Bilirsiniz alışmamış don münasip yerde durmazmış.

Buna benzer bir başka halk tekerlemesi de şöyle:

“Çocuğun kıçına, erkeğin sözüne inanılmaz!”

Çocuk, tişim yok der; ama bir anda altını ıslatır. Erkek, kendini affettirebilmek için bin defa yemin eder; ama bildiğine devam eder!

Buradan yola çıkarak, yeni hükümetimizin bakanlıklara ziyaretçi yasağı koymasını acaba nasıl değerlendirmeli?

Kahve fallarıyla ünlü Ayşe Aba, üç vakte kadar diyor.

Bu üç saat de olur, üç gün de olur, üç hafta da olur.

Ama, daha fazlası olmaz.

Aslında ziyaretçi yasağı çok gerekli. Ama, politikacılar açısından değil.

Madem ki onlar teknokrat bakanların olmasına karşı çıktılar; demek delegeler, onların yumuşak karnı olmaya devam ediyor!

Madem, delegeler bakanların “bakan” olmasında o kadar etkili, sıra kendi işlerine gelince, yaptırmayacaklar mı?

Bunu delege kabul edemez.

Delege, sırf işleri olsun diye seçtiği politikacının odasına giremeyecekse, neden onca yıl partisinin kahrını çekti?

***

Serdar Denktaş Ankara’nın Kıbrıs Türk halkına saygı duymasını istemiş.

Bu talebin sonuna kadar arkasındayım.

Ankara hem Kıbrıs Türkü’ne hem de Kıbrıslı politikacılara saygı duymak zorunda!

Acaba halkımız direnmeseydi, 20 Temmuz’da Türkiye Kıbrıs’ta kurtaracak can bulabilir miydi?

Yalnız, burada, gözlerden kaçan ufacık bir ayrıntı var.

Örneğin UBP iktidarı sırasında bir bakanımız, Sayın Erdoğan’ın en yakınlarından birinden açık açık rüşvet istemiş.

Gene bir başka bakan çok haneli, sıfırlardan oluşan rüşvetiyle ortaya çıktı.

Bir başkasının da kaçakçılık yaptığı ortaya çıktı.

CTP’nin eski Maliye Bakanı hakkında da ciddi dedikodular duyuldu. Şimdi o dedikoduların ne denli gerçek olduğu Metropol yakınlarındaki inşaatla kendini belli ediyor.

Efendim, Ankara’nın ülkemiz siyasetçilerine saygı göstermesi tabii gerekli. Ancak, siyasetçilerin de o saygıyı hak etmesi gerekmiyor mu?

Örneğin, iki ülkenin parlamentolara tarafından onaylanan ve böylece uluslararası anlaşma kapsamına giren ekonomik sözleşmeyi yeniden tartışmaya açmak kimin işine gelir?

Ya Ankara Serdar’a git işine derse?

Ya Ankara, benden bu kadar, bütçendeki açığı bir başkasını bul ve ona ödet derse?

Acaba Serdar mı, yoksa Yorgancıoğlu mu bütçe açığını kendi ceplerinden ödeyecekler?

Şurası bir gerçek ki, bilebildiğim kadarıyla Erdoğan’ın şantajlara karnı tok.

Gerisini siz düşünün.

***

Efendim, yeni Hükümetimizin kuruluşuna bir şey diyemem. Ama, bu gidişle ömrünün pek uzun olamayacağını ileri sürmek zor olmasa gerek.

Çünkü Yorgancıoğlu “Ekonomik pakete uyulacak,” sözü verirken küçük ortağı “Yeniden gözden geçirelim,” diyor.

Yarın öbür gün Kâşif de Ercan ihalesini yeniden gözden geçirmek veya feshetmek isteyebilir.

O zaman da daha büyük bir sorun çıkacak. Taşyapı-Terminal’in harcamalarını kim ve nasıl ödeyecek?

Kanımca, bugüne kadar devekuşu politikası izleyenler, günümüzde olup bitenleri görmeden veya görmezden gelerek yaşayacağını sanıyor.

Rum kesimindeki ekonomik darboğazın etkilerini Makarios Avenü veya Uzun Yol’un sağındaki, solundaki caddelerde kapılarına kilit vurulmuş e binlerce işyerlerine bakarak öğrenebilirler.

Türkiye IMF’nin dediklerini harfi harfine uygulayarak 2002’deki krizden kurtuldu.

Türkiye IMF’nin gönderdiği bir görevliyi yani Kemal Derviş’i bakan yaparak programı uygulamak zorunda kaldı.

İtalya, İspanya, İrlanda, Yunanistan ve Kıbrıs Cumhuriyeti AB’ye “başüstüne” demek durumunda.

Ne dersiniz, yeni hükümetimizin küçük ortağı daha ayağının tozuyla, iktidar koltuğuna oturup, Türkiye’ye göz dağı vererek, o koltukta ne kadar kalabilir?

Örneğin, ülkemiz üniversitelerinin denkliği Ankara tarafından gündeme getirilirse, kaç öğrenci kalır Kıbrıs’ta; kaç parlamenter halkın arasında dolaşabilir?

***

Efendim, alışılmamış yerde don durmazmış. Küçük iktidar ortağı da, Don Kişot gibi, oldum olası Türkiye’nin yel değirmenlerine savaş açmaya çalışıyor.

Bence sakıncası yok!

Savaşı açsın; hem onlar rahat etsin, hem de muhalefettekiler.

Efendim, sayılarımla!..