Bu ülkenin bir sorunu da sevgisizliktir, insanların birbirini çekememesidir…

   Birçok sorunla uğraştığımız için bunun üzerinde duramıyoruz ama buna da değinmek lazım, bu ülkeyi sevgisizlik de bitiriyor.

    Birbirini sevmeyen, ortak değerler çerçevesinde buluşamayan, birbirinin başarılarını takdir edemeyen, birbirinin iyi tarafını göremeyen, destek olmayı bilmeyen, köstek olmayı daha çok seven bir toplum olup çıktık.

    Kişisel menfaatler peşinde koşan, toplumsal olan hiçbir şey için mücadele etmeyen, iki kuruşluk menfaat uğruna en yakınını bile satan, kendini sağlama almak için birilerinin emir eri gibi davranan, bir hareketle aklını ipotek ettiklerine hizmet etmekten çekinmeyen bir dolu insan var etrafta…

     Adaleti yalnızca kendine isteyen, gerçekleri istediği gibi, çıkarı çerçevesinde gören, objektif olamayan, eşitliğe inanmayan, insana insanca bakamayan, yalana inanmaya dünden razı, içini nefret bürümüş ne çok insan var buralarda…

     Bir de “neden hayır etmiyor bu toplum?” deniliyor. Büyük çoğunluğu, acayip bir ruh haline bürünmüş, benliğini kaybetmiş, aklını kullanamaz hale gelmiş, birilerinin robotu haline dönüşmüş, işaret ya da komut bekleyen bir toplum nasıl hayır edebilir ki?

    Ortak değerleri, ortak sevinçleri, ortak kaygıları, ortak gelecek planları olmayan, ülkesine aidiyetini kaybetmiş bir toplum yok olmaya mahkumdur.

    Kıbrıslı Türkler bu ülkede bir avuç kaldı ama halen birbirini yeme derdinde.

    Birbirimizi yiyerek, birbirimize düşmanlaşarak, birbirimizin boğazını sıkacak noktaya gelerek, bir yere varabilir miyiz ki? Hayır hiçbir bir yere varamayız ve bu akılla da bizden bir halt olmaz…

     Toplumumuzda bu acayip ruh hali uzunca bir zamandan beridir var ama gittikçe artıyor.

     Rum Hükümetinin başlattığı tutuklamalara karşı, KKTC’den gelen misillemeyle beş Rumun ve onlara yardım ettiği iddia edilen iki KKTC vatandaşının tutuklanması ile birlikte gelişen olaylara bir bakar mısınız?

    Ortada korkunç bir dezenformasyon var, yalan bilgiler havada uçuşuyor ama maalesef oldukça da çok alıcı buluyor.

     Gerçek olmayan bilgiler üzerinden acayip senaryolar yazılıyor, düşmanlık naraları atılıyor, nefret akıyor ağızlardan, kalemlerden, klavyelerden…

    Nefret, hakaretle yoğruluyor, korkunç şeyler, yazılıyor, söyleniyor.

    Demokrasiye, insan haklarına, adalet karşısında eşitliğe inanmayanların, aklını ipotek etmişleri de kullanarak yarattığı nefret, düşmanlık havası herkesi zehirliyor, boğuyor.

    Biz birbirimizi yiyip, birbirimizi yok etmeye karar vermişiz, biz birbirimizin düşmanı olmuşuz, başka düşmandan korkmaya ne gerek var?

    Hem güneyde hem de kuzeyde ülke yöneticileri, maalesef Kıbrıs’ta çözüme değil, çözümsüzlüğe meyletti, hiçbir şey yapmayıp, suçlama oyunlarını sürdürmeleri bir yana, hukuku da siyasete alet ettiler.

     Uyanık olup, bu oyuna gelmemek gerekirken tam tersine birçok kişi düşmanlaşma, düşmanlaştırma hallerine büründü. Düşmanlık kendi içimize de sızdı, kardeşin kardeşi yemeye çalışması marifetmiş gibi. Bu değindim, meselenin Kıbrıs sorunu boyutuyla ilgili ama biz aslında hemen hemen her konuda aynı ruh hali içindeyiz.

     Birbirimizi yiyelim diye bizi programlamışlar, maşallah biz de buna gönüllü kulluk ediyoruz. Bizim olan her şey elimizden kayıp gidiyor, biz bile yabancılaştık, kendi kendimize ve ülkemize ama uyanamıyoruz bu kabustan kurtulamıyoruz. Yok oluşu çabuklaştırıyoruz da farkında değiliz…