Ne yorucu bir ülkede yaşıyoruz, her gün bir başka sorun, her gün başka bir sıkıntı, başka bir fiyasko…

    Hatta zaman zaman günde dört- beş sorunla karşılaştığımız da oluyor.

    Sorunları yeterince konuşamadan, irdeleyemeden gündem değişiyor ve biz değişen gündemlerin peşinde koşuyoruz.

    Hatta koşa koşa helak oluyor, yeterince ele alamayıp da bir sorundan diğerine atladıkça bir yere de varamıyoruz ve her şey dağınık kalıyor.

     Halk da yoruldu ve maalesef bu yorgunluk ilginç bir şekilde tepkisizliğe neden oluyor.

     Sorunlar arttıkça tepkiler yükseleceğine, insanlar yetkililerin kapısına dayanacağına, tam tersine bir sinme haline büründü…

     Sosyal medyadan gösterilen bazı tepkiler dışında insanımız yönetenlere sıkıntısını, öfkesini, tepkisini yansıtamıyor, yaşadığı hayal kırıklığını gösteremiyor.

     Halk tepkisiz kaldıkça yönetenler bundan cesaret alıyor, dört ucunu koyuverdiler…

     Memleketin tutar yeri kalmadı ama ülkeyi yönetenler sürekli olarak konuşuyor ve çok iyi şeyler yaptıklarını söylüyorlar.

     Gerçekleşeceğine kendilerinin bile inanmadığı müjdeler verip duruyorlar.

     Normalde yapmaları gereken işleri, asli görevlerini önümüze koyup iş yapıyormuş gibi davranıyorlar.

     Bazı meseleleri cilalayıp önümüze servis ediyorlar, sanki büyük işler yapıyormuş gibi.

     Bıktık artık bu imaj haberlerinden, milleti aptal yerine koyarmış gibi davranıyorlar.

     “Yapacağız” dedikleri hiçbir şeye inanmıyoruz, imzaladıkları protokollerden bile şüphe ediyoruz. Bizi paranoyak ettiler.

     Halkı o kadar kandırdılar, o kadar hayal kırıklığına uğrattılar ki yönetenlere güven kalmadı ama tepki de gösterilmiyor.

      Vatandaşlar, “hiçbir şey olmaz bu ülkede” deyip, yaşadıkları tüm olumsuzluklara kayıtsız kalıyor.

     Canı yanıyor ama sesi çıkmıyor, kaderine razı bir şekilde.

      Yani öyle dost sohbetlerinde, kahve köşelerinde ya da cafe köşelerinde söylenip duruyorlar, sosyal medyada bir şeycikler paylaşıyorlar ama o kadar…

     Sanki kendi kendilerine söylendiklerinde onları duyan oluyor.

     Tamam yorulduk, yoruldunuz ama mücadele etmeli, pes etmemeliyiz.

    Yönetenlere dişinizi göstermezseniz sorunlarınız çözüm bulmayacak, durum her geçen gün daha kötü olacak.

     Aslında en kötüsü de seçim zamanı şikâyet ettiklerine gidip oy vermek, yeniden onları seçmektir.

    Kişisel menfaatler üzerinden hareket edildiği, “partim” diyerek takım tutar gibi gözü kapalı gidip aynı başarısız kişilere oy verildiği sürece hiçbir şey değişmeyecek.

    Seçim yapıyoruz ve benzer sonuçlar ortaya çıkıyor, kendimizi kısır bir döngüye sokuyoruz ve yıllar geçse de hep aynı şeyleri yaşıyormuş gibi oluyoruz.

      Aynı kronik sorunlar, aynı sıkıntılar, aynı fiyaskolar, aynı istismarlar, aynı usulsüzlükler, aynı partizanlıklar, aynı yalanlar, aynı palavralar…

      Bunları yaşaya yaşaya bir tekrarın içine hapsolmuş gibiyiz…

      Bu döngü içinde yıprandıkça yıpranıyoruz, hep aynı şeyleri yaşıyormuş duygusuna kapılıyoruz, dejavularla dolu bir hayata sıkıştık ama bu kadarla da kalmıyor.

      Her geçen gün her şey daha kötüye gidiyor, kötünün de kötüsünü görüyoruz.   

      Birçok vatandaşımız umutsuzluğa kapılıyor, dayanamıyor, ülkeyi terk ediyor, yurt dışındaki gençlerimiz ülkeye dönmüyor ama bir gidenin yerine beş geliyor, yok oluyoruz ama yönetenler taşıma nüfustan memnun…

      Bu böyle gitmemeli, hani şu klişe söz var ya, “Biz varoluş mücadelesini bu günleri görmek için mi verdik?” diye.

      Hayır, bu kötü günler için verilmedi mücadele, o nedenle şimdi bir mücadele daha vermek lazım, bize yaşatılanlara “dur” demeliyiz. “Yeter artık” demek için zaman geldi de geçti bile…