Bir sorun dört yılı aşkın bir sürede çözülemez mi? O konuda deneyim kazanmak, aynı hataları yapmamak, tedbir almak ve düzen sağlamak için dört yılı aşkın süre yetmez mi?

 Demek ki yetmiyormuş… Nerden mi söz ediyorum? Tabii ki “ilaç bulamama” sorunundan…

 Medyadan takip ettiniz herhalde, yine “onkoloji ilaçlarına” ciddi bir erişim sorunu yaşanıyor.

 “Yine” diyorum çünkü bu sorun defalarca yaşandı, dört yılı aşkın süredir yaşanıyor, ilgili bakanlıktan defalarca “sorun çözüldü” açıklaması yapıldı ama maalesef sorun çözülmüyor.

   İlaç sıkıntısı yalnızca onkoloji alanında değil tabii ki… Dönem dönem tüm ilaçlarda sıkıntı yaşanıyor ama kronik hastalar için durumun vahameti daha büyük, çünkü ilaca erişememek onları direkt olumsuz etkileyecek bir durum.

   İlgili bakanlığın ve hükümetin bunca zaman bu sorunu çözememesi ve hastaları mağdur etmesi konusunda ne diyelim, beceriksizlik mi, iş bilmezlik mi, umursamazlık mı?

   İnsan yaşamı için bu kadar hayati olan ilaç konusundaki sorunlar bu kadar uzun sürer mi? Neden böyle oluyor?

   Bakan ilaç deposuna gidiyor, fotoğraf çektiriyor ve milletle dalga geçer gibi ilaç sorunu olmadığını söylüyor.

    Sanki insanlar yalandan “ilaç bulamıyoruz” diyor. Herkes uyduruyor, bir bakan mı doğru söylüyor?

    Kanser Hastalarına Yardım Derneği Başkanı Ayşe Kanlıada, onkoloji ilaçlarına ciddi erişim sorunu olduğunu açıklamak zorunda kaldı.

   Ayşe Hanım, onkoloji hastalarının tedavi sürecinde en kritik ihtiyacın ilaçlara zamanında ve kesintisiz ulaşmak olduğunu söyledi.

   Peki bunu Sağlık Bakanı ve hükümet yetkilileri bilmiyor mu? Bilmemeleri mümkün müdür?

   Sokaktan herhangi bir vatandaşı çevirip sorsanız size kanser hastaları için ilaçlara zamanında ve kesintisiz ulaşmanın en önemli şey olduğunu söyleyecek.

    Ayşe Kanlıada, ilaç temininde yaşanan gecikmelerin, stok yetersizliklerinin ve dağıtım zincirindeki aksaklıkların tedavi sürecini olumsuz etkilediğine dikkat çekti.

    Dört yılı aşkın bir süredir neden bunlar halledilemiyor ki? İlaç dediğin şey sıradan bir şey midir, “olsa da olur olmasa da olur” diyebilir miyiz?

     Hastaların ilaç bulamaması affedilecek bir durum değildir, bunun için hiçbir mazereti kabul edemeyiz. İlgili bakan bu sorunu çözemeyecekse istifa etmelidir.

     Hastalar ve aileleri “ilaç sıkıntısını” defalarca medyaya yansıttı, defalarca sosyal medyada tepkili paylaşımlar yapıldı, sağlık örgütleri eylemler yaptı. Olmuyor, olmuyor, olmuyor, ilaç sorunu çözülemiyor…

      Dernek, bakanlığa düzenli olarak hasta sayısını ve ihtiyaç olan ilaçları iletiyormuş, hasta sayısı ve ihtiyaç duyulan ilaçlar biliniyor ama ilaç sorunu çözülemiyor.

        Günübirlik ilaç alımları ile sorunu çözemeyeceklerini halen anlayamadılar. Yalnızca ilaçlar değil, yan ürünler de zaman zaman bulunamıyormuş. Yan ürünler olmayınca ilaç da alınamıyormuş. Bunları duyunca insanın deliresi geliyor.

      Devletin vatandaşına, hastasına ilaç temin edememesi bir hasta hakkı ihlali değil midir? Her hastanın ilaca zamanında ulaşma hakkı yok mudur? Sağlıkla ilgili bakanlığın hasta hakkı ihlali yapması misyonu ile bağdaşır mı? O zaman bakanın mazeretini neden dinleyelim ki?

      İlaç eksikliği bire bir hastanın tedavisini olumsuz etkilediği gibi psikolojisini de bozuyor. Bazı kanser hastaları arasında, paniğe kapılıp da eczane eczane dolaşıp, ilacını arayanlar var. Üstelik de aslında o ilacın eczanelerde bulunamayacağını bildiği halde. Sizin hastalara bunları yaşatmaya ne hakkınız var?

    Kanser Hastalarına Yardım Derneği Başkanı Ayşe Kanlıada, onkoloji ilaçlarına erişimin bir lüks değil, temel ihtiyaç olduğunu söylüyor. Peki bunları anlayacak ve düzeltecek birisi var mı ortada? Hayır yok… Onların kafası başka türlü çalışıyor.

    Belli oldu ki bu işi yapamıyorlar, gerçeklik ve gereklilik algıları körelmiş, insani duyguları da yok olmuş. Ülkede her bakımdan bir iflas hali var, insanlar “hiç olmazsa sağlık alanında bu kadar beceriksiz, ihmalkâr ve umursamaz olmayın” diyor ama duyan kim, dinleyen ki? Maalesef iflas her yerde…