Kalabalıklaşırken azalmak, ne tuhaf bir durum değil mi?

   Kuzey Kıbrıs’ın nüfusu süratle artıyor, hem de hiçbir şeyin o kalabalığa yetmeyeceği kadar planız bir şekilde, delicesine…

   Ülke nüfusu artarken Kıbrıslı Türkler azalıyor…

   Dünyada tüm ülkelerde, o ülkenin yerlisi, orijinal halkı o toprak parçasında azalmamayı ya da fazla olmayı başarabiliyorken ve aslında bunun için çaba da harcıyorken, nüfus politikasını ona göre yapıyorken, bizim yöneticilerimiz bunu önemsemiyor.

    Bu ülkeyi yönetenler, memleketin kalabalıklaşmasını, bu kalabalığın büyük bir kısmının vatandaş yapılarak kendilerine oy verecek olmasını bir avantaj olarak görüyor.

    Tüm dünyanın tersine bir sistemi benimsemişler, geçmişine, tarihine, köklerine ihanet ederek…

    Her bir Kıbrıslı Türk hayatını kaybettiğinde, biraz daha azaldığımız düşüncesi bizi kemiriyor, bunu düşünmeden, buna kafa takmadan duramıyoruz.

    Bu ruh haline bürünmüş olmamız ve bunu dile getirmemiz yanlış anlaşılıyor, ırkçılık yaptığımız söyleniyor.

   Hayır bu ırkçılık değildir, hiçbir ırkla derdimiz yok, hangi ırktan olursa olsun, tüm insanlar için kötü düşünmeyiz, iyiliğini isteriz, insani koşullarda yaşamasını arzu ederiz.

    Bizim derdimiz kendimizle, biz kendi derdimize düşmüşüz, kendi ülkemizde azınlığa düşmeyi, kendi ülkemizde yabancı gibi hissetmeyi hak etmediğimizi düşünüyoruz.

    Bu hallere düşeceksek, geçmişimizin, köklerimizin, bu ülkeye aidiyetimizin, geleneklerimizin hiçbir önemi yoksa biz bu ülkedeki “var oluş mücadelesini” neden verdik?

   Hiçbir mücadele boşuna değildi ama şu anda yaşadıklarımız, insanımıza “boşuna mı mücadele ettik, boşuna mı o zorlu günleri yaşadık ve direndik?” dedirtiyor maalesef.

    Atalarından devraldığın, doğup büyüdüğün, kök salmaya, gelecek kurmaya çalıştığın ülke sanki senin değil, gençlerin adeta göçe zorlanıyor. Sonra da bunu dert ediniyorsun diye sana ırkçı diyorlar.

    Ne derlerse desinler, ülkenin acı gerçeği bu ve bunu dile getirenler değil, asıl bunu anlamak istemeyenler bencildir.

     Asaf Şenol Abimizin zamansız ölümü düşündürdü bana yine bunları.

     Yine “azaldık” hissi kapladı bizi…

     Caretta Caretta kaplumbağaları Asaf Abimiz sayesinde tanıdık ve sevdik biz…

     Kuzey Kıbrıs’ta kaplumbağa hassasiyetinde önemli katkıları var.

     Kaplumbağalarla, çevreci etkinlikler ve eylemlerle, sahil temizliğiyle kazındı aklıma Asaf Şenol… Kıbrıs’ta çözüme, barışa olan tutkusuyla da tabii ki… Eylemlerin değişmez siması olmasıyla da…

      Çevre de eylem alanları da artık yetim…

      İçindeki insan sevgisini hiç yitirmeyen, ülkesine aşık bir insandı Asaf Abimiz.

      Barış için yanıp tutuşan ama barışı, çözümü göremeyen bir Kıbrıslı Türk daha göçtü buralardan.

      Asaf Abimiz, haberlerimizi, köşe yazılarımızı okur, gerçekçi eleştirilerde bulunur, önemli katkılar koyardı, televizyon programlarımıza mesaj atar, konuğumuza sorular sorar ya da değerli görüşleriyle katkı yapardı… Onu çok özleyeceğiz….

      Kıbrıs’ı, Kıbrıs insanını bu kadar çok seven, ülkesi için bu kadar yanıp tutuşan bir abimizi kaybettiğimizde, kalabalıklaşırken azalıyor olmamıza nasıl üzülmeyelim?