Bugünlerde buruk bir sevinç yaşıyorum.

Burukluğumun nedeni, İstanbul’un Olimpiyat Oyunlarına ev sahipliği yapamamasından kaynaklanıyor.

Sevincim de hem Kıbrıs Türk halkı hem de Türkiye açısından iki olumlu gelişmenin yaşanmasından!.. Bizi ilgilendirmesi gereken asıl sevinç kaynağı Tabipler Odası Başkanlığı’na değerli doktorum Filiz Besim’in seçilmiş olması. Bu konuya biraz sonra döneceğim.

Gelelim sevincimin Türkiye ayağına!

Bakmayın siz göbekli oluşuma. Yetmişine merdiven dayamış bir vücut daha derli toplu olabilirdi: ama bendeki, tam yirmi iki yıldır kortizon tedavisi görmenin yarattığı bir yan etki.

Bütün ömrüm boyunca çeşitli düzeylerde spor yaptım. Gençliğimde küçük teknelerle yarışlar da yaptım, orta yaşlarımda, tam on iki yıl tekne sahibi olarak yatımla yarışlara da katıldım. Lise yıllarımda eskrim yaptım. Epe’de ve Flöre’de Türkiye derecelerim oldu. İsveç’e gidince de bol ,bol kayak yaptım; koştum. 1984 ve 85’de Stockholm Maratonu’nu bitirdim.

Diyeceğim o ki, çeşitli spor dallarıyla haşır ,neşir oldum.

Üç kızım da milli basketbolcu oldu.

Ama, Türkiye’de spor denince “futbol” anlaşıldığının acısını yaşadım. Sadece Cumhuriyet ve Tercüman gazetelerinde beş-altı santimlik sütunlarda eskrim ve yelkende aldığımız başarılara yer verildi. Diğerleri bizden onu bile esirgedi.

Efendim, Türkiye bir spor ülkesi değil ki, Olimpiyat oyunlarına ev sahipliği yapma hakkını elde etsin!

Bütün ev sahibi ülkeler sadece mükemmel organizasyonları ile değil, onlarca altın ve gümüş madalyalar alan sporcularıyla da dikkati çekmişti. Bu gelenek hala sürüyor. Olimpiyatlara ev sahibi olmak isteyen ülkeler tesisten önce sporcu yetiştirmek zorunda.

Tabii, işin kolayı, milyon dolarları bastırıp tesis yapmak!

Bugüne kadar geçerli olan zihniyet “sporcumuz olmasa da olur!” anlayışıydı. Halterde, güreşte, teakwando’da iki-üç madalya ve belki de Etipoya kökenli sporcularımızdan da bir-iki madalya!

Bizim spor yaklaşışımız bu kadar.

Bu durumu bütün dünya da biliyor.

Öte yandan, bütün dünya şike karşısında nasıl göz yumduğumuzun da farkında.

Olimpiyatlardaki elli küsur spor daldan yarısının bile yapılmadığı ülkemizde o yarışmalar için gerekli ne  hakem bulabiliriz ne de görevli.

Kanımca Sayın Erdoğan İstanbul’un kazanamamasının asıl nedenini sonunda fark etti. Zaten bu konuda yaptığı ilk yorumunda da sporcularımızın yetişmesine önem vermesi oldu.

İnancım o ki, gazete ve televizyonlardaki “futbol” gazetecilerinin yarısını “spor” gazetecileriyle değiştirebilirsek, sporda ilerleme sağlayabiliriz. Bakın bu konuda  Ziya Paşa ne diyor?

Efendim, şimdiye kadar ülkemiz Tabipler Birliği hep kendi içine kapalı, tıp etiğini öne çıkartmayan; ama, başta Kıbrıs sorunu olmak üzere her konuda görüş bildirebilen bir meslek örgütüydü. Kamuda çalışan doktorlarımızın özel muayenehaneler açmasını görmezden gelip, sezeryan ticaretine ses çıkartmıyordu.

Türkiye’de tam gün uygulanırken, burada bizim neden randevu sistemine geçemeyişimizi  sorgulamayan bir meslek kuruluşuydu.

Filiz Hanım, Ahmet Kaşif’in Tabibler Odası’ndaki bir toplantıda “Muayenehanelerindeki tabelaları kaldırın, biz bakanlık olarak üstüne gitmeyeceğiz,” demesi üzerine Dr. Burhan Nalbantoğlu’ndaki görevinden istifa edip, kendi muayenehanesinde tam gün çalışmaya devam eden ilkeli ve çok başarılı bir çene cerrahı ve diş hekimimiz.

Sevinmem, işte böyle ilkeli bir doktorun sorumlu bir göreve gelmesi. Belki kendi meslek örgütü içinde gerekli olan yenilenmeyi ve etik değerlerin öne çıkartılması çalışmalarını hızlandırabilir.

Sonuç olarak: Sayıları az olmakla birlikte bizde de jeton düşebiliyor. Bu çok sevindirici bir gelişme.

Darısı insana “Nato kafa, nato mermer” dedirten bazı politikacılarımızın da jetonlarının düşmesine.