anlatmak için birbirlerini ikna turuna çıkacak.

Sokakların insanlarla dolup taşabilmesi için Türkiye’nin öngördüğü Mali Protokolün harfi harfine uyulmasına çalışılacak.

Buna bağlı olarak, son yıllarda Küçük Hükümeti’nin haksız yere işe aldığı “geçiciler” şimdi işten çıkartılacak. Onlar da deli danalar gibi etrafta dolanacak. Hem KKTC’ye hem de Türkiye’ye verip, veriştirecek.

Hiç birinin aklına haksız yere işe alındıkları gelmeyecek!

İşte, bu çıkış noktasından hareketle, Sayın Maliye Bakanı’n kutlamak gerek. Çünkü kendisinden bekleneni yapıyor.

Yani yıllardır ülke politikasında bir alışkanlık haline gelmiş olan “Halk dalkavukluğu”ndan uzak duruyor.

Açık açık, “geçiciler”den kaç kişinin işinden çıkartılacağını belirtti.

Maalesef ülkemizin bir numarası, bunca yıllık Başbakanlığı ve Cumhurbaşkanlığı’na rağmen sınıfta kaldı. Kanımca gerçek bir devlet adamlığı olgunluğuna erişemediği için aklı sıra politika yaptı.

İşten çıkartılacaklara sahip çıktı. Ne de olsa bizde de Cuhnurbaşkanlığı seçimleri yaklaşıyor. Belki oradan birlaç oy tırtıklarım, diye düşündü.

Maliye Bakanı’nın değerli meslektaşım Züleyha Karaman’a verdiği röportajda hiç bulanık, bilinmeyen veya anlaşılmayan yer yoktu.

Sorularda yerindeydi; ama yanıtları çok daha güven vericiydi.

Bir yerde kağıt üstünde görevini yapmış gözükeceksin. Öte yandan, halkın sokaklara dökülüp sağa sola saldırmasına vesile olacaksın. Sonunda sular karışacak; ortalık toz duman olacak.

Hoşgeldiniz toplum mühendisliği yüksek okuluna!

Dünyanın dört bir yanını karıştırmakta usta olan uzmanlar, yeniden KKTC’yi bir karpuz gibi ortadan ikiye ayıracak. Biz de o karpuzun çekirdiklerini sağa sola savururken kendimizi iyi gözlem yapan gazeteci sanacağız.

Televizyonlardaki tıfıl gazeteciler de, bıkmadan usanmadan çakma politikacıları soru yağmuruna tutacak. TV programları yapılacak; kafalar bulanacak!

***

Efendim, yıllar önce, üzerinde Kuzey Kıbrıs’ın batmakta olduğunu resimleyen bir kitap kapağını resim öğretmeni Cevdet Çağdaş’a ısmarlamıştım.

Kum saatinin içindeki KKTC toprakları eriyordu, 2000’de çıkan Kum Saati adlı kitabımda.

Ülkenin batmakta olduğunu dışarıdan gelen herkes fark ediyordu; ama politikacıların burunları pis kokulara öylesine alışmıştı ki, kıllarını kıpırtmadan durdular ve batışı sadece izlediler.

Bu izleyişte ne panik vardı ne de can pazarı telaşı…

Herkes, artık işlemez hale gelen Sosyal Sigortalar sistemini, grev yapa yapa insanları devlet okulundan soğutan öğretmen sendikalarını, çöken sağlık sistemini ve halkı kandırmakla görevli küçük sendikaların, kiralanmış sivil toplum örgütlerinin piyasaya çıkmasını bekledi, durdu.

Artık Baraka’nın şövalyeleri, BKP’nın militanları, kiralık sendikaların büyük bir olasılıkla kaşeli çalışan memurları sokaklara dökülebilirdi; nitekim başladılar da!..

Meclis’in önünü kapatmak, halkın burnundan fitil fitil getirtmek serbest. Fabrikalarda akort yapan işçiler gibi, bizim iyi ödenmiş Rumsever eylemcilerimiz hergün yollara dökülecek. Onları uzaktan uzağa denetleyen ağabeyleri de sanki bir rastlantıymışcasına etrafta dolaşacak!

Biz de yolların kesilmesini, sanki demokrasinin bir gereği sanıp içimizden sövüp sayacağız. Ama, beni en fazla üzen, KKTC polisinin toplumda sadece 70 kişilik gücü bulunan bana göre ödenekli protestocuların gösteri yapma hakkına gösterdikleri saygının yarısını, biz kendi işinde, gücünde insanlara göstermemeleri oluyor.

Eğer 70 ödenmişin gösteri yapma hakkı varsa, biz onbinlerce Lefkoşalı’nın da seyyahat etme özgürlüğü var, diye düşünüyorum.

Lütfen bir polis yetkilisi çıkıp söylesin, nerede çoğunluğun evine, işine, alışverişe gitme hakkı? Bu kadar temel bir insanlık ayıbını düşünen yok.

Oysa çözüm, yolun sadece yarısını trafiğe kapatıp, diğer yarısını açık tutmak olmalı. Üstelik, neden sadece Meclis’in önünde protestolar yapılacak? Başka yer kalmadı mı?